Henryk Brzezowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Brzezowski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1879
Morawska Ostrawa
Data i miejsce śmierci 24 października 1964
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 19001928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png cesarska i królewska Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki c. i k. 2 Pułk Ułanów
8 Pułk Ułanów
VII Brygada Jazdy
5 Samodzielna Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Żelazny (1813) II Klasy
Grób Henryka Brzezowskiego na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie

Henryk Brzezowski (ur. 22 kwietnia 1879 w Morawskiej Ostrawie, zm. 24 października 1964 w Krakowie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj]

W 1900 roku ukończył z odznaczeniem Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt. W latach 1900–1903 był oficerem austriackiej kawalerii w 2 Pułku Ułanów Austro-Węgier, później instruktor na różnych kursach i w szkołach jazdy. Absolwent Reitschule i Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. W 1913 roku został awansowany na rotmistrza, a w czasie Wielkiej Wojny mianowany dowódcą szwadronu, później dywizjonu jazdy. Za udział w zdobyciu Bukaresztu otrzymał Krzyż Żelazny. W 1918 roku awansował na majora, a później został komendantem oddziału Wyższej Szkoły Wojennej w Wiedniu.

W listopadzie 1918 roku przybył do organizującego się w miejscowości Klucze 1 Pułku Ułanów Ziemi Krakowskiej razem z dużą grupą żołnierzy, koni i materiału byłego c. i k. 2 Pułku Ułanów[1]. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W lutym 1920 roku stanął na czele 8 Pułk Ułanów, a w sierpniu tego roku objął dowództwo VII Brygady Jazdy. W kwietniu 1921 roku mianowany został dowódcą V Brygady Jazdy w Krakowie. Zimą 1921 roku został „wysunięty w stopniu i starszeństwie za zasługi bojowe i organizacyjne” przez Komisję generała porucznika Władysława Sikorskiego[2]. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 24. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii)[3]. W 1924 roku objął dowództwo 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie, pozostając oficerem nadetatowym 8 Pułku Ułanów[4]. Od 1 grudnia 1924 roku do 20 sierpnia 1925 roku był słuchaczem II Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie.

31 grudnia 1928 roku przeniesiony został w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V w Krakowie. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[5]. Mieszkał w Celestynowie, a później w Krakowie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

11 listopada 1969 roku Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski awansował go pośmiertnie na generała brygady[6]

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Śmigielski 1929 ↓, s. 5.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 lipca 1922 roku, s. 38, 51.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 83, 557, 597.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 335, 941.
  6. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 81.
  7. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 27 z 9 lipca 1921 roku, s. 1122.
  8. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 lipca 1922 roku, s. 55.
  9. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 83.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]