Henryk Brzezowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Brzezowski
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 22 kwietnia 1879
Morawska Ostrawa
Data i miejsce śmierci 24 października 1964
Kraków
Przebieg służby
Lata służby 19001928
Siły zbrojne Wappen Kaisertum Österreich 1815 (Klein).png cesarska i królewska Armia
Orzełek II RP.svg Wojsko Polskie
Jednostki c. i k. 2 Pułk Ułanów
8 Pułk Ułanów
VII Brygada Jazdy
5 Samodzielna Brygada Kawalerii
Stanowiska dowódca pułku kawalerii
dowódca brygady kawalerii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Walecznych (1920-1941, trzykrotnie) Złoty Krzyż Zasługi Komandor Orderu Gwiazdy Rumunii Krzyż Żelazny (1813) II Klasy
Grób Henryka Brzezowskiego na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie

Henryk Brzezowski (ur. 22 kwietnia 1879 w Morawskiej Ostrawie, zm. 24 października 1964 w Krakowie) – pułkownik kawalerii Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1900 roku ukończył z odznaczeniem Terezjańską Akademię Wojskową w Wiener Neustadt. W latach 1900–1903 był oficerem austriackiej kawalerii w 2 pułku ułanów Austro-Węgier, później instruktor na różnych kursach i w szkołach jazdy. Absolwent Reitschule i Akademii Sztabu Generalnego w Wiedniu. W 1913 został awansowany na rotmistrza, a w czasie Wielkiej Wojny mianowany dowódcą szwadronu, później dywizjonu jazdy. Za udział w zdobyciu Bukaresztu otrzymał Krzyż Żelazny. W 1918 awansował do stopnia majora, a później został komendantem oddziału Wyższej Szkoły Wojennej w Wiedniu.

W listopadzie 1918 roku przybył do organizującego się w miejscowości Klucze 1 pułku ułanów Ziemi Krakowskiej razem z dużą grupą żołnierzy, koni i materiału byłego c. i k. 2 pułku ułanów[1]. Walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. W lutym 1920 stanął na czele 8 pułku ułanów, a w sierpniu tego roku objął dowództwo VII Brygady Jazdy. W kwietniu 1921 mianowany został dowódcą V Brygady Jazdy w Krakowie. Zimą 1921 został „wysunięty w stopniu i starszeństwie za zasługi bojowe i organizacyjne” przez Komisję generała porucznika Władysława Sikorskiego[2]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 24. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii)[3]. W 1924 objął dowództwo 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii w Krakowie, pozostając oficerem nadetatowym 8 p.uł.[4]. Od 1 grudnia 1924 do 20 sierpnia 1925 był słuchaczem II Kursu Centrum Wyższych Studiów Wojskowych w Warszawie. 29 listopada 1927 został zwolniony ze stanowiska dowódcy brygady, a z dniem 31 stycznia 1928 przeniesiony w stan spoczynku[5]. W 1934 pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice. Posiadał przydział mobilizacyjny do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V w Krakowie. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”[6]. Mieszkał w Celestynowie, a później w Krakowie, gdzie zmarł. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim.

11 listopada 1969 Prezydent RP na Uchodźstwie August Zaleski awansował go pośmiertnie na generała brygady[7]

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Śmigielski 1929 ↓, s. 5.
  2. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 lipca 1922 roku, s. 38, 51.
  3. Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 153.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 83, 557, 597.
  5. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 28 z 23 grudnia 1927 roku, s. 360.
  6. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 335, 941.
  7. Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 81.
  8. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 27 z 9 lipca 1921 roku, s. 1122.
  9. Dziennik Personalny MSWojsk. ↓, Nr 1 z 26 lipca 1922 roku, s. 55.
  10. a b Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 83.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]