Henryk Budziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Budziński
Data i miejsce urodzenia 29 listopada 1904
Bobryk
Data i miejsce śmierci 18 marca 1983
Gdańsk
Dyscypliny wioślarstwo
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
Brąz
Los Angeles 1932 wioślarstwo
dwójka bez sternika
Mistrzostwa Europy
Złoto
Liege 1930 dwójka bez sternika
Srebro
Bydgoszcz 1929 dwójka bez sternika
Srebro
Budapeszt 1931 czwórka bez sternika

Henryk Budziński (ur. 29 listopada 1904 w Bobryku koło Stanisławowa, zm. 18 marca 1983 w Gdańsku) – polski wioślarz, medalista olimpijski.

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Bobryku koło Stanisławowa.był synem Edwarda i Stanisławy z Kamińskich[1]. Podczas rewolucji październikowej ewakuował się w okolice Kujbyszewa. Ukończył tam szkołę techniczną. W styczniu 1923 powrócił do Polski, osiadł w Poznaniu gdzie pracował jako technik budowlany. W 1926 r rozpoczął uprawianie żeglarstwa. Przez całą karierę zawodniczą reprezentował barwy KW 04 Poznań. Startował w kilku konkurencjach wioślarskich, ale największe sukcesy odniósł w dwójkach bez sternika, w osadzie z Janem Krenzem-Mikołajczakiem. Zostali wicemistrzami Europy w Bydgoszczy w 1929, a rok później stanęli na najwyższym podium po zdobyciu mistrzostwa w Liège. Zdobyli brązowy medal podczas igrzysk olimpijskich w Los Angeles 1932.

Budziński zdobył też srebrny medal Mistrzostw Europy w Paryżu w 1931 w czwórce bez sternika (partnerzy: Jan Krenz-Mikołajczak, Zdzisław Kasprzak, Kazimierz Nowakowski). Podczas Mistrzostw Europy w Budapeszcie w 1933 polska czwórka bez sternika z Budzińskim odpadła w repesażach.

Budziński był osiem razy mistrzem Polski:

  • dwójki bez sternika: 1929, 1930, 1931
  • dwójki ze sternikiem: 1931
  • czwórki bez sternika: 1930, 1931, 1933
  • ósemki: 1929, 1931

Laureat Wielkiej Honorowej Nagrody Sportowej (1930)[2].W latach 1935-1939 był trenerem AZS Poznań. Po zakończeniu kariery w 1933 pracował jako trener.

W czasie wojny obronnej dostał się do niewoli radzieckiej, grudniu został przekazany do niewoli niemieckiej. Zbiegł z niej i ukrywał się w Warszawie pod nazwiskiem Józef Kobyliński. Wziął udział w powstaniu warszawskim. Po wojnie mieszkał w Gdańsku, gdzie pracował w przedsiębiorstwie budowlanym. Zmarł 18 marca 1983 w Gdańsku i został pochowany na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku-Wrzeszczu

Przypisy

  1. Wryk 2015 ↓, s. 161.
  2. Mała encyklopedia sport. T. 2. Warszawa: Sport i Turystyka, 1987, s. 604. ISBN 83-217-2564-3.

Bibliografia[edytuj]

  • Ryszard Wryk: Olimpijczycy Drugiej Rzeczypospolitej. Poznań: Nauka i Innowacje, 2015, s. 161-162. ISBN 978-83-64864-22-3.

Linki zewnętrzne[edytuj]