Henryk Ebers

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Ebers
Ilustracja
Henryk Ebers
Data i miejsce urodzenia 1855
Médoc
Data i miejsce śmierci 1919
Krynica
Zawód, zajęcie lekarz, hydroterapeuta

Henryk Ebers (ur. w 1855 roku w Médoc – zm. 5 września 1919 w Krynicy) – lekarz, hydroterapeuta.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn Henryka Ebersa, wileńskiego lekarza, powstańca listopadowego i Pauliny z Kossowiczów. W 1881 roku ukończył studia na wydziale lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie i uzyskał dyplom doktora medycyny. Kształcił się także w Wiedniu i Paryżu. Pracował we Lwowie oraz Wiedniu. W latach 90., będąc w Szwajcarii, Francji, Niemczech i we Włoszech, zapoznał się z funkcjonowaniem zakładów i stacji klimatycznych. Pracował w Abancji, gdzie posiadał własny zakład „Ayram”, następnie przeniósł się do Crikvenicy (Chorwacja), gdzie wydzierżawił znany ośrodek „Therapia-Palace”. Po sprzedaży tej placówki w 1904 r. założył podobny zakład na wyspie Lido (Wenecja)[1].

Ulotka Pensjonatu Dra Ebersa w Krynicy Zdrój (XIX w.)

Po powrocie do Krynicy w 1885 r. zaangażował się w życie miasta. Pełnił funkcję kierownika nowo wybudowanego zakładu wodoleczniczego, gdzie wdrażał nowoczesne metody kuracji. Prowadził Pensyonat Dra Ebersa przy CK.Zakładzie Hydropatycznym. Zabytkowy budynek "Hydropatii" zbudowany w 1884 r. został rozebrany w latach 2000-1 r[2].

W latach 1904–1910 został członkiem Komisji Zdrojowej, radnym gminy, przewodniczącym Koła Lekarzy w Krynicy. W 1907 r otrzymał koncesję na własne nazwisko na budowę połączenia kolejowego między Krynicą a Muszyną od rządu austriackiego[2]. Według stanu z 1914 był członkiem rady nadzorczej Własnego Galicyjskiego Zakładu Kredytowego Krajowego Związku Zdrojowisk i Uzdrowisk we Lwowie[3]. W czasie I wojny światowej udało mu się ocalić Krynicę od zniszczenia przez wojska rosyjskie. Będąc w sztabie armii rosyjskiej przekonywał, że miasto przyjmując na leczenie wielu obcokrajowców nie jest miastem polskim.

Pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. [4].

Archiwum Ebersa[edytuj | edytuj kod]

"Kolekcja Henryka Ebersa" - listy, dokumenty, telegramy, wizytówki, plany budowli zdrojowych - znajdują się w archiwum Ośrodka Karta w Warszawie[5]. Są to materiały materiałów przekazane przez jego wnuka Michała Grabowskiego w 2012 roku[1].

Upamiętnienia[edytuj | edytuj kod]

Ulica prowadząca z dworca kolejowego na Deptak w Krynicy została nazwana jego imieniem.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Wstęp do inwentarza zespołu/ zbioru: KOLEKCJA OSOBISTA HENRYKA EBERSA (pol.). Archiwum Ośrodka KARTA. [dostęp 2017-10-24]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
  2. a b Zakład przyrodoleczniczy dr Ebersa (pol.). [dostęp 2017-10-23].
  3. Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1914. Lwów: 1914, s. 1048.
  4. Ś.p. Dr Henryk Ebers Czas 1919 nr 237 z 15 września s. 3
  5. Notatki, obliczenia, adresy zapisane przez Henryka Ebersa (pol.). Fundacja Ośrodka Karta. s. pl. [dostęp 2017-10-23].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]