Henryk Gradzik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Gradzik
pułkownik pułkownik
Data i miejsce urodzenia 16 lipca 1925
Zamość
Data i miejsce śmierci 11 stycznia 2004
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1944-1989
Siły zbrojne Orzeł LWP.jpg Ludowe Wojsko Polskie
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941) Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Medal 40-lecia Polski Ludowej Złoty Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Srebrny Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Złoty Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Order Czerwonej Gwiazdy

Henryk Gradzik (ur. 16 lipca 1925 w Zamościu, zm. 11 stycznia 2004 w Warszawie) – pułkownik Sił Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, zastępca szefa wywiadu wojskowego PRL w latach 1974–1975 oraz 1979–1987.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Służbę w ludowym Wojsku Polskim rozpoczął 12 grudnia 1944. Od 19 lipca 1945 do 8 stycznia 1946 brał czynny udział w walkach z oddziałami UPA. Od 1960 roku służył w Zarządzie II Sztabu Generalnego WP (wywiadzie wojskowym). Od 30 stycznia 1960 do 14 grudnia 1960 oddelegowany do polskiej delegacji w Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli w Wietnamie. W okresie od 27 stycznia 1965 do 20 grudnia 1968 attaché wojskowy, morski i lotniczy przy Ambasadzie PRL w Brukseli. Od 1 września 1970 do 24 listopada 1971 skierowany z Zarządu II Sztabu Generalnego WP w ramach rotacji na praktykę jako szef w Oddziale II Sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego. Od 17 stycznia 1972 do 19 marca 1972 ukończył Wyższy Akademicki Kurs w Akademii Sił Zbrojnych ZSRR im. Klimenta Woroszyłowa w Moskwie. Od 13 czerwca 1974 do 30 grudnia 1974 był dowódcą zmiany Polskiej Wojskowej Jednostki Specjalnej w Doraźnych Siłach Zbrojnych ONZ na Bliskim Wschodzie. Od lutego 1974 do września 1975 zastępca szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP. Od 3 grudnia 1975 do 1 października 1979 attaché wojskowy, morski i lotniczy przy Ambasadzie PRL w Rzymie.

Od października 1979 do stycznia 1987 ponownie został zastępcą szefa Zarządu II Sztabu Generalnego WP (wywiadu wojskowego) do spraw rozpoznania wojskowego. W 1985 był oddelegowany do Nikaragui w charakterze polskiego eksperta rządowego do opracowania koncepcji strefy zdemilitaryzowanej na pograniczu nikaraguańsko-kostarykańskim. W stan spoczynku przeszedł 17 kwietnia 1989 roku.

Był członkiem PPR i PZPR. W 1983 roku rozkazem MON został wyróżniony wpisem do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]