Henryk Hilarowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Hilarowicz
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

22 sierpnia 1890
Warszawa, Królestwo Polskie

Data i miejsce śmierci

3/4 lipca 1941
Lwów, Polska pod okupacją III Rzeszy

Zawód, zajęcie

lekarz
profesor Uniwersytetu Lwowskiego

Rodzice

Józef Nusbaum-Hilarowicz

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Henryk Hilarowicz (ur. 22 sierpnia 1890 w Warszawie, zm. 3/4 lipca 1941 we Lwowie) – polski chirurg, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był wnukiem Hilarego Nusbauma i synem wybitnego zoologa Józefa Nusbauma (od 1907 Nusbauma-Hilarowicza) i Rozalii z Głębockich.

Ukończył studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Lwowskiego i na stałe związał się ze Lwowem.

Szczególne zasługi położył podczas inwazji rosyjskiej w 1914, jako lekarz na oddziałach chirurgicznych we Lwowie, a także podczas obrony Lwowa w 1918–1919 jako lekarz trzeciej grupy lotniczej.

W 1929 habilitował się w dziedzinie chirurgii, był docentem i od 1939 profesorem tytularnym w Klinice Chirurgii Uniwersytetu Jana Kazimierza.

Był członkiem Międzynarodowego Towarzystwa Chirurgicznego w Brukseli (od 1929).

Cieszył się opinią wybitnego praktyka, koledzy lekarze mówili o nim: Gdybym się musiał operować, dałbym się krajać tylko Hilarowiczowi.

Poszukiwał pionierskich rozwiązań operacyjnych. Opublikował wiele prac z dziedziny chirurgii, m.in. Z badań nad chyżością opadania krwinek, Zasady znieczulenia miejscowego.

Zginął w grupie profesorów lwowskich, zamordowanych przez Niemców (Einsatzkommando zur besonderen Verwendung, pod dowództwem Brigadeführera Karla Eberharda Schöngartha) w nocy z 3 na 4 lipca 1941.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1939 r. nr 95, poz. 216 „za zasługi na polu pracy zawodowej”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]