Henryk Hoser

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Hoser
Arcybiskup ad personam
Ilustracja
Henryk Hoser (2013)
Herb Henryk Hoser Maior est Deus
Większy jest Bóg
Kraj działania Polska, Rwanda, Watykan, Bośnia i Hercegowina
Data i miejsce urodzenia 27 listopada 1942
Warszawa
Data i miejsce śmierci 13 sierpnia 2021
Warszawa
Wizytator apostolski w Medziugoriu
Okres sprawowania 2018–2021
Biskup diecezjalny warszawsko-praski
Okres sprawowania 2008–2017
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja pallotyni
Śluby zakonne 8 września 1970
Prezbiterat 16 czerwca 1974
Nominacja biskupia 22 stycznia 2005
Sakra biskupia 19 marca 2005
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Zasługi RP Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia)
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 19 marca 2005
Miejscowość Rzym
Miejsce kaplica Papieskiego Kolegium Urbanianum
Konsekrator Crescenzio Sepe
Współkonsekratorzy Stanisław Dziwisz
Thaddée Ntihinyurwa

Henryk Franciszek Hoser[1] (ur. 27 listopada 1942 w Warszawie, zm. 13 sierpnia 2021 tamże) – polski duchowny rzymskokatolicki, pallotyn, lekarz, misjonarz, wizytator apostolski w Rwandzie w latach 1994–1996, arcybiskup ad personam od 2005, sekretarz pomocniczy Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów i przewodniczący Papieskich Dzieł Misyjnych w latach 2005–2008, biskup diecezjalny warszawsko-praski w latach 2008–2017, od 2017 arcybiskup senior diecezji warszawsko-praskiej, wizytator apostolski w Medziugoriu w latach 2018–2021.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 27 listopada 1942 w Warszawie w rodzinie Hoserów, warszawskich ogrodników[2]. Matka Halina zd. Zabłońska pochodziła z Chojnic[3], ojciec Janusz[4] i dziadek Henryk[5] zginęli w powstaniu warszawskim rozstrzelani przez Niemców w czasie rzezi Woli[2][6]. Miał starszą siostrę Julię[2], doktor habilitowaną, specjalistkę w zakresie genetyki i hodowli roślin[7].

Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Tomasza Zana w Pruszkowie[8]. W latach 1960–1966 odbył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Warszawie. W ich trakcie pełnił funkcję przewodniczącego Uczelnianego Sądu Koleżeńskiego Zrzeszenia Studentów Polskich. Od 1966 do 1968 pracował w Akademii w Zakładzie Anatomii Prawidłowej na stanowisku asystenta, zaś w następnym roku jako lekarz prowadzący oddziału internistycznego w szpitalu rejonowym w Ziębicach[9].

W 1969 wstąpił do stowarzyszenia apostolskiego pallotynów. 8 września 1970 złożył pierwszą profesję zakonną[9]. Studia filozoficzno-teologiczne odbył w latach 1969–1974 w Wyższym Seminarium Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego w Ołtarzewie[8]. W seminarium współtworzył Koło Misyjne, mające na celu codzienną modlitwę za misje i misjonarzy, a także przewodniczył Radzie Alumnów. W wolnym czasie, aby nie stracić praktyki lekarskiej, za zgodą przełożonych pracował w szpitalu jako lekarz[2]. Święceń prezbiteratu udzielił mu 16 czerwca 1974 biskup pomocniczy warszawski Władysław Miziołek[10].

Następnie udał się do Paryża, gdzie ukończył kurs języka francuskiego w Alliance Française oraz kurs medycyny tropikalnej w CHU Pitié-Salpêtrière i w szpitalu Claude Bernard[9].

Prezbiter[edytuj | edytuj kod]

W 1975 wyjechał na misję do Rwandy. Pełnił tam funkcje duszpasterza, proboszcza, animatora duszpasterstwa rodzinnego, organizatora sesji formacji apostolstwa świeckich, promotora apostolstwa słowa drukowanego[8]. W 1978 założył w Kigali Centrum Zdrowia Gikondo, a także Rwandyjską Akcję Rodzinną mającą na celu upowszechnianie naturalnych metod planowania rodziny[9]. Był przewodniczącym Związku Stowarzyszonych Ośrodków Medycznych w Kigali, a także kierownikiem Centrum Monitoringu Epidemii AIDS, programu opieki psychomedycznej i socjalnej chorych na AIDS[8]. Przez kilka lat pełnił funkcję sekretarza komisji ds. zdrowia oraz komisji ds. rodziny rwandyjskiego episkopatu[9]. Zarzuca się mu, że w tym czasie był „częścią establishmentu” reżimu Rwandy[11], aczkolwiek na jego obronę przytaczany jest argument, że w tym czasie nie piastował żadnego ważnego stanowiska w strukturach kościelnych w Rwandzie i nie miał realnego wpływu na sytuację w tym kraju[12]. W czasie ludobójstwa (kwiecień–lipiec 1994) nie był obecny w Rwandzie. We wrześniu 1993 wyjechał z niej w celu odbycia roku formacyjnego. Przebywał w Jerozolimie, następnie na stażu ultrasonografii w Szpitalu Bródnowskim w Warszawie, w końcu na intensywnym kursie języka włoskiego w Rzymie[13]. W 1994 był uczestnikiem Synodu Specjalnego dla Afryki w charakterze eksperta w dziedzinie rozwoju i problemów rodziny[9]. 13 lipca 1994[14] na czas nieobecności nuncjusza apostolskiego[8] został mianowany wizytatorem apostolskim w Rwandzie[14]. Funkcję w afrykańskim państwie pełnił po zakończeniu wojny domowej[8] od sierpnia 1994 do marca 1996[13]. Od 1981 zajmował stanowisko przełożonego Delegatury Misyjnej Księży Pallotynów w Rwandzie. W latach 1988–1991 był przełożonym nowo utworzonej regii, w skład której wchodziły Rwanda, Zair i Belgia. Objął również urząd przewodniczącego Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych w Rwandzie[9].

Po powrocie z Afryki był w latach 1996–2003 przełożonym Regii Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego we Francji oraz członkiem Rady Misyjnej Konferencji Wyższych Przełożonych Zakonnych we Francji[15]. W 2004 objął funkcję rektora Pallotyńskiej Prokury Misyjnej w Brukseli[8].

W 2001 współzakładał Federację Afrykańskiej Akcji Rodzinnej, w której pełnił funkcję sekretarza[8].

Biskup[edytuj | edytuj kod]

Czuwanie przy trumnie abp. Henryka Hosera w katedrze warszawsko-praskiej
Msza żałobna w intencji abp. Henryka Hosera w katedrze warszawsko-praskiej

22 stycznia 2005 papież Jan Paweł II mianował go arcybiskupem tytularnym Tepelty i jednocześnie sekretarzem pomocniczym Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów oraz przewodniczącym Papieskich Dzieł Misyjnych[16]. Święcenia biskupie otrzymał 19 marca 2005 w kaplicy Papieskiego Kolegium Urbanianum w Rzymie. Udzielił mu ich kardynał Crescenzio Sepe, prefekt Kongregacji Ewangelizacji Narodów, któremu asystowali arcybiskup Stanisław Dziwisz, sekretarz Jana Pawła II, i arcybiskup metropolita Kigali Thaddée Ntihinyurwa[15]. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Maior est Deus” (Bóg jest większy)[17].

24 maja 2008 papież Benedykt XVI mianował go biskupem diecezjalnym diecezji warszawsko-praskiej, pozostawiając mu tytuł arcybiskupa[18][19]. Ingres do bazyliki katedralnej św. Michała i św. Floriana w Warszawie, w trakcie którego kanonicznie objął diecezję, odbył 28 czerwca 2008[17]. We wrześniu 2013 media podały, że nie odwołał ani nie ograniczył w posłudze duszpasterskiej podległego mu proboszcza parafii na Tarchominie pomimo ciążących na nim zarzutów prokuratorskich o molestowanie seksualne ministrantów, a także skazującego wyroku sądu pierwszej instancji. Kapłan został odwołany z urzędu dopiero po ujawnieniu sprawy przez media[20]. Decyzję o niezawieszeniu duchownego w czynnościach tłumaczono odległością czasową od zarzucanych mu czynów i brakiem bezpośredniego zagrożenia w związku z niepodejmowaniem przez niego pracy z małoletnimi[21]. 8 grudnia 2017 papież Franciszek przyjął jego rezygnację z urzędu biskupa diecezjalnego warszawsko-praskiego[22][23].

W strukturach Konferencji Episkopatu Polski został przewodniczącym Zespołu Ekspertów ds. Bioetycznych, wszedł w skład Komisji Duszpasterstwa, Komisji ds. Misji i Rady ds. Rodziny[24], a w 2014 został wybrany do Rady Stałej jako biskup diecezjalny[25]. Objął ponadto funkcję członka Rady Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”[24].

4 lipca 2009 Benedykt XVI mianował go konsultorem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów[26]. W tym samym roku decyzją papieża został mianowany uczestnikiem zgromadzenia specjalnego II Synodu dla Afryki[8]. W 2015 wziął udział w synodzie biskupów na temat rodziny[27]. W 2017 papież Franciszek zlecił mu udanie się do Medziugoria w charakterze specjalnego wysłannika Stolicy Apostolskiej w celu rozpoznania sytuacji duszpasterskiej i potrzeb pielgrzymów, a także wskazania ewentualnych inicjatyw duszpasterskich do podjęcia w przyszłości[28][29]. 31 maja 2018 został mianowany przez papieża Franciszka wizytatorem apostolskim o charakterze specjalnym dla parafii w Medziugoriu[30][31]. 22 lipca 2018 uroczystą Eucharystią zainaugurował posługę w Medziugoriu[32].

Konsekrował biskupów pomocniczych warszawsko-praskich: Marka Solarczyka (2011) i Jacka Grzybowskiego (2020). Ponadto był współkonsekratorem podczas sakr nuncjuszy apostolskich w krajach afrykańskich: George′a Antonysamy′ego (2005) i Michaela Blume′a (2005), a także arcybiskupa metropolity białostockiego Tadeusza Wojdy (2017)[10].

W 2021 był kilkukrotnie hospitalizowany[33][34][35]. Zmarł 13 sierpnia 2021 w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA w Warszawie[36]. 20 sierpnia 2021 po mszy pogrzebowej w bazylice katedralnej św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika w Warszawie został pochowany w znajdującej się w jej podziemiach krypcie[37].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

6 listopada 2015 prezydent RP Andrzej Duda odznaczył go Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[38][39]. Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski postanowieniem z 22 maja 2002 nadał mu Krzyż Oficerski Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[40]. Postanowieniem prezydenta Portugalii Aníbala Cavaco Silvy z 1 września 2008 został odznaczony Orderem Zasługi II klasy[41].

W 2011 otrzymał tytuł honorowego obywatela Warszawy[42].

Został laureatem Nagrody im. ks. bp. Romana Andrzejewskiego za rok 2019[43].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Prezentacja książki „Bóg jest większy. Rozmawiają abp Henryk Franciszek Hoser SAC i Michał Królikowski”. ekai.pl (arch.), 2014-01-03. [dostęp 2018-02-22].
  2. a b c d I. Świerdzewska. Misjonarz na Pradze. „Idziemy”. nr 22 (143), 2008-06-01. ISSN 1734-9079. [dostęp 2013-07-09]. 
  3. Gromadzenie, dokumentacja i konserwacja zabytków. Biblioteka muzealna. „Baszta”. 11, s. 154, 2011. Muzeum Historyczno-Etnograficzne w Chojnicach. [dostęp 2021-08-21]. 
  4. Janusz Hoser. 1944.pl. [dostęp 2021-08-22].
  5. Henryk Hoser. 1944.pl. [dostęp 2021-08-22].
  6. Z. Smoleńska. Praga pamięta. „Idziemy”. nr 32 (464), s. 20, 2014-08-10. ISSN 1734-9079. [dostęp 2014-09-27]. 
  7. M. Wójcik: Biskup i konflikt. wyborcza.pl, 2013-07-16. [dostęp 2021-08-22].
  8. a b c d e f g h i Nota biograficzna Henryka Hosera na stronie diecezji warszawsko-praskiej. diecezja.waw.pl (arch.). [dostęp 2015-11-14].
  9. a b c d e f g Abp Henryk Hoser – nowy biskup warszawsko-praski (sylwetka). ekai.pl (arch.), 2008-05-24. [dostęp 2018-02-22].
  10. a b Henryk Hoser (ang.). catholic-hierarchy.org. [dostęp 2020-12-19].
  11. A. Bohdanowicz: Linda Melvern: Hoser musiał być częścią establishmentu reżimu Rwandy. natemat.pl. [dostęp 2015-12-05].
  12. G. Wysocki: Szymon Hołownia: kiedy będziemy wystarczająco bogaci, by zacząć być ludźmi?. wiadomości.wp.pl, 2015-07-26. [dostęp 2018-02-22].
  13. a b M. Przeciszewski, S. Tasiemski: Kościół nie brał udziału w ludobójstwie. ekai.pl (arch.), 2013-07-06. [dostęp 2018-02-22].
  14. a b G. Polak: Kto jest kim w Kościele. Warszawa: Katolicka Agencja Informacyjna, 1999, s. 128. ISBN 83-911554-0-4.
  15. a b Abp Henryk Hoser SAC – nowy biskup warszawsko-praski (biogram). ekai.pl (arch.), 2008-05-24. [dostęp 2018-02-22].
  16. Nomina del Segretario Aggiunto della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli e Presidente delle Pontificie Opere Missionarie (wł.). press.vatican.va, 2005-01-22. [dostęp 2014-05-24].
  17. a b Abp Henryk Hoser odbył ingres do katedry warszawsko-praskiej. ekai.pl (arch.), 2008-06-29. [dostęp 2018-02-22].
  18. Nomina del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2008-05-24. [dostęp 2014-05-24].
  19. Komunikat Nuncjatury – abp Hoser biskupem warszawsko-praskim. episkopat.pl (arch.), 23.05.2008-05-23. [dostęp 2014-05-24].
  20. Ksiądz skazany w marcu za molestowanie, jeszcze kilka dni temu nadzorował ministrantów. tvn24.pl, 2013-09-26. [dostęp 2021-08-16].
  21. Informacja Kurii o sytuacji prawno-kanonicznej ks. G.K.. diecezja.waw.pl, 2013-10-01. [dostęp 2021-08-16].
  22. Rinuncia e successione del Vescovo di Warszawa-Praga (Polonia) (wł.). press.vatican.va, 2017-12-08. [dostęp 2017-12-08].
  23. Warszawa-Praga: Rezygnacja abp. Henryka Hosera SAC. Bp Romuald Kamiński – biskupem warszawsko-praskim. episkopat.pl, 2017-12-08. [dostęp 2017-12-09].
  24. a b Henryk Hoser na stronie Konferencji Episkopatu Polski. episkopat.pl. [dostęp 2016-11-11].
  25. Zakończyło się zebranie Episkopatu. episkopat.pl (arch.), 2014-06-11. [dostęp 2016-08-28].
  26. Nomina di Consultori della Congregazione per l′Evangelizzazione dei Popoli (wł.). press.vatican.va, 2009-07-04. [dostęp 2014-05-24].
  27. Msza św. pod przewodnictwem Franciszka zakończyła synod biskupów nt. rodziny. ekai.pl (arch.), 2015-10-25. [dostęp 2018-02-22].
  28. Comunicato della Segreteria di Stato: Nomina dell’Inviato Speciale della Santa Sede per Medjugorje (wł.). press.vatican.va, 2017-02-11. [dostęp 2017-02-11].
  29. Nominacja Specjalnego Wysłannika Stolicy Apostolskiej do Medjugorje – komunikat prasowy. episkopat.pl, 2017-02-11. [dostęp 2017-02-11].
  30. Comunicato della Sala Stampa: Nomina del Visitatore Apostolico a carattere speciale per la parrocchia di Medjugorje (wł.). press.vatican.va, 2018-05-31. [dostęp 2018-05-31].
  31. Abp Hoser stałym wizytatorem apostolskim w Medzjugorje. episkopat.pl, 2018-05-31. [dostęp 2018-05-31].
  32. Ks. abp Henryk Hoser rozpoczął posługę w Medjugorje. radiomaryja.pl, 2018-07-23. [dostęp 2018-07-23].
  33. Abp Hoser powoli powraca do zdrowia. idziemy.pl, 2021-04-29. [dostęp 2021-08-14].
  34. H. Zieliński: Abp Hoser nadal w szpitalu. Prosi o modlitwę. idziemy.pl, 2021-05-24. [dostęp 2021-08-14].
  35. Prośba o modlitwę w intencji powrotu do zdrowia ks. abp. Henryka Hosera SAC. diecezja.waw.pl, 2021-07-30. [dostęp 2021-08-14].
  36. Uroczystości pogrzebowe Arcybiskupa Henryka Hosera SAC. diecezja.waw.pl, 2021-08-13. [dostęp 2021-08-14].
  37. A. Ślusarczyk: Śp. abp Henryk Hoser SAC spoczął w krypcie w praskiej katedrze. gosc.pl, 2021-08-20. [dostęp 2021-08-20].
  38. M.P. z 2016 r. poz. 21 [dostęp 2018-02-15].
  39. Odznaczenia z okazji Narodowego Święta Niepodległości. prezydent.pl, 2015-11-11. [dostęp 2015-11-11].
  40. M.P. z 2002 r. nr 38, poz. 600 – pkt 15. [dostęp 2020-11-12].
  41. Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych (port.). dre.pt. [dostęp 2010-09-12].
  42. Uchwała nr XVII/321/2011. bip.warszawa.pl, 2011-06-16. [dostęp 2013-07-09].
  43. Abp Hoser otrzymał Nagrodę im. ks. bp. Romana Andrzejewskiego za rok 2019. ekai.pl, 2020-02-21. [dostęp 2020-02-23].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]