Henryk Hubertus Jabłoński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy kompozytora. Zobacz też: Inne osoby o tym imieniu i nazwisku.

Henryk Hubertus Jabłoński, pierwotne nazwisko: Helmut Hubertus Degler (ur. 3 listopada 1915 w Gdańsku, zm. 11 października 1989 tamże) – polski kompozytor i pedagog.

Życiorys[edytuj]

Pochodził się z gdańskiej niemieckojęzycznej rodziny mieszczańskiej, w której kultywowano tradycje amatorskiego muzykowania. Początkowo gry na fortepian i skrzypcach uczyli go członkowie najbliższej rodziny. W 1932 r. podjął studia w Polskim Konserwatorium Muzycznym w Gdańsku, gdzie jego nauczycielem był m.in. Kazimierz Wiłkomirski (gra na wiolonczeli, teoria muzyki); naukę kontynuował potem u Wernera Schramma i Alfreda Paetscha. Od 1935 r. współpracował z rozgłośnią radiową Wolnego Miasta Gdańska jako wiolonczelista i aranżer muzyki popularnej. W 1945 cały dorobek kompozytora (ponad 200 utworów) spłonął w czasie działań wojennych. Po II wojnie światowej zdecydował się pozostać w Polsce, 30 października 1948 r. zmienił urzędowo personalia ("Jabłoński" było panieńskim nazwiskiem jego babki Rozalii).

W pierwszych latach po wojnie podjął pracę jako wiolonczelista w gdańskiej orkiestrze symfonicznej. Jednocześnie kierował w latach 1948-1953 chórem studenckim przy Politechnice Gdańskiej i 1951–1954 chórem Technikum Budowy Okrętów w Gdańsku. Od 1947 współpracował z orkiestrą Polskiego Radia pod dyrekcją S. Rachonia, dla której pisał utwory popularne i rozrywkowe; w latach 50-ych współpracował także z rozgłośnią radiową w Gdańsku, opracowując muzykę ludową, przede wszystkim z terenu Kaszub. W latach 1954–1980 był wykładowcą kompozycji i instrumentacji w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Gdańsku (obecnie Akademia Muzyczna im. Stanisława Moniuszki). Od 1954 roku należał do PZPR[1].

Twórczość H.H. Jabłońskiego obejmuje koncerty: wiolonczelowy, skrzypcowy, fortepianowy, 2 symfonie, poemat symfoniczny Dolina milczenia (1980), widowisko operowe Pani Helena (1973), balet Gdańska noc (1970), utwory kameralne, pieśni. Pisał też muzykę popularną, m.in. melodie znanych szlagierów Pierwszy siwy włos i Zachodni wiatr. Jego nazwisko nosi jedna z ulic na Chełmie w Gdańsku.

Laureat wielu nagród i odznaczeń, m.in.: 1975 Nagrody Prezydenta miasta Gdańska, 1980 Nagrody Ministra Kultury i Sztuki I stopnia. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi[1].

Przypisy

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 314. ISBN 8322320736.

Bibliografia[edytuj]