Henryk II de Bourbon-Condé

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk II de Bourbon-Condé
książę Condé,
książę Enghien, Montmorency, Bellegarde i Fronsac, hrabia Sancerre, par Francji
Ilustracja
Wizerunek herbu
Faksymile
Książę Condé
Okres

od 1588
do 1646

Poprzednik

Henryk I

Następca

Ludwik II

Książę Enghien
Okres

od 1621
do 1646

Następca

Ludwik II

Dane biograficzne
Dynastia

Kondeusze

Data i miejsce urodzenia

1 września 1588
Saint-Jean-d’Angély

Data i miejsce śmierci

26 grudnia 1646
Paryż

Ojciec

Henryk I de Bourbon-Condé

Matka

Charlotta de La Trémoille

Żona

Charlotta Małgorzata de Montmorency

Dzieci

Anna Genowefa de Bourbon-Condé
Ludwik II
Armand de Bourbon-Conti

Odznaczenia
Order Ducha Świętego (Francja)

Henryk II de Bourbon-Condé[1], fr. Henri II de Bourbon[2] (ur. 1 września 1588 w Saint-Jean-d’Angély, zm. 26 grudnia 1646 w Paryżu) – książę de Condé, diuk d'Enghien, de Châteauroux, de Montmorency, d'Albret i de Bellagarde[3], był pierwszym księciem krwi. Nazywano go "Książę Pan" (Monsieur le Prince)[4].

Był jedynym synem Henryka I, księcia de Condé, i Charlotty de La Trémoille. Nie znał swoich rodziców, ponieważ jego ojciec zmarł niedługo po jego narodzinach, a jego matka została uwięziona, oskarżona o udział w spisku na życie swojego męża[5]. Edukacją Henryka II zajmował się król Francji - Henryk IV, krewny Kondeusza. Do czasu urodzenia Ludwika XIII, Henryk II był pierwszy w kolejności do sukcesji po Henryku IV. Na emigracji w rozsiewał plotki o nieprawym pochodzeniu następcy tronu[6]

W 1609 Kondeusz poślubił piękną Karolinę Małgorzatę de Montmorency, i miał z nią troje dzieci:

W latach 1616-1620 Henryk II razem z małżonką był więziony na rozkaz regentki - Marii Medycejskiej i za zgodą małoletniego króla - Ludwika XIII. W więzieniu, w Vincennes, gdzie na świat przyszła ich córka – Anna Genowefa[7]. Brat jego żony Henri II de Montmorency również dopuścił się zdrady, za co został w 1632 roku skazany i stracony przez sąd królewski. Kondeusz wraz z małżonką odziedziczył dobra i tytuł księcia de Montmorency.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Magdziarz 2013 ↓, s. 33.
  2. Magdziarz 2013 ↓, s. 257.
  3. Dussieux 1872, s. 158.
  4. Magdziarz 2013 ↓, s. 33, 257.
  5. Skrzypietz 2015, s. 280-281.
  6. Skrzypietz 2015, s. 281.
  7. Skrzypietz 2015, s. 281-282

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Louis Dussieux, Généalogie de la maison de Bourbon de 1256 à 1871, Paryż 1872.
  • Wojciech Stanisław Magdziarz: Anna Austriacka. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2013. ISBN 978-83-06-03354-0.
  • Aleksandra Skrzypietz, "Poślubię kardynała..." - Małżeństwo Armanda księcia Conti i Anny Marii Martinozzi, "Studia Europaea Gnesnensia", nr 11 (2015), ss. 279-299.