Henryk Jost

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Jost
Data i miejsce urodzenia 21 sierpnia 1921
Zakopane
Data i miejsce śmierci 2 grudnia 2006
Zakopane
Miejsce spoczynku Nowy Cmentarz w Zakopanem
Alma Mater Politechnika Gdańska
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami Medal Wojska (dwukrotnie) Krzyż Armii Krajowej Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Medal 40-lecia Polski Ludowej

Henryk Jost (ur. 21 sierpnia 1921 w Zakopanem, zm. 2 grudnia 2006 tamże) – dr nauk humanistycznych, inżynier, historyk techniki i przemysłu wiejskiego na Podhalu, Spiszu i Orawie.

Życie rodzinne[edytuj]

Henryk Jost był synem Alojzego Henryka, budowniczego, inspektora budowy drogi do Morskiego Oka i projektanta mostu na Wodogrzmotach Mickiewicza oraz Matyldy z Nowaków, nauczycielki i działaczki społecznej. Mieszkali w zaprojektowanej przez ojca willi Hanka przy dzisiejszej ulicy Grunwaldzkiej. Żonę poznał w trakcie odbywania studiów w Gdańsku, z Anną Bloch wszedł w związek małżeński w 1949 roku.

Nauka szkolna, studia[edytuj]

Maturę zdał w liceum im. Oswalda Balzera w 1939 roku, następnie złożył dokumenty o przyjęcie na studia na Politechnice Warszawskiej. W Warszawie spędził okres kampanii wrześniowej, biorąc udział w obronie stolicy jako ochotnik, po zakończeniu walk powrócił do Zakopanego. W 1944 roku uczestniczył w organizacji w Zakopanem konspiracyjnej ekspozytury Politechniki Warszawskiej, samemu zaliczając na niej kurs pierwszego roku studiów. Po wojnie kontynuował studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Gdańskiej, który ukończył w 1951 roku. Stopień doktora nauk humanistycznych uzyskał 14 grudnia 1973 roku w Zakładzie Historii Nauki i Techniki PAN.

Praca zawodowa[edytuj]

Początkowo pracował w elektrowni miejskiej, w połowie 1940 roku, chroniąc się przed wywiezieniem na roboty przymusowe rozpoczął naukę w Berufsfachschule für goralische Volkskunst (dawna Państwowa Szkoła Przemysłu Drzewnego). Od 1941 roku pracował w niemieckim zarządzie miasta. Jednocześnie, od 1943 roku, był zaprzysiężony jako żołnierz Armii Krajowej, ps. "Limba" i brał udział w tajnym nauczaniu. Po przerwanych przez II Wojnę Światową studiach w Warszawie podjął naukę na Politechnice Gdańskiej.

Po studiach ukończonych w 1951 roku powrócił do Zakopanego i do przejścia na emeryturę w 1982 roku pracował jako projektant instalacji sanitarnych w kilku miejscowych przedsiębiorstwach. Poza pracą zajmował się badaniami nad historią przemysłu na Podhalu. W 1955 roku wszedł w skład Zespołu do Badań Górnictwa i Hutnictwa Tatrzańskiego, powołanego przez Komitet Historii Nauki Polskiej Akademii Nauk. W 1962 roku opublikował książkę O górnictwie i hutnictwie w Tatrach polskich (II wyd. rozszerzone, pt. Dzieje górnictwa i hutnictwa w Tatrach polskich, 2004).

Działalność społeczna[edytuj]

Jako członek Podhalańskiej Komisji Opieki nad Zabytkami PTTK rejestrował zabytki przemysłu wiejskiego na terenie powiatu nowotarskiego. W rezultacie tych działań opublikował Katalog zabytków budownictwa przemysłowego w Polsce, powiat Nowy Targ i m. Zakopane (Wrocław, 1969).

Publikacje[edytuj]

Do innych publikacji jego autorstwa należą:

  • Kuźnice zakopiańskie (1985)
  • Słownik gwarowych wyrazów technicznych z terenu Podhala (1987)
  • Ludowe tartaki i gonciarnie podhalańskie (1989)
  • Zakopane czasu okupacji (1989)
  • Młyny podhalańskie (2000)
  • Zabytki techniki na Podtatrzu (2001).

Autor wielu artykułów, publikował między innymi w "Roczniku Podhalańskim", "Kwartalniku Historii Nauki i Techniki", "Kwartalniku Historii Kultury Materialnej", "Wiadomościach Hutniczych", "Przeglądzie Odlewnictwa", "Podtatrzu".

Członkostwo w organizacjach pozarządowych[edytuj]

Członek wielu stowarzyszeń:

Grób Henryka Josta na Nowym Cmentarzu w Zakopanem

Odznaczenia i awanse wojskowe[edytuj]

Był odznaczony między innymi:

Bibliografia[edytuj]

  • Teresa Jabłońska: Dr inż. Henryk Jost (1921–2006). "Rocznik Podhalański. Tom 10 (za lata 2003−2006)". Zakopane: 2007. ISSN 0208-4155.