Henryk Kawiorski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Kawiorski (ur. 1942) – polski powieściopisarz, nowelista, redaktor naczelny rocznika ziemi pińczowskiej „7 Źródeł”, były dziennikarz kieleckiej popularnej gazety „Słowo Ludu”. Członek Związku Literatów Polskich oraz Oddziału Kieleckiego Związku Literatów Polskich[1].

Wydał m.in. zbiory opowiadań: Ojcowizna, Jutro, pojutrze, kiedy indziej, Gwiazdy Ponidzia; powieści: Scyzoryki, Krzywe lustro, Mgła i ogień. Nagradzany i wyróżniany w konkursach, m.in. za powieść Przytulisko w konkursie im. M. Reja (1998).

W 2005 został odznaczony Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2].

Obecnie mieszka w Kielcach.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Bieg ku słońcu, Kraków 1988.
  • Goniec, Warszawa 1990.
  • Henryk: Gwiazdy Ponidzia, Kielce 1995.
  • Jutro, pojutrze, kiedy indziej, Kielce 1993.
  • Kamienne łzy, Kielce 1993.
  • List gończy, Kielce 1994.
  • Przebierańcy, Kielce 1992.
  • Słaby obraz samego siebie, Kielce 1991.
  • Kozak doński z Buska-Zdroju, „Życie Literackie” nr 4, 1988, s. 9.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Oddział Kielecki Związku Literatów Polskich. stare.literaci.eu, 10 maja 2007. [dostęp 2012-12-16].
  2. Minister wręczył medale „Gloria Artis”. echodnia.eu, 21 września 2005. [dostęp 2012-12-16].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pisarze regionu świętokrzyskiego, t. IX, Kielce 2000.