Henryk Ligięza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Ligięza
Grób prokuratora Henryka Ligięzy na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Henryk Ligięza (ur. 22 marca 1912 w Krakowie, zm. 25 września 1973 w Warszawie) – polski prawnik, prokurator wojskowy, podpułkownik. Członek Armii Krajowej, ps. Michał. Członek PPR, następnie PZPR.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem Walerego Stefana i Michaliny Stefan z d. Jurkiewicz. Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1936).

Sekretarz administracyjny i referendarz kontraktowy w Ministerstwie Skarbu w latach 1935–1938. Następnie referent egzekucyjny 22. Urzędu Skarbowego w Warszawie do 1940. Od 1940 do marca 1942 kierownik działu egzekucyjnego 9. Urzędu Skarbowego w Warszawie (poborca podatkowy w getcie warszawskim). Referent i zastępca naczelnika wydziału szkolenia Państwowego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Warszawie.

Uczestniczył w powstaniu warszawskim, w Obwodzie Żywiciel, od 3 sierpnia do 30 września 1944. Więziony w stalagu XIA Altengrabow do 3 kwietnia 1945. Komendant obozu w Gocie do 24 lipca 1945.

Po powrocie do Polski pracował jako referent Państwowego Zakładu Ubezpieczeń Wzajemnych w Krakowie (wrzesień-październik 1945), I sekretarz Komitetu Dzielnicowego Polskiej Partii Robotniczej w Krakowie (od 22 października 1945 do 14 lutego 1946) i II sekretarz Komitetu Miejskiego PPR w Krakowie (od 15 lutego do 30 sierpnia 1946).

Powołany do ludowego Wojska Polskiego 4 grudnia 1946. Pełnił kolejno funkcje:

Od 1950 w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej jako:

  • kierownik sekcji śledczej Wydziału IV (16 lipca 1950 – 31 października 1950)
  • kierownik sekcji śledczej Wydziału VII (1 listopada 1950 – 25 czerwca 1953) - od 1952 podpułkownik
  • p.o. prokuratora Wydziału VII (25 czerwca 1953 – 14 kwietnia 1954)
  • wiceprokurator Wydziału VIII (14 kwietnia 1954 – 29 kwietnia 1955).

W 1952 był oskarżycielem w procesie sprawców zabójstwa Stefana Martyki przed WSR w Warszawie[1][2]. Był także oskarżycielem w procesie przeciwko księdzu Władysławowi Gurgaczowi, który po procesie pokazowym został skazany na karę śmierci. Wyrok wykonano 14 września 1949 roku. Został zwolniony dyscyplinarnie z wojska 29 kwietnia 1955. Wydalony również z partii. Komisja Mazura w swoim sprawozdaniu z 1957 obciążyła Henryka Ligięzę odpowiedzialnością za wiele czynów związanych z nadużyciem władzy.

Po zwolnieniu pracował w latach 1955–1959 w Biurze Zbytu Łożysk Tocznych w Warszawie na stanowisku zastępcy kierownika działu. Następnie radca prawny Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego w Warszawie (1959) oraz arbiter i kierownik zespołu w Głównej Komisji Arbitrażowej (od 1959).

Zmarł 25 września 1973 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera CII28-6-3)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Drugi dzień procesu. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 3, Nr 226 z 22 września 1952. 
  2. Trzeci dzień procesu. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 3, Nr 227 z 23 września 1952. 
  3. Lista pochowanych. Henryk Ligięza. um.warszawa.pl. [dostęp 2017-03-29].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof Szwagrzyk, Prawnicy czasu bezprawia: sędziowie i prokuratorzy wojskowi w Polsce 1944-1956, Kraków, Wrocław 2005, Instytut Pamięci Narodowej - Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, Towarzystwo Naukowe Societas Vistulana, ​ISBN 83-88385-65-8