Henryk Litwin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Litwin
Henryk Litwin
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1959
Warszawa
Ambasador RP na Białorusi
Okres od 2006/2007
do 2010
Poprzednik Tadeusz Pawlak
Następca Leszek Szerepka
Ambasador RP na Ukrainie
Okres od 2011
do 2016
Poprzednik Jacek Kluczkowski
Następca Jan Piekło

Henryk Litwin (ur. 13 marca 1959 w Warszawie) – polski historyk i dyplomata, od 2007 do 2010 ambasador RP na Białorusi, od 2010 do 2011 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, od 2011 do 2016 ambasador RP na Ukrainie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1982 ukończył studia w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego, po czym podjął studia doktoranckie w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, zakończone w 1988 obroną pracy doktorskiej pt. Napływ szlachty polskiej na Ukrainę w latach 1569–1648. Pozostał w Instytucie Historii PAN jako adiunkt (do 1991).

W 1991 otrzymał propozycję pracy w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Został kierownikiem Agencji Konsularnej RP we Lwowie, a w 1993, po jej przekształceniu w konsulat generalny – pierwszym w historii konsulem generalnym RP we Lwowie. W latach 1994–1995 pracował w Polskim Instytucie Historii Fundacji Lanckorońskich w Rzymie.

W 1995 wrócił do służby dyplomatycznej. Był zastępcą dyrektora Departamentu Europa-Wschód w MSZ odpowiedzialnym za stosunki Polski z Białorusią, Ukrainą i Mołdawią. Od 1997 był radcą ministrem i kierownikiem wydziału konsularnego w Ambasadzie RP w Rzymie. W latach 2002–2005 był zastępcą ambasadora i kierownikiem wydziału politycznego Ambasady w Moskwie. Po powrocie do kraju był naczelnikiem wydziału Federacji Rosyjskiej oraz zastępcą dyrektora Departamentu Polityki Wschodniej MSZ.

W lutym 2006 został powołany na stanowisko ambasadora na Białorusi, w związku z napięciami w stosunkach dwustronnych listy uwierzytelniające złożył dopiero 11 grudnia 2007[1].

7 maja 2010 objął funkcję podsekretarza stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych[2]. Odpowiadał m.in. za politykę wschodnią oraz sprawy konsularne.

6 maja 2011 został mianowany na ambasadora RP w Kijowie[3]. Objęcie funkcji nastąpiło 31 maja tego samego roku[4]. Postanowieniem z 5 sierpnia 2015 odwołano go z dniem 31 grudnia 2015[5], jednakże postanowienie to uchylono postanowieniem z 14 grudnia 2015[6]. Ostatecznie odwołany z dniem 31 sierpnia 2016[7].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Sejm polski w połowie XVII wieku. Organizacja i działanie systemu parlamentarnego dawnej Rzeczypospolitej, SKNH, Warszawa, 1983
  • Acta Nuntiaturae Polonae, t. 23: Antonius Santa Croce (1627–1630). Vol. 1, (1.III.1627–29.VII.1628), Fund. de Brzezie Lanckoroński, Fryburg 1996
  • Napływ szlachty polskiej na Ukrainę 1569–1648, Semper, Warszawa 2000
  • Traktat w czterech częściach o naturze praw i dóbr królewskich oraz o naprawie królestwa i o kierowaniu państwem. Stanisław Zaborowski (oprac., tłum. z Jerzym Staniszewskim), Arcana, Kraków 2005
  • Równi do równych. Kijowska reprezentacja sejmowa 1569–1648, Wydawnictwo DiG, Warszawa 2009

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. President receives credentials from ambassadors of nine countries (ang.). president.gov.by, 11 grudnia 2007. [dostęp 23 sierpnia 2014].
  2. Nominacja Henryka Litwina na podsekretarza stanu. msz.gov.pl, 7 maja 2010. [dostęp 8 czerwca 2010].
  3. M.P. z 2011 r. Nr 44, poz. 471
  4. Henryk Litwin Ambasadorem RP na Ukrainie. msz.gov.pl, 31 maja 2011. [dostęp 4 czerwca 2011].
  5. M.P. z 2015 r. poz. 954
  6. M.P. z 2016 r. poz. 33
  7. M.P. z 2016 r. poz. 755

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Litwin w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 8 czerwca 2010].