Henryk Litwin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Litwin
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 13 marca 1959
Warszawa
Kierownik Agencji Konsularnej /
Konsul generalny RP we Lwowie
Okres od 10 lipca 1991
do 31 sierpnia 1994
Poprzednik Janusz Łukaszewski
Następca Tomasz Marek Leoniuk
Ambasador RP w Białorusi
Okres od 2006
do 2010
Poprzednik Tadeusz Pawlak
Następca Leszek Szerepka
Podsekretarz stanu w MSZ
Okres od 7 maja 2010
do 2011
Ambasador RP na Ukrainie
Okres od 31 maja 2011
do 31 sierpnia 2016
Poprzednik Jacek Kluczkowski
Następca Jan Piekło

Henryk Jan Litwin[1] (ur. 13 marca 1959 w Warszawie[2]) – polski historyk, dyplomata w randze ambasadora tytularnego, doktor habilitowany nauk humanistycznych, od 1991 do 1994 konsul generalny we Lwowie, od 2007 do 2010 ambasador RP na Białorusi, w latach 2010–2011 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, od 2011 do 2016 ambasador RP na Ukrainie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1982 ukończył studia w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Podjął następnie studia doktoranckie w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, zakończone w 1988 obroną pracy doktorskiej pt. Napływ szlachty polskiej na Ukrainę w latach 1569–1648. Habilitował się w 2014 w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie historia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim[3] na podstawie rozprawy zatytułowanej Chwała Północy. Rzeczpospolita w polityce zagranicznej Stolicy Apostolskiej w I połowie XVII wieku[4]. Jego aktywność naukowa skupia się na dziejach ziem ukrainnych I Rzeczypospolitej, historii dyplomacji papieskiej w XVI i XVII wieku oraz intelektualnej genezie demokracji szlacheckiej[5].

Henryk Litwin posługuje się angielskim, rosyjskim, włoskim[6] i ukraińskim[2].

Praca zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1988 do 1991 pracował w Instytucie Historii PAN jako adiunkt. W 1991 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Został kierownikiem Agencji Konsularnej RP we Lwowie, a w 1993, po jej przekształceniu w konsulat generalny, pierwszym konsulem generalnym RP we Lwowie. W latach 1994–1995 pracował w Polskim Instytucie Historii w Rzymie, pełniąc funkcję koordynatora edycji „Akta Nuncjatura Polonia”[5].

W 1995 wrócił do służby dyplomatycznej. Był zastępcą dyrektora Departamentu Europa-Wschód w MSZ odpowiedzialnym za stosunki Polski z Białorusią, Ukrainą i Mołdawią. Od 1997 był kierownikiem wydziału konsularnego w stopniu radcy-ministra w Ambasadzie RP w Rzymie. W latach 2001–2005 był zastępcą ambasadora i kierownikiem wydziału politycznego Ambasady w Moskwie. Po powrocie do kraju był naczelnikiem Wydziału Federacji Rosyjskiej oraz zastępcą dyrektora Departamentu Polityki Wschodniej MSZ[2].

W lutym 2006 został powołany na stanowisko ambasadora RP na Białorusi. Ze względu na napięcia w stosunkach dwustronnych listy uwierzytelniające złożył dopiero 11 grudnia 2007[7]. 7 maja 2010 objął stanowisko podsekretarza stanu w MSZ[8]. Odpowiadał m.in. za politykę wschodnią oraz sprawy konsularne[4].

31 maja 2011 objął funkcję ambasadora RP w Ukrainie[9][6]. Postanowieniem z 5 sierpnia 2015 odwołano go z dniem 31 grudnia 2015[10], jednakże postanowienie to uchylono postanowieniem z 14 grudnia 2015[11]. Ostatecznie odwołany z dniem 31 sierpnia 2016[12]. Po powrocie pracował na samodzielnym stanowisku w Departamencie Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą MSZ. Wykładał także w Studium Europy Wschodniej UW[4]. We wrześniu 2019 został dyrektorem Departamentu Polityki Europejskiej MSZ[13].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty, ojciec dwóch synów[2].

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

Publikacje książkowe
  • Henryk Litwin, Dariusz Maciak, Sejm polski w połowie XVII wieku. Organizacja i działanie systemu parlamentarnego dawnej Rzeczypospolitej, Warszawa: SKNH, 1983, s. 69, OCLC 830219597.
  • Acta Nuntiaturae Polonae, t. 23: Antonius Santa Croce (1627–1630). Vol. 1, (1.III.1627–29.VII.1628), Henryk Litwin (red.), Fryburg: Fundacja z Brzezia Lanckorońskich, 1996, s. 418, OCLC 835848256.
  • Henryk Litwin, Napływ szlachty polskiej na Ukrainę 1569–1648, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe Semper, 2000, s. 224, ISBN 83-86951-67-2.
  • Henryk Litwin, Równi do równych. Kijowska reprezentacja sejmowa 1569–1648, Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2009, s. 193, ISBN 978-83-7181-573-7.
  • Henryk Litwin, Chwała północy. Rzeczpospolita w polityce Stolicy Apostolskiej 1598–1648, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2018, s. 432, ISBN 978-83-06-03469-1.
  • Henryk Litwin, Zjednoczenie narodów cnych: polskiego, litewskiego, ruskiego. Wołyń i Kijowszczyzna w Unii Lubelskiej, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 2019, s. 247, ISBN 978-83-66272-75-0.
  • W poszukiwaniu polskości. Historia Kartą Polaka pisana, Henryk Litwin, Dorota Byszewska-Miłosińska (red.), Warszawa: Departament Współpracy z Polonią i Polakami za Granicą. Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 2020, s. 159, ISBN 978-83-955989-0-6.
Tłumaczenia

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Litwin – Studenci, pracownicy – USOSweb Wydziału Fizyki UW, usosweb.fuw.edu.pl [dostęp 2020-09-13].
  2. a b c d Ambasador, kijow.msz.gov.pl [zarchiwizowane 2015-10-02].
  3. Henryk Litwin, [w:] baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI) [online] [dostęp 2020-09-13].
  4. a b c Henryk Litwin [zarchiwizowane 2020-07-26].
  5. a b Biuletyn Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP nr 4756/VI, sejm.gov.pl, 2 marca 2011 [dostęp 2020-09-13].
  6. a b Henryk Litwin Ambasadorem RP na Ukrainie, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 31 maja 2011 [zarchiwizowane 2012-11-02].
  7. President receives credentials from ambassadors of nine countries, president.gov.by, 11 grudnia 2007 [dostęp 2014-08-23] (ang.).
  8. Nominacja Henryka Litwina na podsekretarza stanu, Ministerstwo Spraw Zagranicznych, 7 maja 2010 [zarchiwizowane 2012-11-02].
  9. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 maja 2011 r. nr 110-19-2011 w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2011 r. nr 44, poz. 471).
  10. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. nr 110.62.2015 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2015 r. poz. 954).
  11. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 14 grudnia 2015 r. nr 110.77.2015 w sprawie uchylenia postanowienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2016 r. poz. 33).
  12. Postanowienie nr 110.25.2016 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2016 r. poz. 755).
  13. Organigram funkcjonalny Ministerstwa Spraw Zagranicznych, gov.pl, wrzesień 2019 [dostęp 2019-09-20] [zarchiwizowane 2019-09-20].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]