Henryk Mażul (poeta)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Henryk Mażul (ur. 1 stycznia 1953 we wsi Budy na Wileńszczyźnie) - polski poeta. Po ukończeniu Mejszagolskiej Szkoły Średniej zdobył dyplom polonisty Wileńskim Państwowym Instytucie Pedagogicznym. Jako poeta debiutował jeszcze jako student w 1972 na łamach Czerwonego Sztandaru.Swoje utwory publikował w kilku antologiach poetyckich m.in. w 1985 w tomiku zbiorowym „Sponad Wilii cichych fal” oraz tomikach „Doszukać się orła”, „Iliady” i „22 wiersze”. Na początku dziewiątej dekady XX wieku aktywnie się udzielał w biało-czerwonym odrodzeniu nad Wilią. Był jednym z animatorów współczesnego polskiego środowiska literackiego. Zebrał i wydał w tomie „Kontrasty i analogie” – spuściznę literacką tragicznie zmarłego poety wileńskiego Sławomira Worotyńskiego. Pracę zawodową zaczął jako dziennikarz Czerwonego Sztandaru (obecnie Kurier Wileński). Publikował także jako poeta i eseista w Naszej Gazecie, w której okresowo był redaktorem, Magazynie Wileńskim i Znad Wilii. Aktualnie jest związany z Tygodnikiem Wileńszczyzny. Ze względu na datę urodzin, należy do tzw. pokolenia 1950 literatury polskiej, które obok niego reprezentują tacy poeci wileńscy, jak Romuald Mieczkowski (1950) czy Józef Szostakowski (1953).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

-*Henryk Mażul: Niedowidzę Niedosłyszę Niepokoję się. Wilno: Wydawnictwo Polskie w Wilnie, 2005. ISBN 9986-542-28-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]