Henryk Orleański (książę Francji)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk VII Orleański
Ilustracja
Orleański pretendent do tronu Francji
Okres od 19 czerwca 1999
do 21 stycznia 2019
Poprzednik Henryk VI Orleański
Dane biograficzne
Dynastia Burbonowie
Data i miejsce urodzenia 14 czerwca 1933
Woluwe-Saint-Pierre
Data śmierci 21 stycznia 2019
Ojciec Henryk VI Orleański
Matka Izabella Orleańska-Bragança
Żona Maria Teresa Wirtemberska
Micaela Cousiño y Quiñones de León
Dzieci Franciszek, hrabia Clermont
Jan, książę Vendôme

Henryk Orleański, książę Francji, właśc. fr. Henri d'Orléans (ur. 14 czerwca 1933 w Woluwe-Saint-Pierre, zm. 21 stycznia 2019) – hrabia Paryża, książę Francji, Pierwszy Książę Królewskiej Krwi Francji, od 1999 roku pretendent do tronu Francji jako Henryk VII. Praprawnuk Ludwika Filipa I, powołanego na tron w czasie rewolucji lipcowej, 7 sierpnia 1830 – po abdykacji Karola X.

Tytuły i herb[edytuj | edytuj kod]

Do 1999 używał herbu królów Francji przedstawiającego trzy lilie na niebieskim tle. Był szefem królewskiej dynastii Domu Orleańskiego, czyli prawowitym następcą tytułu: Król Francuzów[potrzebny przypis]

Przez swoich zwolenników (tzw. orleanistów, fr. orléanistes) Henryk Orleański jest uważany także za prawowitego następcę królów Francji i Nawarry. Przyznają mu oni imię Henryka VII. Sprzeciwiają się temu tzw. legitymiści (fr. légitimistes), zwolennicy mieszkającego w HiszpaniiLudwika Borbona, księcia Turenii, Burbonii i Andegawenii, tytułującego się Ludwikiem XX – Królem Francji.

Od 30 czerwca 1957 nosił także tytuł hrabiego Clermont (fr. comte de Clermont), który został mu odebrany przez ojca 1 listopada 1984 z powodu jego powtórnego małżeństwa, którego ten nie akceptował. Tego samego dnia przyznał mu on mniej znaczący tytuł hrabiego Mortain. Jednakże później po ślubie kościelnym, przywrócił mu tytuł hrabiego Clermont i jego następcy na tronie Francji. Nosi też tytuły księcia de Valois, de Chartres, de Nemours, de Montpensier, księcia de Joinville, delfina Owerni, markiza de Coucy, de Folembray, hrabiego de Soissons, de Dourdan, de Romorantin oraz barona de Beaujolais.

Henryk Orleański jest Wielkim Mistrzem Królewskich zakonów Rycerskiego św. Ducha i św. Michała oraz Suwerennym Protektorem Rycerskiego i Szpitalnego Zakonu św. Łazarza z Jerozolimy Obediencji Orleańskiej.

Życie publiczne[edytuj | edytuj kod]

W 1987 wytoczył powództwo przeciwko Ludwikowi Alfonsowi, księciu Andegawenii, legitymistycznemu pretendentowi do tronu Francji. Chodziło o umocnienie pozycji Henryka jako głowy Królewskiego Domu Francji. Sąd francuski uznał jednak, że nie jest właściwy do rozpatrzenia tej sprawy i oddalił powództwo.

Henryk stworzył Instytut Francuskiego Domu Królewskiego (Institut de la maison royale de France), a po śmierci ojca stanął na czele Fundacji Świętego Ludwika (Fondation Saint-Louis) i został jej honorowym prezydentem.

W 2004 roku bez powodzenia startował w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Na początku października 2005 w wywiadzie dla tygodnika Point de Vue zdementował informację, jakoby miał ubiegać się w 2007 roku o urząd prezydenta Francji. Jak wyjaśniał, było to zwykłe nieporozumienie z dziennikarzami.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Był najstarszym synem Henryka VI Orleańskiego (1908–1999) i Izabelli Orleańskiej-Bragança, córki Piotra de Alcântara Brazylijskiego (prawnuczki ostatniego cesarza BrazyliiPiotra II).

Dzieciństwo spędził w Belgii, gdyż ustanowione w 1886 r. prawo we Francji zabraniało pobytu na terenie Republiki potomków panujących tam wcześniej dynastii. Prawo to zostało zniesione w 1950, ale Henryk przybył do Francji w 1948 na zaproszenie prezydenta Vincenta Auriola. Ukończył studia w Instytucie nauk politycznych w Paryżu (Institut d'Etudes Politiques de ParisSciences Po), a następnie służył w wojsku podczas algierskiej wojny o niepodległość.

5 lipca 1957 roku w kaplicy świętego Ludwika (Saint Louis) w Dreux poślubił księżniczkę Marię Teresę Wirtemberską (ur. 12 listopada 1934), córkę księcia Filipa Wirtemberskiego. Małżonkowie mieli razem pięcioro dzieci:

  • Maria Izabela Małorzata Anna Genowefa (ur. 3 stycznia 1959), żona księcia Gundakara de Liechtenstein
  • Franciszek Henryk Ludwik Maria (ur. 7 lutego 1961, zm. 31 grudnia 2017), hrabia Clermont
  • Blanka Elżbieta Róża Maria (ur. 10 września 1962), mademoiselle de Valois
  • Jan Karol Piotr Maria (ur. 19 maja 1965), książę Vendôme, delfin Viennois
    • Gaston Ludwik Antoni Maria (ur. 19 listopada 2009)
    • Antonina Leopoldyna Joanna Maria (ur. 28 stycznia 2012)[1]
    • Ludwika Małgorzata Eleonora Maria (ur. 30 lipca 2014)[2]
    • Józef Gabriel Dawid Maria (ur. 2 czerwca 2016)[3]
    • Jacynta Elżbieta Szarlotta Maria (ur. 9 października 2018]
  • Eudoksjusz Tybald Józef Maria (ur. 18 marca 1968), książę Angoulême
    • Teresa Izabela Maria Eleonora (ur. 23 kwietnia 2001)
    • Piotr Jan Maria (ur. 6 sierpnia 2003)

Małżeństwo Henryka Orleańskiego i księżniczki Marii Teresy Wurtemberg nie było szczęśliwe i zakończyło się rozwodem w 1984 Kościół katolicki nie zgodził się na jego unieważnienie. W tym samym roku Henryk Orleański ożenił się ponownie – z wywodzącą się z hiszpańskiej szlachty Micaelą Cousiño y Quiñones de León (ur. 30 kwietnia 1938), córką Luis Cousiño y Sebire i Antonii Quiñones de León y Bañuelos. Ślub cywilny odbył się 31 października 1984 w Bordeaux. Małżeństwo to nie spotkało się z aprobatą rojalistów ani ojca Henryka, który wydziedziczył syna i pozbawił go tytułu hrabiego Clermont. Maria Wirtemberska otrzymała tytuł księżnej de Montpensier. Później jednak Henryk pogodził się z ojcem, który przywrócił mu poprzedni tytuł a jego drugiej żonie nadał tytuł księżnej de Joinville.

Mieszkał w Paryżu, a lato spędzał zazwyczaj w swojej posiadłości na Balearach.

Napisał m.in.:

  • A mes fils (1989)
  • Adresse au futur chef d'état (1994)
  • La France survivra-t-elle l'an 2000 (1997)
  • Le passeur de miroir (2000)
  • La France à bout de bras (2002)
  • L'histoire en héritage (2003)

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]