Henryk Picheta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Picheta
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1898
Lwów
Data i miejsce śmierci 20 kwietnia 1985
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie II RP,
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki Siedlecki Okręgowy Pułk Piechoty → 22 Pułk Piechoty
11 Pułk Piechoty
PKU Kowel
KRU Kołomyja II
Stanowiska dowódca kompanii
dowódca batalionu
komendant obwodowy pw
komendant PKU
komendant rejonu uzupełnień
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Henryk Józef Picheta (ur. 1 marca 1896 we Lwowie, zm. 20 kwietnia 1985 w Londynie) – oficer piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 marca 1896 we Lwowie[1]. Podczas I wojny światowej służył w szeregach Legionów Polskich[2]. Został działaczem Polskiej Organizacji Wojskowej i pełnił funkcję komendanta obwodowego POW w Siedlcach[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu podchorążego został dowódcą 2 kompanii w obwodzie siedleckim powołanego w listopadzie 1918 Siedleckiego Okręgowego Pułku Piechoty. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W latach 20. i 30. był oficerem 22 pułku piechoty, powstałego z macierzystej jednostki i stacjonującego w Siedlcach[5][6]. W jednostce pełnił stanowisko dowódcy kompanii i dowódcy batalionu[1]. W 1927 został przeniesiony do 11 pułku piechoty w Tarnowskich Górach na stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[7][8]. W marcu 1931 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu[9][10][11]. W czerwcu 1934 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kowel na stanowisko komendanta[12]. W 1939 roku pełnił służbę w Komendzie Rejonu Uzupełnień Kołomyja II na stanowisku komendanta[13].

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej[1]. Po 1942 znalazł się wraz z żoną w Palestynie; ich synowie także byli wojskowymi[14]. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był członkiem Kapituły Krzyża Orderu Wojennego Virtuti Militari, powołany 7 marca 1960[15]. W 1962 został awansowany do stopnia pułkownika piechoty[16]. Zmarł 20 kwietnia 1985 w Londynie[17][18][19].

Był żonaty z Haliną (działaczka Zjednoczenia Polek na Emigracji, zm. 1962)[20].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g Jerzy Garbaczewski. Kadra oficerska 22 pułku piechoty (Siedlce) w latach 1918–1921. „Szkice Podlaskie”. 8, s. 186, 2000. 
  2. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Henryk Picheta. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-03-26].
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 416.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 360.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 27, 183.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 118.
  10. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 27.
  11. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32, 541.
  12. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 159.
  13. Rocznik oficerski 1939 ↓, s. 849.
  14. Pestka. Drajwerka z 4 plutonu do zadań specjalnych. protektor.com.pl. [dostęp 2017-03-26].
  15. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 marca 1960r. o powołaniu członków Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 1 z 25 maja 1960. 
  16. Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 2, Nr 4 z 30 czerwca 1969. 
  17. Koło Lwowian. Biuletyn, nr 49 (czerwiec 1985), s. 97
  18. Henryk Picheta. myheritage.pl. [dostęp 2017-03-26].
  19. Henryk Picheta (ang.). ancestry.co.uk. [dostęp 2017-03-26].
  20. Z żałobnej karty. „Biuletyn”. Nr 2 (3), s. 73, Listopad 1962. Koło Lwowian w Londynie. 
  21. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 17, Nr 4 z 15 września 1961. 
  22. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 24, Nr 3 z 8 grudnia 1956. 
  23. Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 14, Nr 3 z 17 lipca 1965. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]