Henryk Picheta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Picheta
pułkownik piechoty pułkownik piechoty
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1898
Lwów
Data i miejsce śmierci 1985
Londyn
Przebieg służby
Siły zbrojne Legiony Polskie,
Wojsko Polskie II RP,
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie
Jednostki Siedlecki Okręgowy Pułk Piechoty → 22 Pułk Piechoty,
11 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca kompanii,
dowódca batalionu,
komendant obwodowy p.w.
Główne wojny i bitwy wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa (kampania wrześniowa)
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, czterokrotnie) Krzyż Walecznych (od 1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi

Henryk Józef Picheta (ur. 1 marca 1896 we Lwowie, zm. 1985 w Londynie) – oficer piechoty Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 1 marca 1896 we Lwowie[1]. Podczas I wojny światowej służył w szeregach Legionów Polskich[2]. Został działaczem Polskiej Organizacji Wojskowej i pełnił funkcję komendanta obwodowego POW w Siedlcach[1]. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. W stopniu podchorążego został dowódcą 2 kompanii w obwodzie siedleckim powołanego w listopadzie 1918 Siedleckiego Okręgowego Pułku Piechoty. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919[3][4]. W latach 20. i 30. był oficerem 22 pułku piechoty, powstałego z macierzystej jednostki i stacjonującego w Siedlcach[5][6]. W jednostce pełnił stanowisko dowódcy kompanii i dowódcy batalionu[1]. Został awansowany do stopnia majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928[7][8]. Od 1927 był oficerem 11 pułku piechoty w garnizonie Tarnowskie Góry; pod koniec lat 20. pełnił tam wówczas funkcję komendanta obwodowego Przysposobienia Wojskowego[9][10][1].

Po wybuchu II wojny światowej uczestniczył w kampanii wrześniowej[1]. Po 1942 znalazł się wraz z żoną w Palestynie; ich synowie także byli wojskowymi[11]. Został oficerem Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Był członkiem Kapituły Krzyża Orderu Wojennego Virtuti Militari, powołany 7 marca 1960[12]. W 1962 został awansowany do stopnia pułkownika piechoty[13]. Zmarł w 1985 w Londynie[14][15].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h Jerzy Garbaczewski. Kadra oficerska 22 pułku piechoty (Siedlce) w latach 1918–1921. „Szkice Podlaskie”. 8, s. 186, 2000. 
  2. Wykaz Legionistów Polskich 1914–1918. Henryk Picheta. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2017-03-26].
  3. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 416.
  4. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 360.
  5. Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188.
  6. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177.
  7. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 183.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 32.
  9. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 27.
  10. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 541.
  11. Pestka. Drajwerka z 4 plutonu do zadań specjalnych. protektor.com.pl. [dostęp 2017-03-26].
  12. Zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 7 marca 1960r. o powołaniu członków Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 4, Nr 1 z 25 maja 1960. 
  13. Lista oficerów Polskich Sił Zbrojnych według awansów dokonanych na uchodźstwie. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 2, Nr 4 z 30 czerwca 1969. 
  14. Henryk Picheta. myheritage.pl. [dostęp 2017-03-26].
  15. Henryk Picheta (ang.). ancestry.co.uk. [dostęp 2017-03-26].
  16. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 17, Nr 4 z 15 września 1961. 
  17. Komunikat o nadaniu Orderu Odrodzenia Polski. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 24, Nr 3 z 8 grudnia 1956. 
  18. Komunikat o nadaniu Złotego Krzyża Zasługi. „Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej”, s. 14, Nr 3 z 17 lipca 1965. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]