Henryk Reyman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Reyman
Ilustracja
Henryk Reyman (drugi od lewej) w barwach reprezentacji Polski na IO 1924
Pełne imię i nazwisko Henryk Tomasz Reyman
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1897
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 11 kwietnia 1963
Kraków, Polska
Wzrost 178 cm
Pozycja środkowy napastnik
Kariera juniorska
Lata Klub
1908–1910 Polonia Kraków
1910–1914 Wisła Kraków
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1914–1933 Wisła Kraków 149 (128)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1922–1931  Polska 9 (5)
Kariera trenerska
Lata Klub
1945–1947 Polska
1956–1957 Polska
1957–1963 OZPN Kraków
1957–1959 Polska
Henryk Tomasz Reyman
podpułkownik podpułkownik
Przebieg służby
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 37 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Oficer Orderu Korony Rumunii
Reyman w barwach Wisły Kraków – mistrza Polski 1927, stoi pierwszy od prawej

Henryk Tomasz Reyman (ur. 28 lipca 1897 w Krakowie, zm. 11 kwietnia 1963 tamże)[1] – polski piłkarz (środkowy napastnik) Wisły Kraków i reprezentacji Polski, działacz sportowy, selekcjoner Reprezentacji Polski, podpułkownik Wojska Polskiego. Starszy brat Jana – również piłkarza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył III Gimnazjum im. Sobieskiego w Krakowie[2]. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach armii austriackiej. Po przeszkoleniu został skierowany na front włoski na którym walczył od 1 marca 1915 do 31 grudnia 1916. Od 1 stycznia 1917 do 10 września 1918 walczył na froncie włoskim[2]. Podczas walk na froncie włoskim został dwukrotnie ranny. 1 kwietnia 1917 został awansowany na podporucznika[2]. W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W latach 1918-1921 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w czasie walk polsko-ukraińskich o Małopolskę Wschodnią oraz I i III powstaniu śląskim. Brał również udział w akcji plebiscytowej na terenie Spisza i Oławy. Za czyny bojowe został odznaczony Krzyżem Walecznych[2]. 3 maja 1926 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 223. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 26 kwietnia 1928 został przeniesiony z 20 pułku piechoty w Krakowie do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie[4][5]. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do 5 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Krakowie[6]. Dwa miesiące później otrzymał przeniesienie do Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie[7][8]. 28 czerwca 1933 roku ogłoszono jego przeniesienie do 18 pułku piechoty w Skierniewicach[9][10]. W skierniewickim garnizonie pełnił służbę do 1936 roku[11]. W marcu tego roku został awansowany na majora w korpusie oficerów piechoty. Tuż przed drugą wojną światową i w czasie wojny obronnej 1939 dowódca I batalionu 37 pułku piechoty z Kutna. 20 września został ranny w bitwie nad Bzurą. Trafił do szpitala w Rawie Mazowieckiej. Z powodu ciążącego na nim od 1940 roku wyroku sądu hitlerowskiego skazującego na karę śmierci ukrywał się w Krakowie u Benedyktynek oraz w majątku Tarnowskich w Dzikowie[12].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1910–1933 występował w Wiśle Kraków, w barwach której w latach 1927–1934 grając w lidze zdobył 109 goli. Kilkukrotnie był kapitanem związkowym (selekcjonerem reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyzn) . W 1924 pełnił funkcję kapitana reprezentacji na olimpiadzie w Paryżu Był członkiem honorowym PZPN, honorowym prezesem TS „Wisła”. Będąc selekcjonerem reprezentacji stworzył zawołanie Orły, do boju![13]. Od kwietnia 1945 prowadził działalność w strukturach krajowych i okręgowych ruchu sportowego. Brał czynny udział w reaktywacji PZPN. Od 29 czerwca 1945 był członkiem zarządu związku i jednocześnie kapitanem związkowym. Fukncję kapitana związkowego pełnił do 30 sierpnia 1947 roku. W latach 1956-1959 ponownie pracował we władzach PZPN. Od 22 września 1956 do 17 lutego 1957 wchodził w skład kapitanatu. 14 lutego 1959 został przewodniczącym kapitanatu. W latach 1956-1962 pełnił również funkję selekcjonera Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej (KOPZN). Był jednocześnie wiceprezesem Wisły Kraków. W 1959 otrzymał honorowe cżłonkostwo PZPN. Ponadto posiadał także honorowe członkostwo KOPZN. Był też honorowym prezesem Wisły Kraków[12]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Sukcesy
  • dwukrotne mistrzostwo Polski z Wisłą w 1927 i 1928
  • dwukrotny król strzelców w 1925 (11 goli) i w 1927 (37 goli)
  • dziewięciokrotny reprezentant kraju
Rekordy
  • 1927 rok – strzelił 37 bramek w jednym sezonie
  • 1927 rok – strzelił jako pierwszy w polskiej lidze 5 bramek w jednym meczu (z Warszawianką)

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od 1972 roku jego imieniem nazwano jedną z ulic Krakowa (przylegającą do stadionu Wisły)[12]. Od 2006 jego imię nosi Stadion Miejski w Kutnie. 23 stycznia 2008 radni Krakowa podjęli decyzję, że stadion Wisły Kraków będzie nosił jego imię. W czerwcu 2009 roku Mirosław Szymkowiak, Marek Konieczny i Tomasz Frankowski założyli w Krakowie Akademię Piłkarską 21 im. Henryka Reymana[14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Pierzchała: 110 rocznica urodzin Henryka Reymana (pol.). wislakrakow.com, 2007-07-28. [dostęp 2010-02-07].
  2. a b c d Wryk 2015 ↓, s. 492.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 129.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 139.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 21, 218.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 11.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 100.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60, 829.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 133.
  10. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 59.
  11. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 57.
  12. a b c Wryk 2015 ↓, s. 493.
  13. Andrzej Gowarzewski: BIAŁO-CZERWONI. 1921–2018, Wydawnictwo GiA, Katowice 2017, s. 49.
  14. AP 21, www.ap21.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  15. M.P. z 1933 r. Nr 258, poz. 276.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 21.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]