Henryk Reyman

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Reyman
Ilustracja
Henryk Reyman (drugi od lewej) w barwach reprezentacji Polski na IO 1924
Imię i nazwisko Henryk Tomasz Reyman
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1897
Kraków, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci 11 kwietnia 1963
Kraków, Polska
Pozycja środkowy napastnik
Wzrost 178 cm
Kariera juniorska
1908–1910
1910–1914
Polonia Kraków
Wisła Kraków
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1914–1933 Wisła Kraków 149 (128)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1922–1931  Polska 9 (5)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1945–1947
1956–1957
1957–1963
1957–1959
 Polska
 Polska
OZPN Kraków
 Polska
Henryk Tomasz Reyman
podpułkownik podpułkownik
Przebieg służby
Siły zbrojne cesarska i królewska Armia
Wojsko Polskie
Jednostki 37 Pułk Piechoty
Stanowiska dowódca batalionu piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Medal Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Walecznych (1920-1941) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Oficer Orderu Korony Rumunii
Reyman w barwach Wisły Kraków – mistrza Polski 1927, stoi pierwszy od prawej

Henryk Tomasz Reyman (ur. 28 lipca 1897 w Krakowie, zm. 11 kwietnia 1963 tamże)[1] – polski piłkarz (środkowy napastnik) Wisły Kraków i reprezentacji Polski, działacz sportowy, selekcjoner Reprezentacji Polski, podpułkownik Wojska Polskiego. Starszy brat Jana – również piłkarza.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył III Gimnazjum im. Sobieskiego w Krakowie[2]. Podczas I wojny światowej walczył w szeregach armii austriackiej. Po przeszkoleniu został skierowany na front włoski na którym walczył od 1 marca 1915 do 31 grudnia 1916. Od 1 stycznia 1917 do 10 września 1918 walczył na froncie włoskim[2]. Podczas walk na froncie włoskim został dwukrotnie ranny. 1 kwietnia 1917 został awansowany na podporucznika[2]. W listopadzie 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W latach 1918-1921 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, w czasie walk polsko-ukraińskich o Małopolskę Wschodnią oraz I i III Powstaniu Śląskim. Brał również udział w akcji plebiscytowej na terenie Spisza i Oławy. Za czyny bojowe został odznaczony Krzyżem Walecznych[2]. 3 maja 1926 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925 roku i 223. lokatą w korpusie oficerów piechoty[3]. 26 kwietnia 1928 został przeniesiony z 20 pułku piechoty w Krakowie do 5 pułku piechoty Legionów w Wilnie[4][5]. 28 stycznia 1931 roku został przeniesiony do 5 Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Krakowie[6]. Dwa miesiące później otrzymał przeniesienie do Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie[7][8]. 28 czerwca 1933 roku ogłoszono jego przeniesienie do 18 pułku piechoty w Skierniewicach[9][10]. W skierniewickim garnizonie pełnił służbę do 1936 roku[11]. W marcu tego roku został awansowany na majora w korpusie oficerów piechoty. Tuż przed drugą wojną światową i w czasie wojny obronnej 1939 dowódca I batalionu 37 pułku piechoty z Kutna. 20 września został ranny w bitwie nad Bzurą. Trafił do szpitala w Rawie Mazowieckiej. Z powodu ciążącego na nim od 1940 roku wyroku sądu hitlerowskiego skazującego na karę śmierci ukrywał się w Krakowie u Benedyktynek oraz w majątku Tarnowskich w Dzikowie[12].

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

W latach 1910–1933 występował w Wiśle Kraków, w barwach której w latach 1927–1934 grając w lidze zdobył 109 goli. Kilkukrotnie był kapitanem związkowym (selekcjonerem reprezentacji Polski w piłce nożnej mężczyzn) . W 1924 pełnił funkcję kapitana reprezentacji na olimpiadzie w Paryżu Był członkiem honorowym PZPN, honorowym prezesem TS „Wisła”. Będąc selekcjonerem reprezentacji stworzył zawołanie Orły, do boju![13]. Od kwietnia 1945 prowadził działalność w strukturach krajowych i okręgowych ruchu sportowego. Brał czynny udział w reaktywacji PZPN. Od 29 czerwca 1945 był członkiem zarządu związku i jednocześnie kapitanem związkowym. Fukncję kapitana związkowego pełnił do 30 sierpnia 1947 roku. W latach 1956-1959 ponownie pracował we władzach PZPN. Od 22 września 1956 do 17 lutego 1957 wchodził w skład kapitanatu. 14 lutego 1959 został przewodniczącym kapitanatu. W latach 1956-1962 pełnił również funkję selekcjonera Krakowskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej (KOPZN). Był jednocześnie wiceprezesem Wisły Kraków. W 1959 otrzymał honorowe cżłonkostwo PZPN. Ponadto posiadał także honorowe członkostwo KOPZN. Był też honorowym prezesem Wisły Kraków[12]. Został pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Sukcesy
  • dwukrotne mistrzostwo Polski z Wisłą w 1927 i 1928
  • dwukrotny król strzelców w 1925 (11 goli) i w 1927 (37 goli)
  • dziewięciokrotny reprezentant kraju
Rekordy
  • 1927 rok – strzelił 37 bramek w jednym sezonie
  • 1927 rok – strzelił jako pierwszy w polskiej lidze 5 bramek w jednym meczu (z Warszawianką)

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Od 1972 roku jego imieniem nazwano jedną z ulic Krakowa (przylegającą do stadionu Wisły)[12]. Od 2006 jego imię nosi Stadion Miejski w Kutnie. 23 stycznia 2008 radni Krakowa podjęli decyzję, że stadion Wisły Kraków będzie nosił jego imię. W czerwcu 2009 roku Mirosław Szymkowiak, Marek Konieczny i Tomasz Frankowski założyli w Krakowie Akademię Piłkarską 21 im. Henryka Reymana[14].

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Paweł Pierzchała: 110 rocznica urodzin Henryka Reymana (pol.). wislakrakow.com, 2007-07-28. [dostęp 2010-02-07].
  2. a b c d Wryk 2015 ↓, s. 492.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926 roku, s. 129.
  4. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 139.
  5. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 21, 218.
  6. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 11.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 26 marca 1931 roku, s. 100.
  8. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60, 829.
  9. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 czerwca 1933 roku, s. 133.
  10. Lista starszeństwa 1933 ↓, s. 59.
  11. Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 57.
  12. a b c Wryk 2015 ↓, s. 493.
  13. Andrzej Gowarzewski: BIAŁO-CZERWONI. 1921–2018, Wydawnictwo GiA, Katowice 2017, s. 49.
  14. AP 21, www.ap21.pl [dostęp 2017-11-23] (pol.).
  15. M.P. z 1933 r. Nr 258, poz. 276.
  16. Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 60.
  17. Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 21.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]