Henryk Rossa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Rossa
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 5 kwietnia 1943
Magdeburg
Senator II kadencji
Okres od 25 listopada 1991
do 31 maja 1993
Przynależność polityczna Porozumienie Centrum
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Henryk Rossa (ur. 5 kwietnia 1943 w Magdeburgu) – polski adwokat, senator II kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1967 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1969–1970 odbył aplikację sędziowską, następnie od 1970 do 1973 aplikację adwokacką. Do 1980 był adwokatem w zespole adwokackim w Lubinie, następnie rozpoczął praktykę we Wrocławiu. Przed 1989 był obrońcą działaczy „Solidarności” z Dolnego Śląska w procesach politycznych, wśród nich Władysława Frasyniuka i Józefa Piniora. W latach 90. reprezentował w tzw. procesie lubińskim rodziny ofiar zabitych przez milicjantów podczas demonstracji w Lubinie w dniu 31 sierpnia 1982. Uczestniczył w komitetach pomocy osobom internowanym i represjonowanym.

W latach 1991–1993 sprawował mandat senatora II kadencji z ramienia Porozumienia Obywatelskiego Centrum, wybranego z województwa wrocławskiego. Następnie wycofał się z działalności politycznej.

W latach 1998–2001 był prezesem Sądu Dyscyplinarnego Izby Wrocławskiej. Od 2001 do 2007 pełnił funkcję dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej we Wrocławiu.

W 1994 odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]