Henryk Rozmiarek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Henryk Rozmiarek
Data i miejsce urodzenia

13 stycznia 1949
Poznań

Data i miejsce śmierci

10 marca 2021
Poznań

Wzrost

181 cm

Pozycja

bramkarz

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Polska
Igrzyska olimpijskie
brąz Montreal 1976 piłka ręczna
Puchar świata
srebro Göteborg 1974 piłka ręczna
srebro Malmö 1979 piłka ręczna
Akademickie mistrzostwa świata
brąz Bukareszt 1975 piłka ręczna
brąz Warszawa 1977 piłka ręczna
Spartakiada Armii Zaprzyjaźnionych
brąz Bratysława 1973 piłka ręczna
Mistrzostwa Armii Zaprzyjaźnionych
złoto Wrocław 1972 piłka ręczna
brąz Odessa 1976 piłka ręczna
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Srebrny Krzyż Zasługi Srebrny Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju” Brązowy Medal „Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny” Odznaka honorowa „Za zasługi dla województwa wielkopolskiego”
Henryk Rozmiarek
sierżant sierżant
Data i miejsce urodzenia

13 stycznia 1949
Poznań

Data i miejsce śmierci

10 marca 2021
Poznań

Henryk Rozmiarek (ur. 13 stycznia 1949 w Poznaniu, zm. 10 marca 2021 tamże[1]) – polski piłkarz ręczny i trener, bramkarz, wielokrotny reprezentant Polski, olimpijczyk i brązowy medalista olimpijski. Jedyny piłkarz ręczny w historii Polski, który trzykrotnie występował na igrzyskach olimpijskich[2].

Dzieciństwo i edukacja[edytuj | edytuj kod]

W dzieciństwie trenował lekkoatletykę w klubie Energetyk Poznań, szczególnie skok wzwyż, bieg na 80 metrów oraz pchnięcie kulą[3][4]. W wielu piętnastu lat osiągał znaczące wyniki również w biegu na 100 metrów (przebiegając dystans w 11 sekund) oraz skoku w dal (skacząc 6,70 metra)[3].

Ukończył Szkołę Podstawową nr 69 w Poznaniu oraz Technikum Mechaniczne im. Janka Krasickiego w Poznaniu o specjalności budowy maszyn (1968), a także studia magisterskie w zakresie wychowania fizycznego w Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego w Gdańsku (1979)[4][5].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Od 1962 zaczął uprawiać piłkę ręczną w barwach Grunwaldu Poznań. Jego pierwszą pozycją na boisku był środek rozegrania, stosunkowo szybko rozpoczął jednak grę na bramce[3]. Miał 181 centymetrów wzrostu[3]. W 1965 został z Grunwaldem mistrzem Polski juniorów[3][6], w sezonie 1966/1967 debiutował w I lidze[7], pod koniec lat 60. debiutował także w reprezentacji Polski juniorów[3]. W 1969 został powołany na zgrupowanie reprezentacji Polski seniorów, był tam czwartym bramkarzem[3]. W tej ostatniej drużynie debiutował 4 grudnia 1970 w towarzyskim spotkaniu z ZSRR[8].

W biało-czerwonych barwach wystąpił trzykrotnie na igrzyskach olimpijskich (jako jedyny piłkarz ręczny w historii Polski). W 1972 zajął z drużyną 10. miejsce (był tam trzecim bramkarzem), w 1976 zdobył brązowy medal, w 1980 zajął z zespołem 7. miejsce (na tych zawodach rozegrał swój ostatni mecz reprezentacyjny)[3][9]. Dwukrotnie zagrał na mistrzostwach świata: w 1974 zajął z drużyną 4. miejsce, w 1978 – 6. miejsce[9]. Również dwukrotnie wystąpił na zawodach pucharu świata i obu startach (1974, 1979) zajął z reprezentacją 2. miejsce[3]. Łącznie w I reprezentacji Polski zagrał w latach 1970–1980 w 177 spotkaniach[10], rzucając trzy bramki[11]. Wchodził także w skład utworzonej z zawodników wojskowych klubów sportowych drużyny Wojska Polskiego (posiadał stopień wojskowy sierżanta[4]), z którą w 1972 i 1976 zdobył kolejno złoty oraz brązowy medal na Mistrzostwach Armii Zaprzyjaźnionych, a w 1973 brązowy medal na Spartakiadzie Armii Zaprzyjaźnionych[12]. Z reprezentacją Polski w 1975 i 1977 zdobył ponadto brązowe medale akademickich mistrzostw świata[3].

Z Grunwaldem Poznań zdobył w 1970 brązowy medal mistrzostw Polski[13], 1971 mistrzostwo Polski (w sezonie strzelił 29 bramek, chociaż występował jako bramkarz), w 1972 wicemistrzostwo Polski[3], w 1973 brązowy medal mistrzostw Polski[14]. Nie wystąpił natomiast w turnieju finałowym zawodów o Puchar Polski w 1972, gdzie jego drużyna zdobyła to trofeum[14]. Po igrzyskach olimpijskich w 1976 został zawodnikiem Posnanii, grającej w II lidze[3]. W 1976 został również laureatem plebiscytu „Expressu Poznańskiego” na dziesięciu najlepszych sportowców Wielkopolski[4].

Od 1980 grał klubach niemieckich – PSV Hannover (1980–1982) i SG Weiche-Handewitt (1982–1984)[3]. Jako grający trener pracował w Kanadzie oraz greckim klubie Nea Elvetia (Νέα Ελβετία), z którym w 1989 zdobył wicemistrzostwo Grecji[3]. Pracował też jako trener w Polsce, m.in. prowadził męską drużynę Metalplast Oborniki (w sezonie 1996/1997 w rozgrywkach II ligi)[15], żeńską drużynę Jelfy Jelenia Góra (w jednym spotkaniu w 2000[16]), żeńską drużynę Sokoła Żary (2001–2004)[17], męski zespół ASPR Zawadzkie (runda jesienna sezonu 2005/2006[18]), męską drużynę AZS Stelmet Zielona Góra (2006[19]–2007), żeński zespół Piotrcovii (2007–2008[20][21]), męską drużynę GSPR Gorzów Wielkopolski (2011[22][23]) i ponownie Piotrcovię (lipiec 2013[24]–luty 2014[25]). Współpracował też z Adamem Pecoldem w młodzieżowej reprezentacji Polski (2009)[26] i Krzysztofem Przybylskim w reprezentacji Polski seniorek (2010)[27]. W 2010 był jednym z kandydatów na trenera żeńskiej reprezentacji Polski, jednak nie wszedł do ostatniego etapu konkursu[28]. W 2010 poprowadził żeńską akademicką reprezentację Polski do 5. miejsca w akademickich mistrzostwach świata (razem z Danielem Lewandowskim)[29].

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2017 został odznaczony przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w działalności na rzecz rozwoju i upowszechniania sportu oraz za osiągnięcia w pracy szkoleniowej i trenerskiej[30]. Odznaczenie odebrał 23 stycznia 2020 w Pałacu Prezydenckim w Warszawie z rąk sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta RP Andrzeja Dery oraz minister sportu Danuty Dmowskiej-Andrzejuk[31].

W 2018 otrzymał od Rady Miasta Poznania odznaczenie „Zasłużony dla Miasta Poznania” w uznaniu „zasług dla rozwoju sportu, ze szczególnym uwzględnieniem wieloletniej kariery reprezentanta Polski w piłce ręcznej”[32]. W tym samym roku został również laureatem 52. Konkursu Fair Play PKOl w kategorii wyróżnień indywidualnych za „całokształt kariery sportowej i godne życie po jej zakończeniu”[33].

Swoje ostatnie 25 lat życia mieszkał w podpoznańskiej Kobylnicy[4]. Zmarł 10 marca 2021 w Poznaniu, został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Górczyńskim[4].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Otrzymał m.in.:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Henryk Rozmiarek: Nekrologi (pol.). nekrologi.net, 2021-03-13. [dostęp 2021-08-06].
  2. Henryk Szczepański, prezes ZPRP, nekrolog, w: Głos Wielkopolski 12.3.2021, s. 29.
  3. a b c d e f g h i j k l m n Władysław Zieleśkiewicz, Henryk Rozmiarek. Trzykrotny olimpijczyk, brązowy medalista z Montrealu, w: Handball Polska, nr 1 (69)/styczeń 2013, s. 45–49.
  4. a b c d e f g h i j k l Olimpijczycy na poznańskich cmentarzach: Rozmiarek Henryk (1949-2021) (pol.). poznan.pl. [dostęp 2022-02-08].
  5. Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 641.
  6. Jacek Pałuba 90 lat wielkopolskiej piłki ręcznej, wyd. Wielkopolski Związek Piłki Ręcznej, Poznań 2018, s. 60.
  7. Jacek Pałuba 90 lat wielkopolskiej piłki ręcznej, wyd. Wielkopolski Związek Piłki Ręcznej, Poznań 2018, s. 62.
  8. Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 1068.
  9. a b Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 835–837.
  10. a b c Zasłużeni dla Miasta Poznania> Henryk Rozmiarek.
  11. Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 1210.
  12. Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 915–916.
  13. Jacek Pałuba 90 lat wielkopolskiej piłki ręcznej, wyd. Wielkopolski Związek Piłki Ręcznej, Poznań 2018, s. 64.
  14. a b Jacek Pałuba 90 lat wielkopolskiej piłki ręcznej, wyd. Wielkopolski Związek Piłki Ręcznej, Poznań 2018, s. 68.
  15. Zmarł były trener piłkarzy ręcznych Metalplastu Oborniki. oborniki.pl, 2021-03-10. [dostęp 2022-02-08].
  16. Piłka ręczna kobiet. Kto poprowadzi Jelfę?. wroclaw.naszemiasto.pl, 2000-11-20. [dostęp 2022-02-08].
  17. Nie żyje Henryk Rozmiarek. Trenował pierwszoligowy zespół Sokoła Żary. zary.naszemiasto.pl, 2021-03-10. [dostęp 2022-02-08].
  18. Wakacje w ASPR-rze. Strzelec Opolski, nr 31 (321), 2–8 sierpnia 2005, s. 16., 2005-08-08. [dostęp 2022-02-08].
  19. Henryk Rozmiarek nowym trenerem Stelmetu. sport.zgora.pl, 2005-12-21. [dostęp 2022-02-08].
  20. Piotrcovia: Szymczyk za Rozmiarka. epiotrkow.pl, 2008-05-14. [dostęp 2022-02-08].
  21. Nie żyje Henryk Rozmiarek. piotrcovia.pl. [dostęp 2022-02-08].
  22. Medalista olimpijski z Montrealu Henryk Rozmiarek podjął się ratowania gorzowian. gazetalubuska.pl, 2011-01-02. [dostęp 2022-02-08].
  23. Zmarł Henryk Rozmiarek. 10 lat temu prowadził gorzowskich piłkarzy ręcznych w ekstraklasie. gorzow.wyborcza.pl, 2011-03-10. [dostęp 2022-02-08].
  24. Rozmiarek poprowadzi Piotrcovię w przyszłym sezonie. epiotrkow.pl, 2013-07-17. [dostęp 2022-02-08].
  25. Rozmiarek żegna się z Piotrcovią. epiotrkow.pl, 2014-02-17. [dostęp 2022-02-08].
  26. Kadra narodowa młodzieżowa kobiet. zprp.pl, 2009-09-22. [dostęp 2022-02-08].
  27. Kadra narodowa seniorek 15-24.02.2010. zprp.pl, 2010-02-04. [dostęp 2022-02-08].
  28. Poznaliśmy trójkę kandydatów. zprp.pl, 2010-05-17. [dostęp 2022-02-08].
  29. Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 902.
  30. Postanowienie nr rej. 55/2017 Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, M.P. z 2017 r. poz. 349.
  31. a b Uhonorowanie zasłużonych dla rozwoju i upowszechniania sportu. prezydent.pl, 2020-01-23. [dostęp 2021-08-06].
  32. Uchwała Nr LXVII/1224/VII/2018 Rady Miasta Poznania z dnia 22-05-2018 w sprawie nadania tytułu "Zasłużony dla Miasta Poznania" Panu Henrykowi Rozmiarkowi (pol.). bip.poznan.pl, 2018-05-22. [dostęp 2022-02-08].
  33. Henryk Rozmiarek uhonorowany przez PKOl. zprp.pl, 2019-05-23. [dostęp 2022-02-08].
  34. Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 781.
  35. Władysław Zieleśkiewicz 100 lat polskiej piłki ręcznej 1918-2018, wyd. ZPRP, Warszawa 2018, s. 784.
  36. PP: Kielczanie obronili trofeum. Znakomity mecz w Poznaniu!. zprp.pl, 2019-05-12. [dostęp 2022-02-08].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]