Henryk Struve

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Struve na portrecie narysowanym przez Tytusa Maleszewskiego w 1876 roku

Henryk Struve, pseudonim Florian Gąsiorowski (ur. 27 czerwca 1840 w Gąsiorowie koło Kalisza, zm. 16 maja 1912 w Eltham koło Londynu) – polski filozof i estetyk.

Życiorys[edytuj]

Uczęszczał do gimnazjum w Warszawie i Piotrkowie, studiował w latach 1858—1863 na uniwersytetach w Tybindze, Heidelbergu, Erlangen, Gettyndze, Hall, Lipsku i Jenie. W marcu 1863 uzyskał stopień doktora filozofii na Uniwersytecie w Jenie. W lutym 1863 objął obowiązki adiunkta logiki w Szkole Głównej warszawskiej, a w listopadzie r. 1864 został mianowany został profesorem nadzwyczajnym filozofii w tejże Szkole. Z powodu zamiany Szkoły Głównej na Cesarski Uniwersytet w 1870 roku, doktoryzował się ponownie w Moskwie i w 1871 roku został profesorem zwyczajnym filozofii na Uniwersytecie Warszawskim (do 1903). W latach 1875 - 1894 pełnił obowiązki Prezesa Komisji egzaminacyjnej dla nauczycieli. W 1868 roku został wybrany został Członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Krakowie.[1] Od 1873 roku członek Akademii Umiejętności. Był też członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W 1903 roku przeniósł się do Anglii.

Erudyta, posiadający wszechstronne zainteresowania filozoficzne, był przez szereg lat czołowym przedstawicielem nauki polskiej. Zasłużył się raczej na polu historii i propagandy filozofii polskiej w kraju i zagranicą. Jako filozof eklektyk o poglądach staroświeckich, którymi rządził się też w sprawach sztuki (na tym tle głośna była jego polemika ze Stanisławem Witkiewiczem). W filozofii łączył ontologiczny idealizm z trójpoznawczym pozytywizmem.

Oprócz licznych artykułów i rozpraw (ps. Florian Gąsiorowski) w czasopismach, oddzielnie wydał m.in.: O istnieniu duszy i jej udziale w chorobach umysłowych (1867) Wykład systematyczny logiki (1871), Synteza dwóch światów (1876), Hamlet. Eine Charakter-Studie (1876), Życie i prace Józefa Kremera (1881), Estetyka barw (1886), Sztuka i piękno (1892), Wstęp krytyczny do filozofii (1896, III wyd. 1903), Historia logiki jako teorii poznania w Polsce (1911, główne jego dzieło).

Przypisy

  1. Skład Akademi Umiejętności Rocznik Akademii Umiejętności w Krakowie, Rok 1897/8 s. 16

Bibliografia[edytuj]

  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)
  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927)
  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939)