Herb Świętochłowic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Świętochłowic

Herbem Świętochłowic jest złoty półorzeł górnośląski w lewym błękitnym polu tarczy dzielonej w słup, złoty herb górniczy znajdujący się w prawej górnej części na czerwonym tle, a w dolnej części jest złote koło wodne, albo koło zębate także na czerwonym tle. Został on zaprojektowany przez Szymona Kobylińskiego.

Historia[edytuj]

Stary herb Świętochłowic

Na początku istnienia miejscowości na jego herbie widniała postać św. Antoniego Padewskiego, opiekuna ludzi potrzebujących, który trzymał w jednej ręce Dzieciątko Jezus, a w drugiej kwiat lilii. Pierwszy taki odcisk zachował się na pieczęci z 25 października 1825, ale przyjmuje się, że powstał w drugiej połowie XVIII wieku. Używano go niemal sto lat, ponieważ ostatnie odciski pochodzą z 1873. Natomiast aż do 1939 św. Antonii widniał na pieczęci gminnej.

Na przełomie XIX i XX wieku władze miasta chciały oddać przemysłowy charakter Świętochłowic w herbie, ale wojna przekreśliła działania. Po II wojnie światowej komunistycznym władzom nie odpowiadał wizerunek świętego. Herb był wtedy bardzo podobny do dzisiejszego, tylko oparty na krzyżu, którego końce nie dochodziły do krawędzi tarczy.

Po wojnie władze komunistyczne nie chciały krzyża w herbie miejskim, więc usunęły go w 1960. Ostateczny kształt obecnie istniejącego herbu przyjęto 30 sierpnia 1995.

Treść heraldyczna[edytuj]

Złoty półorzeł nawiązuje do przeszłości związanej z Piastami górnośląskimi, dawnymi władcami tych ziem. Herb górniczy i koło zębate albo koło wodne to symbole przemysłu ciężkiego, któremu gmina i powiat zawdzięczały swój rozwój.