Herkules (film 1997)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herkules
Hercules
Gatunek animowany
komedia
musical
fantasy
Data premiery Ziemia 14 czerwca 1997
Polska 21 listopada 1997
Kraj produkcji  Stany Zjednoczone
Język angielski
hiszpański
Czas trwania 92 min
Reżyseria Ron Clements
John Musker
Scenariusz Donald McEnery
Ron Clements
Główne role Danny DeVito
Charlton Heston
Muzyka Alan Menken
Zdjęcia Joe D'Amato
Scenografia Gerald Scarfe
Kostiumy Kate Bergh
Montaż Tom Finan
Produkcja Walt Disney Pictures
Wytwórnia Walt Disney Pictures
Walt Disney Feature Animation
Dystrybucja Polska Syrena EG
Budżet $70 000 000
Nagrody
4 Annie, LAFCA

Herkulesamerykański film animowany z roku 1997 opowiadający historię mitycznego herosa Herkulesa. Na podstawie filmu wyprodukowano serial animowany. Został wyprodukowany przez Walt Disney Pictures. Serwis Rotten Tomatoes przyznał mu wynik 83%[1].

Opis fabuły[edytuj]

Film rozpoczyna się wkrótce po narodzinach Herkulesa, który (inaczej niż w mitologii) jest synem Zeusa i Hery – władców bogów. Jego obecność nie sprzyja jednak Hadesowi, bratu Zeusa, władcy podziemi, który spiskuje w celu przejęcia władzy – za 18 lat dzięki specyficznemu ułożeniu planet będzie mógł uwolnić z więzienia tytanów i użyć ich w celu zdobycia władzy. Został jednak ostrzeżony przez Mojry, że jeżeli Herkules będzie obecny, to plan się nie powiedzie.

Hades wysyła więc swoje sługi – impy Bóla i Panika – aby porwały i rozprawiły się z Herkulesem. Udaje im się to jedynie częściowo – specjalna trucizna, która ma pozbawić go nieśmiertelności, nie została przez niego wypita w całości – przez co Herkules zachował nadludzką siłę. Przez to impom nie udaje się go zabić, co próbowały zrobić pod postacią wężów. Herkulesa przygarnęło dwoje rolników – Amfitrion i Alkmena.

Mimo dorastania w ich towarzystwie młody Herkules cały czas czuje się nie na miejscu ze względu na swoją siłę. Ostatecznie po wynikłej z niej nieprzyjemności postanawia poszukać swojego miejsca na świecie. Rodzice wyznają mu wówczas prawdę o jego znalezieniu, przekazują mu także medalion z boskim symbolem. Herkules postanawia odwiedzić Świątynię Zeusa w Olimpii. Tam jego prawdziwy ojciec wciela się w swój posąg i wyjawia mu jego pochodzenie. Mówi mu także, że aby odzyskać swój status nieśmiertelnego i wrócić na Olimp Herkules musi dowieść, że jest tego godzien. Wysyła go (razem z Pegazem, jego dawnym przyjacielem z dzieciństwa) do Filokteta, podstarzałego satyra, który był trenerem wielu herosów (odpowiednik mitologicznego centaura Chirona). Fil po pewnych oporach (wszyscy jego poprzedni wychowankowie zawiedli) decyduje się wyszkolić Herkulesa.

Po ukończeniu wymagającego treningu Herkules rusza do Teb, aby zyskać tam sławę herosa. Po drodze ratuje piękną Megarę z rąk centaura Nessosa, zakochując się w niej. Nie wie, że Megara służy Hadesowi, który posiadł w drodze transakcji jej duszę. Dowiedziawszy się o tym, że Herkules żyje (Ból i Panik nie zdradzili się z tym), postanawia go wyeliminować za wszelką cenę. Nasyła na niego Hydrę, która jednak zostaje przez niego pokonana – tak jak i inne potwory. Herkules zostaje bohaterem – i celebrytą – Teb. Mimo to okazuje się, że to za mało, aby móc odzyskać nieśmiertelność.

Megarze, która została wysłana przez Hadesa, aby znaleźć słabość Herkulesa, udaje się jedynie zakochać w herosie. Odkrywszy, że syn Zeusa żywi do niej podobne uczucia, Hades wymusza na nim układ – ten za jej bezpieczeństwo wyzbędzie się swojej mocy na jeden dzień. Jak się okazuje, to jest dzień, w którym koniunkcja planet dochodzi do skutku i Hades uwalnia tytanów. Czterech z nich, będących personifikacjami sił natury, atakuje Olimp, a piąty, będący wielkim cyklopem, zostaje wysłany do Teb, aby pokonał Herkulesa. Początkowo wszystko idzie zgodnie z planem Hadesa – Zeus, tak jak i reszta bogów, zostaje skrępowany przez tytanów, a Herkules, pozbawiony swojej mocy, nie ma odwagi stanąć przeciwko cyklopowi. Jednak Megara przekonuje Filokteta, aby zachęcił herosa do walki. Udaje mu się pokonać cyklopa dzięki sprytowi, jednak pod sam koniec walki Megara zostaje ciężko ranna, ratując Herkulesa przed spadającą kolumną.

Ponieważ ranienie Megary stanowiło złamanie układu Hadesa z Herkulesem, ten ostatni odzyskuje swoją nadludzką moc. Natychmiast, wraz z Pegazem, rusza i pokonuje tytanów. Nie udaje się mu jednak uratować Megary, która umiera w wyniku ran. Herkules rusza więc do krainy umarłych, gdzie zmusza Hadesa do oddania mu duszy swojej ukochanej. Ten zgadza się – pod warunkiem, że sam ją wydostanie ze Styksu – rzeki, w której płyną wszystkie dusze. Gdy Herkules wskakuje do niej, okazuje się, że to ostatnia z pułapek Hadesa - rzeka wysysa ze śmiertelnego Herkulesa życie, postarzając go. W momencie jednak, gdy Mojry chcą przeciąć nić jego żywota, jego poświęcenie okazuje się być ostatecznym czynem, który przywraca mu nieśmiertelność. Herkules wynosi ducha Megary ze Styksu, po czym wrzuca do niego Hadesa, który, mimo nieśmiertelności, zostaje wciągnięty w jego najgłębsze czeluście przez mściwe dusze.

Po połączeniu duszy Megary z jej ciałem zostaje ona przywrócona do życia. Herkules, mimo możliwości wstąpienia na Olimp, decyduje się pozostać na ziemi z ukochaną. W uznaniu jego zasług Zeus umieszcza jego podobiznę na nieboskłonie – dokładnie tak, jak marzył o tym Fil.

Obsada[edytuj]

Wersja polska[edytuj]

Opracowanie i udźwiękowienie wersji polskiej: Start International Polska
Reżyseria: Joanna Wizmur
Dialogi polskie: Elżbieta Łopatniukowa
Teksty piosenek: Filip Łobodziński
Kierownictwo muzyczne: Marek Klimczuk
Opieka artystyczna: Mariusz Arno Jaworowski
Realizator dźwięku: Elżbieta Chojnowska
Kierownictwo produkcji: Elżbieta Araszkiewicz
Produkcja polskiej wersji językowej: Disney Character Voices International Inc.
W wersji polskiej udział wzięli:

oraz

Muzyka[edytuj]

Ścieżkę dźwiękową z filmu wydano w maju 1997 roku. Utwór „Go the Distance” w wykonaniu aktora Rogera Barta zdobył nominacje do Oscara oraz Złotego Globu.

Wykonawcy piosenek:

Błędy w filmie[edytuj]

  • Mojry na początku filmu twierdzą że wiedzą wszystko: przeszłość, teraźniejszość i przyszłość. Mimo to są zaskoczone że nie są w stanie przeciąć nici życia Herkulesa.
  • Gdy Ból i Panik porwali Herkulesa, Hades uwierzył im, że Herkules zginął. Jest to sprzeczne z tym, że Hades jest panem umarłych, który nie mógł nie wiedzieć, że Herkules żyje.
  • Z początkowej sceny wynika, że Zeus samodzielnie pokonał Tytanów. Jednak gdy później Hades ich uwolnił, Zeus nie potrafił ich pokonać nawet z pomocą wszystkich pozostałych bogów.

Zgodność z mitologią[edytuj]

  • W Grecji Herkules w rzeczywistości nazywany był Heraklesem.
  • Herakles w chwili narodzin był herosem, półbogiem, synem Zeusa i Królowej Alkmeny, nie zaś pełnoprawnym bogiem, synem Zeusa i Hery. Z powodu że Herakles był owocem pozamałżeńskiego związku Zeusa Hera nienawidziła go, co jest całkowicie sprzeczne z tym co widzimy w filmie.
  • Herakles związany był z Dejanirą, w filmie postać ta została pominięta.
  • Hades w mitologii nigdy nie planował obalić Zeusa. Często za to próbował to Posejdon, który w filmie pojawia się jedynie epizodycznie.
  • Giganci są w filmie błędnie nazywani Tytanami.
  • Megara w mitologii nie była służebnicą Hadesa. Zginęła zresztą tam z ręki Heraklesa, za co ten musiał odpokutować dwunastoma pracami.
  • Nessos w micie napastował Dejanirę, a nie Megarę. Przyczynił się tam do śmierci Heraklesa podając Dejanirze truciznę (wmówił jej że jest to mikstura która sprawi że Herakles nigdy nie przestanie jej kochać). Cały ten wątek został całkowicie pominięty w filmie.
  • Pegaz i Cyklop to postacie, które nie miały styczności z Heraklesem.
  • Filoktet nie był ani satyrem ani trenerem herosów. Tę drugą funkcję spełniał raczej centaur Chiron.
  • Amfitrion i Alkmena w filmie są zwykłymi, prostymi ludźmi, w micie byli małżeństwem królewskim.
  • Herakles w micie pokonał Hydrę lernejską przypalając jej głowy, nie jak w filmie przygniatając ją głazami.
  • Ból i Panik są wymysłami scenarzystów filmu i - jako jedyni w filmie - nie mają żadnych pierwowzorów w mitologii.
  • Pominięto wiele postaci jak: Dejanira, Jolaos, Eurysteusz.
  • Narcyz nie był bogiem.
  • Było 9 muz, w filmie przedstawionych jest tylko 5; pominięto Uranię, Erato, Euterpe i Polihymnię.

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]