Heroldia Królestwa Polskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Heroldia Królestwa Polskiego – władza rządowa, komisja dla rozpatrywania dowodów szlachectwa, czyli legitymacji szlacheckiej, ustanowiona w Polsce po roku 1831, po zakończeniu powstania listopadowego, pierwotnie (od 1832) w formie Tymczasowego Komitetu do Rozpoznawania Szlachectwa. Ukaz carski powołujący Heroldię nosi datę 25 czerwca (7 lipca nowego stylu) 1836 i ustanawia Heroldię przy II. Radzie Stanu Królestwa Polskiego w oparciu o przepisy art. 51-55 ustanowionego równocześnie prawa o szlachectwie. Zlikwidowany został zarazem tym dekretem działający w Warszawie Tymczasowy Komitet, a jego akta przekazano do Heroldii. Prezesem Heroldii był hrabia Aleksander Colonna-Walewski[1][2].

Po zaprowadzeniu w Warszawie Senatu, Heroldia pozostawioną była od 1841 jako osobna instytucja, przy ogólnych zebraniach tegoż senatu. W marcu 1861 atrybucje ogólnych zebrań Senatu przeszły na nowo utworzoną radę stanu królestwa, wskutek czego i Heroldia poddawała niektóre ze swoich czynności pod rozpoznawanie rady stanu[2].

Na koniec ukazem carskim z 24 maja (5 czerwca) 1861 Heroldia Królestwa Polskiego została zwinięta[2]. Spuścizna aktowa oraz działanie urzędu zostało opisane w: Heroldia Królestwa Polskiego. Katalog wystawy, red. S. Górzyński, Wydawnictwo DiG 2001, ​ISBN 83-7181-234-5​.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Archiwum Główne Akt Dawnych, Nr zespołu: 219 / 0 Karta A, Heroldia Królestwa Polskiego, opis zespołu.
  2. a b c S. Orgelbranda Encyklopedja Powszechna. Warszawa: Wydawnictwo Towarzystwa Akcyjnego Odlewni Czcionek i Drukarni S. Orgelbranda Synów, XIX i pocz. XX wieku (może wymagać uaktualnienia).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]