Heurystyka (zarządzanie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Heurystyka (gr. heurisko – odkrywam, znajduję) – nauka o dokonywaniu odkryć, zajmująca się badaniem praw, które rządzą myśleniem twórczym, oraz formowaniem metod ułatwiających i systematyzujących tego rodzaju działania.

Heurystyka proponuje metody, które pomagają rozwiązać problem w warunkach niedostatecznej informacji i zrekompensować jej brak intuicją oraz wyobraźnią. Celem większości z nich jest rozwiązanie problemu lub przynajmniej zebranie idei prowadzących do jego rozwiązania oraz rozbudzanie fantazji, wyobraźni i kreatywności ludzi.

Wyższa jakość uzyskiwanych rozwiązań oraz krótszy czas potrzebny na jego osiągnięcie to wynik pracy zespołowej, która stanowi podstawowe założenie znacznej większości metod heurystycznych. Kreatywność zbiorowa ma wiele zalet, w tym:

  • wysoką efektywność w zakresie rozwiązywania złożonych problemów,
  • nieograniczoną komunikację i większe możliwości opracowywania rozwiązań,
  • wyższy stopień tolerancji ryzyka w związku ze zwiększeniem szans na rozwiązanie problemu[1].

Koncepcja „twórczego ścierania się” G. Hirshberga, zgodnie z którą nad projektem powinny pracować pary projektantów różniących się podejściem zawodowym, stylem pracy, doświadczeniem, wiedzą itp., zakłada, że takie zderzenia są źródłem twórczych napięć, a wszelkie nowe pomysły będą przeanalizowane przez druga stronę i zrównoważone odmienną ideą. Interakcje pomiędzy ludźmi o różnych specjalizacjach, wnoszenie odmiennych spojrzeń i kompetencji zwiększa szansę na znalezienie nowatorskich rozwiązań[2].

Heurystyka powiązana jest ściśle z tzw. myśleniem lateralnym (ang. lateral thinking), oznaczającym „sposób myślenia twórczego poszukujący rozwiązań trudnych problemów metodami nieortodoksyjnymi albo za pomocą elementów normalnie pomijanych przez logikę tradycyjną”[3].

Do najpopularniejszych metod heurystycznych zaliczyć można:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Z. Martyniak, Organizacja i zarządzanie. 70 problemów teorii i praktyki, ANTYKWA, Kraków-Kluczbork 2001, s.153-156.
  2. J. Hagel, J. Seely Brown, Produktywne tarcia: jak trudna współpraca pomiędzy firmami przyczynia się do szybszego tworzenia innowacji, „Harvard Business Review Polska” 2008, nr 1 (59).
  3. Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego, http://www.slownik-online.pl, hasło: lateral thinking, kwiecień 2010.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Hagel J., Seely Brown J., Produktywne tarcia: jak trudna współpraca pomiędzy firmami przyczynia się do szybszego tworzenia innowacji, „Harvard Business Review Polska” 2008, nr 1 (59).
  2. Martyniak Z., Organizacja i zarządzanie. 70 problemów teorii i praktyki, ANTYKWA, Kraków-Kluczbork 2001.
  3. Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego, http://www.slownik-online.pl, hasło: lateral thinking, kwiecień 2010.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]