Heuschrecke 10

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
10.5 cm leFH 18/1 auf Waffenträger GW IV b
Heuschrecke 10 w Aberdeen Tank Museum
Heuschrecke 10 w Aberdeen Tank Museum
Dane podstawowe
Państwo  III Rzesza
Producent Krupp
Typ pojazdu haubica samobieżna
Trakcja gąsienicowa
Załoga 5 osób
Historia
Prototypy 1943
Egzemplarze 5 szt.
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy Maybach HL90
Transmisja mechaniczna, 6 biegów do przodu, 1 wsteczny
Pancerz stalowy, 10-30 mm
Długość 6,00 m
Szerokość 3,00 m
Wysokość 3,00 m
Masa 23 t
Osiągi
Prędkość 45 km/h
Zasięg 300 km
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x haubica 10.5 cm leFH18/1 (60 nab.)
Wyposażenie
radiostacja FuG Spr F

10.5 cm leFH 18/1 auf Waffenträger GW IV b (Heuschrecke 10) – niemiecka haubica samobieżna z okresu II wojny światowej. Powstały tylko 3 prototypy.

W 1941 roku w zakładach Krupp powstała krótka seria dział samobieżnych 10.5 cm leFH 18/1(Sf) auf Geschützwagen IVb. Wykorzystywały one oryginalne, niestosowane w żadnym innym pojeździe, podwozie, na którym osadzono wieżę z haubicą kalibru 105 mm. Wieża mogła obracać się o 70°. Po testach serii prototypowej liczącej 8 sztuk postanowiono, że pojazd ten nie trafi do uzbrojenia. Uznano bowiem, iż docelowa konstrukcja powinna mieć wieżę w pełni obrotową i zdolną do prowadzenia ognia w dowolnym kierunku, a jej główne uzbrojenie powinno być demontowane i po wyposażeniu w koła nadające się do wykorzystania jako działo polowe. Ponieważ wiadomo było, że szybkie opracowanie takiej konstrukcji nie będzie możliwe, jako rozwiązanie tymczasowe postanowiono wprowadzić haubicę leFH 18/2 auf Fgst PzKpfw II(Sf) z uzbrojeniem zamocowanym w nieruchomej kazamacie i jednocześnie kontynuować prace nad konstrukcją docelową.

W 1943 roku powstały trzy prototypy docelowej haubicy samobieżnej. Wykorzystywała ona podwozie haubicy SdKfz 165 Hummel (15cm schwere Panzerhaubitze auf Geschsützwagen III/IV (Sf)). Pozbawiono je nieruchomej kazamaty z działem 150 mm i w jej miejsce zamocowano obrotową wieżę z haubicą 105 mm. Wieża mogła być zdjęta w całości i zamocowana na jednoosiowej przyczepce. Nieużywana przyczepka była po rozmontowaniu przewożona przymocowana do tylnej części pojazdu. Po testach produkcji seryjnej nie rozpoczęto, a zamiast tego rozpoczęto prace nad haubicą samobieżną Heuschrecke 15 wykorzystującą podwozie czołgu PzKpfw V Panther.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Peter Chamberlain, Hilary L. Doyle: Encyclopedia of German tanks of World War Two. A complete illustrated directory of German battle tanks, armourwd cars, self-propelled guns and semi-tracked vehicles, 1933-1945. London: Arms and Armor Press, 1978. ISBN 0-85368-202-X.