Hey You (utwór Pink Floyd)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hey You
Utwór zespołu Pink Floyd
z albumu The Wall
Wydany 1979
Gatunek Art rock
Rock progresywny
Długość 4:40
Twórca Roger Waters
Producent Bob Ezrin
James Guthrie
David Gilmour
Roger Waters
Wydawnictwo Columbia Records
Capitol

Hey You – utwór muzyczny brytyjskiego zespołu rockowego Pink Floyd. Pochodzi z wydanej w 1979 roku rock opery/concept albumu The Wall, i - jak większość utworów z tej płyty - napisany został przez ówczesnego lidera grupy, Rogera Watersa.

Kompozycja[edytuj | edytuj kod]

Piosenka zaczyna się gitarą akustyczną, ale z niskim ciągiem E zastąpionym przez wysoką E dostrojoną dwie pełne oktawy wyżej niż zwykle; potem jest niewielki bas Davida Gilmoura. Dołącza do tego fortepian elektryczny Fender Rhodes autorstwa Ricka Wrighta. W środku jest gitarowa solówka, która jest grana na motywie albumu do melodii "Another Brick in the Wall" (w E-moll i a-moll, a nie d-moll). Roger Waters śpiewa główny wokal do końca utworu. Most jest sekwencją akordową później usłyszaną w albumie jako "Bring the Boys Back Home". Około 3 minuty i 23 sekundy w utworze słychać dźwięk podobny do sonaru, podobny do ping w "Echoes". Kiedy Waters śpiewa końcowy werset, robi to o jedną oktawę wyżej niż Gilmour, z największą nutą pierwszego C powyżej środka C.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

W "Hey You", Pink zdaje sobie sprawę z tego, że popełnił błąd w szarpniętym społeczeństwie i próbuje odzyskać kontakt ze światem zewnętrznym. Nie widzi ani nie słyszy poza ścianą. Rozmowa z Pinkiem staje się coraz bardziej nadszarpnięta, gdy zaczyna zdawać sobie sprawę, że nie ma ucieczki.

Wersja filmowa[edytuj | edytuj kod]

Sekwencja z utworem Hey You (Reel 13) nie została włączona do filmu Alana Parkera Pink Floyd - The Wall. Na specjalnej płycie DVD, w kolorze czarnym i białym, pojawia się nadruk. Większość fragmentów była używana w innych sekwencjach (najbardziej "Another Brick in the Wall (Part III)"). Scena zaczyna się od Pinka, który próbuje wyrwać jej świeżo wykończoną ścianę. Scena zmienia się w koncerty Pinka, wszystkie z pustym spojrzeniem na ich twarzach. To ludzie "Stojący w korytarzach ze swymi stopami i blaknącymi uśmiechami", które Pink próbuje sięgnąć do muru. Następnie jest strzał z pustymi łóżkami leczniczymi, a następnie widok dwóch pustych krzeseł w białym pokoju. Bezszelestny Pink jest na krześle po lewej, z krótką chwilą, z nagą żoną będącą na prawym krześle. Po odwróceniu głowy, aby spojrzeć na swojego niewymagającego męża, znika z krzesła, który przemienia się w scenariusze zamieszek, ludzie wyrzucają samochody i rzucają koktajle z Mołotowa na posterunku policji. Po zakończeniu montażu pojawia się dłoń na pazurach w oknie (kolorowa wersja jest rzeczywiście pokazana pod koniec "Trial"), a następnie duża grupa robaków ("robaki" jedzących do mózgu Pinka). Po strzale,po którym widać Pinka w łóżku ze szpitala i jego krzyczącą żonę nałożonej na obraz, scena powraca do zamieszek, gdzie długi kordon policjantów zatrzymuje tłum napastników, którzy zabrali się za stertą biurka i materacy. Scena kończy się Pinkiem na jego ścianie, który rezygnuje z znalezienia wyjścia.

Wykonawcy[edytuj | edytuj kod]