Hińczowa Turnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hińczowa Turnia
Wołowy Grzbiet od Wołowej Turni do Hińczowej Turni i Czarnostawiańskiej Przełęczy
Wołowy Grzbiet od Wołowej Turni do Hińczowej Turni i Czarnostawiańskiej Przełęczy
Państwo  Polska
 Słowacja
Pasmo Tatry, Karpaty
Wysokość 2377 m n.p.m.
Pierwsze wejście 30 lipca 1903
K. Englisch, J. Hunsdorfer
Położenie na mapie Tatr
Mapa lokalizacyjna Tatr
Hińczowa Turnia
Hińczowa Turnia
Ziemia 49°10′49″N 20°04′14″E/49,180278 20,070556Na mapach: 49°10′49″N 20°04′14″E/49,180278 20,070556
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Hińczowa Turnia (słow. Hincova veža, niem. Hinzenseeturm, węg. Hincó-tavi-torony[1]) – szczyt tatrzański o wysokości 2377 m n.p.m. położony w głównej grani, na granicy polsko-słowackiej. Należy do Wołowego Grzbietu (Volí chrbát).

Na zachód od Hińczowej Turni znajduje się Mięguszowiecki Szczyt Czarny (2410 m), rozdziela je Czarnostawiańska Przełęcz (Východné Mengusovské sedlo, 2340 m). Od wschodu Hińczowa Turnia graniczy z Wołową Turnią (Volia veža, 2373 m), pomiędzy nimi ciągnie się grań o kilkunastu turniczkach, poprzecinana wąskimi przełączkami.

Są to w kolejności z zachodu na wschód[2]:

Hińczowa Turnia wznosi się nad dolinami: Rybiego Potoku i Mięguszowiecką (Mengusovská dolina). Od Hińczowego Zwornika w kierunku południowym odchodzi boczna grań z najwyższym szczytem nazywanym Wołowcem Mięguszowieckim (Mengusovský Volovec, 2228 m), od którego Hińczowy Zwornik oddzielony jest Wołowcową Przełęczą. Ta boczna grań dzieli Dolinę Mięguszowiecką na Dolinę Hińczową (Hincova dolina) i Dolinę Żabią Mięguszowiecką (dolina Žabích plies).

Widok ze szczytu jest mniej rozległy niż z sąsiedniego Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego.

Historia zdobycia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze odnotowane wejścia:

Przypisy

  1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.
  2. Tatry Wysokie. Czterojęzyczny słownik nazw geograficznych. [dostęp 2009-09-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Witold Henryk Paryski: Tatry Wysokie. Przewodnik taternicki. Część VI. Cubryna – Żabia Turnia Mięguszowiecka. Warszawa: Spółdzielczy Instytut Wydawniczy „Kraj”, 1952, s. 128–132.
  2. Grzegorz Barczyk, Ryszard Jakubowski (red.), Adam Piechowski, Grażyna Żurawska: Bedeker tatrzański. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2000. ISBN 83-01-13184-5.
  3. Tatry polskie. Mapa turystyczna 1:20 000. Piwniczna: Agencja Wyd. „Wit” S.c., 2004. ISBN 83-915-737-9-6.