Hibneryt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hibneryt
Ilustracja
Hibneryt-3
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu samobieżne działko przeciwlotnicze
Trakcja kołowa 6×6
Załoga 5
Dane techniczne
Długość 7090 mm (Hibneryt-3)[1]
Szerokość 2540 mm (Hibneryt-3)[1]
Wysokość 2986 mm (Hibneryt-3)[1]
Masa 11 370 kg bojowa (Hibneryt-3)[1]
Osiągi
Prędkość 80 km/h[1]
Pokonywanie przeszkód
Brody (głęb.) 1,2 m[1]
Dane operacyjne
Uzbrojenie
2×23 mm armata przeciwlotnicza ZU-23-2
Użytkownicy
Polska

Hibneryt – polski samobieżny zestaw przeciwlotniczy złożony z ciężarówki Star 266 oraz zamontowanej na nim podwójnie sprzężonej armaty przeciwlotniczej ZU-23-2[2]. Podobne zestawienie powstaje też w Jemenie, gdzie też montuje się działo ZU-23-2 na ciężarówce Star 266

Hibneryt

Oryginalne pojazdy Hibneryt powstały w latach 80. XX wieku przez proste posadowienie armaty ZU-23-2 na oryginalnej podstawie na specjalnie przystosowanej skrzyni ciężarówki terenowej Star 266. Kierowca ani obsada armaty nie dysponowali jakąkolwiek ochroną.

Opracowano kilka modernizacji tego systemu. Pierwsza oznaczona jako Hibneryt-KG obejmowała zastosowanie zamiast zwykłej armaty ZU-23-2 jej polskiej modyfikacji ZUR-23-2KG Jodek, gdzie możliwości armaty powiększone są zastosowaniem rakiet Grom. Ponadto zmodernizowane pojazdy wyposażono w magazyn do przewożenia zapasu rakiet Grom i agregat do ładowania akumulatorów[2].

Hibneryt-P

Druga modyfikacja powstała w roku 2007 w wyniku doświadczeń misyjnych i została zaprezentowana na targach MSPO. Modernizacja obejmowała montaż opancerzenia i została opracowana przez 3. Okręgowe Warsztaty Techniczne z Nowego Dworu Mazowieckiego[3]. Autorem projektu był kpt. Piotr Lasek[3]. Opancerzono całą kabinę, nadbudówkę dla obsady i burty, a działko otrzymało fabryczne tarcze pancerne grubości 6 mm[3]. Opancerzenie ma zapewniać poziom ochrony I wg STANAG 4569, zabezpieczając przed zwykłymi pociskami karabinowymi[3]. Prosta nadbudówka dla obsady jest otwarta od tyłu, wykonana z blach pancernych grubości 4 mm i ma odsuwane luki po bokach[4]. Tak zmodernizowane pojazdy, na podwoziu Star 266M, oznaczono jako Hibneryt-P[3]. Zlecono w 2006 roku opancerzenie 8 pojazdów[3].

Na podstawie pojazdu Hibneryt-P opracowano w 3. OWT jego udoskonaloną wersję oznaczoną jako Hibneryt-3, zaprezentowaną w 2010 roku[4]. Zapewnia ona jeszcze większy poziom ochrony załogi przed ostrzałem i wybuchami min, a także posiada większe kąty ostrzału armaty, przesuniętej bardziej do tyłu. Między innymi, stalową skrzynię z zewnętrznym opancerzeniem zamieniono na skrzynię wykonaną od razu ze stali pancernej, z pochylonymi dolnymi częściami burt i dnem ukształtowanym w formie V dla lepszej odporności na wybuchy[4]. Zwiększono komfort i ochronę obsady działa, stosując zamkniętą nadbudówkę, wykonaną z grubszej blachy pancernej, zaopatrzoną w drzwi boczne po lewej stronie i okna pancerne oraz dwuskrzydłowe drzwi od tyłu, zapewniające po otwarciu dodatkową osłonę[4]. Nadbudówka ma trzy składane fotele, system ogrzewania i wentylacji i przylega do kabiny kierowcy dzięki usunięciu zza kabiny koła zapasowego i umieszczenia go poziomo pod platformą[4]. Dla oszczędności masy zrezygnowano z podstawy działka, montowanego bezpośrednio na skrzyni[4]. Schowki w podłodze skrzyni mieszczą osiem skrzynek na amunicję i cztery zapasowe lufy[4]. Ulepszeniu uległo także opancerzenie kabiny kierowcy oraz szereg podzespołów ciężarówki bazowej[4].

Analogicznej konstrukcji wozy bez uzbrojenia zostały zamówione w 2009 roku przez Szefostwo Wojsk Obrony Przeciwlotniczej Wojsk Lądowych dla przewożenia operatorów zestawów przeciwlotniczych Grom[4].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Hibneryt podczas ćwiczeń Eufrat VI na poligonie drawskim, 16 stycznia 2006

Na początku 2005 roku cztery zestawy Hibneryt zostały skierowane do Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Iraku, gdzie służyły do ochrony konwojów (już w poprzednim roku używano tam działek ZU-23-2 prowizorycznie ustawionych na ciężarówkach)[3]. W toku służby otrzymały fabryczne tarcze pancerne dla działek i prowizoryczne osłony dla obsady[3].

W 2007 roku zdecydowano skierować opancerzony wariant Hibneryt-P do Polskiego Kontyngentu Wojskowego w Afganistanie[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f Sitarski 2010 ↓, s. 43.
  2. a b Hibneryt, lata 70.
  3. a b c d e f g h i Stefan Fuglewicz. Nowy polski „gun truck”. „Nowa Technika Wojskowa”. Nr 10/2007, s. 24-27, październik 2007. Warszawa: Magnum X. ISSN 1230-1655. 
  4. a b c d e f g h i Michał Sitarski. Hibneryt V. 3.0. „Nowa Technika Wojskowa”. 5/2010, s. 42-46, maj 2010. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]