Hideyoshi Obata

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hideyoshi Obata
小畑 英良
Ilustracja
Rikugun-taishōgenerał Rikugun-taishō
generał
Data i miejsce urodzenia 2 kwietnia 1890
prefektura Osaka
Data i miejsce śmierci 11 sierpnia 1944
Guam
Przebieg służby
Lata służby 1911–1944
Siły zbrojne War flag of the Imperial Japanese Army.svg Cesarska Armia Japońska
Stanowiska dowódca
• 3. Armii Lotniczej
• 31. Armii
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
walki o Mariany
Odznaczenia
Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca (Japonia) Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu (Japonia) (1888–2003) Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Yoshihito (Japonia) Medal Wojskowy za Wojnę Chińsko-Japońską 1937-1945 (Japonia) Medal Wojskowy za Wielką Wojnę Wschodnio-Azjatycką 1941-1945 (Japonia) Medal Zasługi Ustanowienia Państwa (Mandżukuo) Medal Japońskiego Czerwonego Krzyża dla Członka Specjalnego

Hideyoshi Obata (jap. 小畑 英良 Obata Hideyoshi?, ur. 2 kwietnia 1890 w prefekturze Osaka, zm. 11 sierpnia 1944 na Guam)generał Cesarskiej Armii Japońskiej (CAJ) w czasie II wojny światowej.

Życiorys[edytuj]

W grudniu 1911 ukończył naukę w Akademii Armii Cesarskiej, uzyskując rangę porucznika kawalerii. W 1919 ukończył Akademię Sztabu Generalnego i awansował do stopnia kapitana kawalerii. Mając prawicowo-nacjonalistyczne przekonania wstąpił do reakcyjnego ugrupowania Frakcji Cesarskiej Drogi, na czele której stał Sadao Araki.

W latach 1923–1927 sprawował funkcję attaché wojskowego w ambasadzie japońskiej w Wielkiej Brytanii, a w latach 1927–1934 w Indiach Brytyjskich. W sierpniu 1934 otrzymał awans na pułkownika kawalerii i został odwołany do Japonii celem objęcia stanowiska w Sztabie Generalnym Armii Cesarskiej.

W marcu 1938 został awansowany na stopień generała majora, po czym został przeniesiony z kawalerii do lotnictwa. W sierpniu tego samego roku objął funkcję komendanta szkoły lotniczej w Akeno. W grudniu 1940 awansował do rangi generała porucznika. Z chwilą wybuchu wojny na Pacyfiku został przeniesiony na Tajwan jako dowódca 5. Skrzydła Lotniczego. W 1942 skierowano go na front birmański. W maju 1943 objął dowództwo 3. Armii Lotniczej, ale już w grudniu został odwołany do Tokio[1].

18 lutego 1944 został dowódcą 31. Armii, która wraz z 29. i 53. Dywizją została wyznaczona do obrony Marianów w obliczu nadciągających sił alianckich. W chwili rozpoczęcia inwazji amerykańskiej znajdował się poza swoją kwaterą główną na Saipanie, więc ustanowił nową – na wyspie Guam. Jednakże podczas bitwy o Guam jego słabe siły zostały szybko zdominowane przez liczniejsze i lepiej uzbrojone wojska amerykańskie. W rezultacie – wydawszy podwładnym rozkaz walki od ostatniego naboju – popełnił 11 sierpnia seppuku[2]. Pośmiertnie został awansowany do stopnia generała.

Wybrane odznaczenia[edytuj]

  • Wielka Wstęga Orderu Wschodzącego Słońca – pośmiertnie
  • Złota i Srebrna Gwiazda Orderu Wschodzącego Słońca
  • Wielka Wstęga Orderu Świętego Skarbu
  • Pamiątkowy Medal Wstąpienia na Tron Cesarza Yoshihito
  • Medal Wojskowy za Wojnę Chińsko-Japońską 1937-1945
  • Medal Wojskowy za Wielką Wojnę Wschodnio-Azjatycką 1941-1945
  • Medal Zasługi Ustanowienia Państwa (Mandżukuo)
  • Medal Japońskiego Czerwonego Krzyża dla Członka Specjalnego

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Trevor N. Dupuy: Encyclopedia of Military Biography. I B Tauris & Co Ltd, 1992. ISBN 1-85043-569-3.
  • Richard Fuller: Shokan: Hirohito’s Samurai. London: Arms and Armor, 1992. ISBN 1-85409-151-4.
  • Harry Gailey: The Liberation of Guam 21 July - 10 August. Presidio Press, 1988. ISBN 0-89141-651-X.
  • Hayashi Saburo, Alvin D. Cox: Kogun: The Japanese Army in the Pacific War. Quantico, VA: The Marine Corps Association, 1959.