Hieronim Florian Radziwiłł

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hieronim Florian Radziwiłł
Ilustracja
Herb
Trąby
Rodzina Radziwiłłowie
Data i miejsce urodzenia 4 maja 1715
Biała Podlaska
Data i miejsce śmierci 17 maja 1760
Biała Podlaska
Ojciec Karol Stanisław Radziwiłł
Matka Anna Katarzyna Sanguszko
Żona

Teresa Sapieha
Magdalena Czapska
Aniela Miączyńska

Hieronim Florian Radziwiłł (ur. 4 maja 1715 w Białej Podlaskiej, zm. 17 maja 1760 w Białej Podlaskiej) – książę Świętego Cesarstwa Rzymskiego, podczaszy wielki litewski od 1739, chorąży wielki litewski od 1750, starosta przemyski i krzyczewski, V pan na Białej.

Życiorys[edytuj kod]

Syn Karola Stanisława Radziwiłła i Anny Katarzyny z Sanguszków Radziwiłłowej, młodszy brat ordynata na Ołyce i Nieświeżu, Michała Kazimierza Radziwiłła Rybeńko.

Był jednym z najbogatszych magnatów Rzeczypospolitej XVIII wieku. Dzięki zawartemu w 1735 porozumieniu z palatynem reńskim udało mu się odzyskać dla rodu Radziwiłłów majątki Ludwiki Karoliny Radziwiłłowej zwane dobrami neuburskimi, które w XVII wieku stanowiły o potędze Bogusława i Janusza Radziwiłłów.

Hieronim Florian Radziwiłł stronił od życia publicznego, które charakteryzowało jego przodków. Nie zabiegał o urzędy i godności, nie brał udziału w Sejmach. Pomimo, że w 1745 Potoccy proponowali mu kandydowanie na króla polskiego nigdy o koronę się nie ubiegał.

Był ekscentrykiem. Otaczał się cudzoziemcami, głównie Niemcami. Zafascynowany dyscypliną wojskową stworzył na własne potrzeby prywatną armię, w której służyło ok. 6 000 żołnierzy. Zorganizował ją na wzór pruski i wprowadził bezlitosne kary za wszelkie najdrobniejsze przewinienia. W Słucku ufundował szkołę kadetów.

Uwielbiał polowania, gry oraz zabawy. Pod wpływem swoich zainteresowań napisał poradnik Rzeczy, którymi najgodniejszego mogę zabawić gościa. Kochał teatr i balet. Otworzył słucką szkołę baletową i utrzymywał na swoich zamkach grupy teatralne, które wystawiały przedstawienia włoskie oraz niemieckie.

Założył w Słucku manufakturę, która produkowała słynne w całej Rzeczypospolitej pasy słuckie.

Znany był ze srogości i okrucieństw, których dopuszczał się zarówno na chłopach, jak i na szlachcie. Na zamkach w Białej i Słucku zbudował więzienia, do których wtrącał każdego kto w jakiś sposób mu się sprzeciwił. Sadyzm był powodem jego dwóch rozwodów.

W 1731 odznaczony został Orderem Świętego Huberta[1].

Pochowany został w kościele jezuickim w Nieświeżu. Jego zabalsamowane serce złożone początkowo w kościele farnym w Słucku, w XIX wieku zostało przeniesione do kościoła pobernardyńskiego w Słucku.


Ciekawostki[edytuj kod]

Bibliografia[edytuj kod]

  • Irena Bieńkowska: Muzyka na dworze księcia Hieronima Floriana Radziwiłła. Warszawa: Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, 2013, s. 516. ISBN 978-83-235-1121-2.
  • Mieczysław Czuma, Leszek Mazan: Poczet serc polskich. Kraków: Anabasis, 2005. ISBN 83-85931-15-5.
  • Hieronim Florian Radziwiłł: Rzeczy którymi najgodniejszego mogę zabawić gościa. Warszawa: Twój Styl, 1998, s. 94. ISBN 8371631332.

Zobacz też[edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj kod]

Przypisy

  1. Stanisław Łoza, Order domowy rycerski p.w. świętego Huberta, w: Broń i Barwa, 1935, II, nr 3, s. 62.