Hieronim Wierzbowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hieronim Wierzbowski
biskup tytularny Fessei
Herb Hieronim Wierzbowski
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1648
Dalików
Data i miejsce śmierci 29 maja 1712
prawdopodobnie Poznań
biskup pomocniczy poznański
Okres sprawowania 1681 – 1712
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Nominacja biskupia 22 września 1681
Sakra biskupia 12 kwietnia 1682

Hieronim Wierzbowski herbu Jastrzębiec (ur. 15 lipca 1648 roku w Dalikowie, zm. 29 maja 1712 najprawdopodobniej w Poznaniu) – polski duchowny katolicki, kustosz warszawski, wikariusz generalny poznański, prepozyt kapituły katedralnej poznańskiej w latach 1671-1712[1], kustosz kapituły katedralnej poznańskiej w latach 1667-1671[2], kanonik kapituły katedralnej poznańskiej w 1667 roku[3], opat lubiński i kanonik kapituły katedralnej poznańskiej w latach 1696-1699[4], oficjał poznański, biskup pomocniczy i administrator diecezji poznańskiej, tytularny biskup Fessee.

Był siódmym z kolei dzieckiem chorążego większego łęczyckiego i starosty szadeckiego Łukasza Wierzbowskiego z Dalikowa i Ewy Kossowskiej z Głogowej. W wieku 14 lat został oddany przez ówczesnego referendarza koronnego i opata paradyskiego, ks. Stefana Wierzbowskiego (późniejszego biskupa poznańskiego), który zajmował się jego wychowaniem do dworu króla Jana Kazimierza Wazy na wychowanie.

W 1666 r. został przez ks. stryja odebrany od dworu i wstąpił w stan duchowny. Pierwsze święcenia otrzymał od nuncjusza apostolskiego w Polsce, ks. Opizzio Pallaviciniego. Pod koniec tego roku wyjechał wraz z krewnym Zygmuntem Wierzbowskim, synem Hieronima pod opieką wojewody kaliskiego Jana (młodszego) Opalińskiego do Rzymu. Gdy w 1669 r. wrócił z Rzymu, za sprawą stryja ks. biskupa Stefana Wierzbowskiego otrzymał kustodię warszawską (zarezerwowaną od niego już od 1667 r.)

W 1670 r. otrzymał prowizję na probostwo katedralne poznańskie, a rok później odprawił w swojej rodzinnej miejscowości – Dalikowie mszę prymicyjną przy tamtejszym „cudownym obrazie”. W miarę wieku a także i sprawą stryja, biskupa Stefana Wierzbowskiego osiągał kolejne stopnie w hierarchii kościelnej – wikariusza generalnego i oficjała poznańskiego.

Był deputatem duchownym kapituły katedralnej poznańskiej na Trybunał Główny Koronny w 1674 i 1675 roku[5].

Delegat kapituły katedralnej poznańskiej na sejm 1676 i 1685 roku[6].

Świecenia biskupie przyjął w 1682 r. za zgodą papieża z rąk biskupa Stefana Wierzbowskiego i Jana Stanisława Witwickiego. Pełnił odtąd funkcję biskupa sufragana, a po śmierci bp. Witwickiego także administratora diecezji poznańskiej. Jego posługa biskupia w diecezji ograniczała się do funkcji czysto pomocniczych. Wspierał w czasie swego pontyfikatu O.O. Marianów, a także:

  • 13 lipca 1687 dokonał konsekracji kościoła u o.o. karmelitów Bosych w Poznaniu
  • 26-28 października 1689 r. był jednym z uczestników synodu poznańskiego
  • 8 września 1698 r. dokonał konsekracji kościoła w Gostyniu.
  • 1700 – ufundował kościół w Mącznikach (obecnie w gm. Środa Wielkopolska, powiat średzki)
  • 1700 – ufundował kościół w Rogalinku.

Zobacz też: Wierzbowscy herbu Jastrzębiec, Archidiecezja poznańska

Przypisy

  1. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 23.
  2. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 28.
  3. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 36.
  4. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 51.
  5. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 137.
  6. Mikołaj Pukianiec, Organizacja i funkcjonowanie poznańskiej kapituły katedralnej w XVII wieku, s. 127-128.