Hinzert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hinzert
SS-Sonderlager Hinzert
Typ obóz koncentracyjny
Odpowiedzialny  III Rzesza
Rozpoczęcie działalności 1939
Zakończenie działalności 3 marca 1945
Terytorium  III Rzesza
Miejsce Hinzert-Pölert
Liczba podobozów 20
Liczba więźniów ~ 13 600
Narodowość więźniów Francuzi, Holendrzy, Luksemburczycy
Liczba ofiar ~ 1000
Położenie na mapie Rzeszy Niemieckiej
Mapa konturowa Rzeszy Niemieckiej, blisko lewej krawiędzi na dole znajduje się punkt z opisem „Hinzert”
49,6989°N 6,8928°E/49,698890 6,892780
Obóz koncentracyjny Hinzert

Konzentrationslager Hinzert, SS-Sonderlager Hinzert (także: Polizeihaft- und Erziehungslagers Hinzert, Durchgangslager für Häftlinge Hinzert, Arbeitserziehungslager Hinzert, Eindeutschungslager Hinzert) – niemiecki obóz koncentracyjny położony w Nadrenii-Palatynacie w Niemczech w pobliżu miejscowości Hinzert-Pölert, istniejący w latach 1939–1945.

Historia obozu[edytuj | edytuj kod]

Obóz został założony w 1939, jako niewielki obóz mogący przetrzymać średnio około 800 więźniów. Przetrzymywał średnio około 1200–1500. Posiadał wiele funkcji. Zwłaszcza po ataku III Rzeszy na Holandię, Belgię, Luksemburg i Francję stał się ważnym obozem tranzytowym dla więźniów z tych krajów.

Od 1942 był używany przez Gestapo jako specjalny obóz dla więźniów z Luksemburga i Trewiru. Posiadał około 20 podobozów i zewnętrznych komand. Nie posiadał komory gazowej.

Komendantami obozu byli:

21 listopada 1944 obóz stał się podobozem KL Buchenwald. 3 marca został opuszczony, więźniowie wyprowadzeni w marszu śmierci w kierunku Hesji. W kwietniu na teren obozu wkroczyła armia amerykańska.

Więźniowie i ofiary[edytuj | edytuj kod]

Praca więźniów polegała na konstrukcjach autostrad, na utrzymywaniu lotnisk oraz osuszaniu bagien i pracach leśnych. Pełną liczbę więźniów ocenia się na około 13 600 osób. Wielu z nich było spoza terenów Niemiec. 1599 osób pochodziło z Luksemburga. W obozie tym znajdowali się również Francuzi – więźniowie Nacht und Nebel, a także jeńcy wojenni z Armii Czerwonej. Liczbę ofiar ocenia się na co najmniej trzysta osób.

Dzieje powojenne[edytuj | edytuj kod]

Dużą rolę w upamiętnieniu odegrały środowiska byłych więźniów z Luksemburga. Aktualne miejsce pamięci powstało na przełomie lat 80. i 90. XX wieku. Pełni również funkcje archiwalne, muzealne i edukacyjne.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wykaz bibliografii dla serii artykułów o niemieckich obozach w latach 1933–1945 został umieszczony na osobnej stronie

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]