Hiperjądro

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hiperjądro – typ jądra atomowego, w którym co najmniej jeden nukleon został zastąpiony hiperonem. Typowy czas życia takiego jądra jest mniejszy niż 10-10 sekundy. Najczęstszym przypadkiem hiperjąder są jądra z hiperonem Λ i z Σ{}^{-}.

Hiperjądra po raz pierwszy w 1952 roku zaobserwowali profesorowie Marian Danysz i Jerzy Pniewski z Instytutu Fizyki Doświadczalnej Wydziału Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego.

Dzięki temu, że hiperony posiadają inne liczby kwantowe niż "zwykła materia" (niezerową dziwność), właściwości hiperjąder są inne niż zwykłych jąder o tej samej liczbie barionowej; na przykład stan podstawowy jądra Λ5He przypomina bardziej stan 4He niż wysoce niestabilnego 5He i ulega rozpadowi tylko ze względu na nietrwałość hiperonu lambda.

Atom, w którym rolę jądra pełni hiperjądro, jest nazywany hiperatomem[1]. (Hiperatom to również atom egzotyczny, w którym jeden z elektronów jest zastąpiony hiperonem[2].)

Rozważa się też hiperjądra zawierające kwark powabny i kwark denny[3].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Tablice fizyczno-astronomiczne Adamantanu
  2. Hiperatom. Wiem. [dostęp 2014-02-05].
  3. K. Tsushima i F.C. Khanna: Study of \scriptstyle \Lambda_c^+, \scriptstyle \Sigma_c, \scriptstyle \Xi_c, \scriptstyle \Lambda_b hypernuclei in the quark-meson coupling model (ang.). CERN Document Server. [dostęp 2013-05-16].