Hipernadzorca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Hipernadzorca (ang. hypervisor) – narzędzie niezbędne do prowadzenia procesu wirtualizacji. Nazwa hipernadzorca (hypervisor) pochodzi od supervisor (ang. nadzorca) — programu kontrolującego pracę komputera.

Opis działania[edytuj | edytuj kod]

Ponieważ wirtualizator pozwala maksymalnej ilości procesów wirtualnego systemu operacyjnego wykonywać swoje instrukcje bezpośrednio na zasobach sprzętowych, niezbędny jest system kontroli. Jeżeli określona operacja zwraca błąd ochrony (nie daje się z jakiejś przyczyny wykonać bezpośrednio na danym zasobie sprzętowym), jest przechwytywana i emulowana przez hipernadzorcę. Hipernadzorca decyduje, które procesy wirtualizowanego systemu operacyjnego można wykonywać bezpośrednio na zasobach sprzętowych, a które należy emulować. W niektórych systemach operacyjnych hipernadzorca jest nazywany menedżerem maszyn wirtualnych (ang. Virtual Machine Manager).

Dodatkową funkcją, jaką pełni hipernadzorca jest pośredniczenie w przekazywaniu przerwań pomiędzy wirtualnym systemem, a zasobami sprzętowymi i ewentualna emulacja urządzenia po przyjęciu przerwania.

Klasyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Według Roberta P. Golberga istnieją dwa typy hipernadzorców:[1]

  • Hipernadzorca typu 1 (natywny, bare metal) - Hipernadzorca tego typu działa bezpośrednio na poziomie sprzętu, mając nad nim pełną kontrolę i monitorując uruchomione systemy operacyjne. Systemy operacyjne działają na poziomie wyżej niż hipernadzorca.
  • Hipernadzorca typu 2 (hostowany) - Hipernadzorca tego typu działa jako program uruchomiony na danym systemie operacyjnym (hoście). Są to rodzaje emulatorów. W tym przypadku zwirtualizowane systemy działają dwa poziomy ponad sprzętem.

Przykłady hipernadzorców[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Robert P. Goldberg: Architectural Principles for Virtual Computer Systems. Luty 1973. [dostęp 2010-04-12]. s. 22–26.