Hipolit Niepokulczycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hipolit Niepokulczycki
„Paweł”
Ilustracja
Hipolit Niepokulczycki przed 1936
Data urodzenia 1894
Data i miejsce śmierci 21 grudnia 1971
Elbląg
Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Odznaka Honorowa Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej

Hipolit Niepokulczycki, ps. „Paweł” (ur. 22 września lub 6 października 1894, zm. 21 grudnia 1971 w Elblągu) – urzędnik samorządowy w II Rzeczypospolitej i PRL, działacz konspiracji podczas II wojny światowej, członek Rady Związku Powiatów Rzeczypospolitej Polskiej w 1933[1].

Życiorys[edytuj]

Urodził się w 1894 (według jednego źródła 22 września w Tretelnikach na Wołyniu[2], według innego źródła 6 października w Brukijowce w ówczesnym powiecie starokonstantynowskim na Podolu) jako syn Franciszka i Marii z domu Popławskiej. W 1912 ukończył gimnazjum w Żytomierzu, a w 1917 studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu w Kijowie. Podczas I wojny światowej od 1915 do 1918 pracował w Centralnym Komitecie Obywatelskim na Ukrainie. W 1919 został członkiem Polskiego Powiatowego Komitetu Wykonawczego w Białej Cerkwi. W Piotrogrodzkim Towarzystwie Opieki nad Wygnańcami był sekretarzem.

W 1920 przybył do niepodległej Polski i rozpoczął służbę w administracji państwowej II Rzeczypospolitej w Urzędzie Wojewódzkim w Lublinie. W 1921 został członkiem Komisji Dyscyplinarnej Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie[3]. Następnie był inspektorem starostw w Wydziale Prezydialnym Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie, skąd na początku maja 1924 został mianowany starostą powiatu węgrowskiego w Węgrowie[4]. Później, od 17 marca 1925 był starostą powiatu kowelskiego w Kowlu[5], starostą powiatu krzemienieckiego w Krzemieńcu od 1927, od stycznia 1929 powiatu grudziądzkiego w Grudziądzu oraz jednocześnie był starostą tamtejszego powiatu grodzkiego. 11 grudnia 1935 został mianowany na stanowisko wicewojewody tarnopolskiego[6][7][8][9]. W kwietniu 1936 został prezesem okręgu Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej w Tarnopolu (jego poprzednikiem był Kazimierz Gintowt-Dziewiałtowski)[10]. W 1939 został starostą powiatu rówieńskiego w Równem.

Po wybuchu II wojny światowej 1939, kampanii wrześniowej od października 1939 działał w konspiracji jako zastępca szefa Oddziału Politycznego Dowództwa Głównego Służby Zwycięstwu Polski, następnie Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej Związku Walki ZbrojnejArmii Krajowej. Odszedł z BIP-u w końcu 1940 i został zastępcą Szefa Biur Wojskowych KG ZWZ-AK Ludwika Muzyczki[11].

Po wojnie brał czynny udział przy odbudowie Żuław. Był starostą, a w latach 1946–1948 przewodniczącym Powiatowej Rady Narodowej w Elblągu. Wybrany w 1957 pierwszym przewodniczącym Rady Robotniczej w tamtejszych Zakładach Mięsnych. Zmarł w Elblągu 21 grudnia 1971.

Odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. Leszek Śliwiński: Ogólnopolska reprezentacja powiatowych związków komunalnych w II Rzeczypospolitej, Częstochowa 2013, s. 254.
  2. Nowy wicewojewoda tarnopolski p. Hipolit Niepokulczycki. „Wschód”, s. 7, Nr 1 z 30 stycznia 1936. 
  3. 141. Komisja Dyscyplinarna Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie. „Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego”, s. 75, Nr 3 z 3 czerwca 1921. 
  4. 51. Ruch służbowy od 30 kwietnia 1924. „Dziennik Urzędowy Województwa Lubelskiego”, s. 24, Nr 2 z 12 maja 1924. 
  5. Ruch służbowy. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych”, s. 43, Nr 1 z 1 kwietnia 1925. 
  6. P. Niepokulczycki – wicewojewodą tarnopolskim. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 285 z 12 grudnia 1935. 
  7. Pożegnanie ustępującego wojewody tarnopolskiego Dziewiałtowskiego Gintowta. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 161 z 17 lipca 1936. 
  8. Lustracja w powiecie zborowskim. „Gazeta Lwowska”, s. 4, Nr 197 z 1 września 1937. 
  9. Zmiana na stanowisku wojewody tarnopolskiego. „Wschód”, s. 3, Nr 18 z 20 lipca 1936. 
  10. Drogi rozwoju tarnopolskiego L. O. P. P.. „Wschód”, s. 9, Nr 8 z 10 kwietnia 1936. 
  11. Był odpowiedzialny za organizowanie administracji dla Ziem Postulowanych.
  12. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 286.
  13. Piętnastolecie L. O. P. P.. Warszawa: Wydawnictwo Zarządu Głównego Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej, 1938, s. 304.

Bibliografia[edytuj]