Hippokoon

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hippokoon (gr. Ἱπποκόων) – w mitologii greckiej król Sparty, nieprawy syn Ojbalosa i nimfy Batei, starszy brat Tyndareosa i Ikariosa[1].

Po śmierci ojca zagarnął bezprawnie przeznaczoną Tyndareosowi władzę nad Spartą, a jego samego skazał na wygnanie[1][2]. Miał dwunastu synów, Hippokoontydów, z którymi sprawował władzę na sposób tyrański[1][3]. Kres ich rządom przyniósł dopiero Herakles, którego rozgniewali – Hippokoon odmawiając mu oczyszczenia po zabójstwie Ifitosa, Hippokoontydzi mordując towarzysza herosa, Ojonosa[2]. Herakles zgromadził wówczas armię i pomaszerował na Spartę, zgładził władcę i jego synów, po czym przywrócił tron Tyndareosowi[1][2].

Przypisy

  1. a b c d e Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008, s. 145. ISBN 978-83-04-04673-3.
  2. a b c d Jenny March: Dictionary of Classical Mythology. Oxford: Oxbow Books, 2014, s. 249-250. ISBN 978-1-78297-635-6.
  3. a b Joël Schmidt: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Katowice: Wydawnictwo „Książnica”, 2001, s. 140. ISBN 83-7132-526-6.