Historia Afryki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Afryka jest drugim co do wielkości kontynentem na kuli ziemskiej, o powierzchni 30,3 mln km² (z wyspami).

Afryka jest uznawana za kolebkę rodzaju ludzkiego. Dowodzą tego badania naukowe i wykopaliska archeologiczne prowadzone na wschodzie i południu kontynentu (na obecnym obszarze RPA). Odkryto tam szczątki praczłowieka, którego wiek ocenia się na 4 mln lat. W miarę upływu czasu zasiedlał on obszary Afryki najbardziej położone na północ. W regionie Afar, we wschodniej Etiopii w 1974 odnaleziono szczątki Australopithecus afarensis. Odkryty żeński osobnik tego gatunku otrzymał później imię Lucy. 5 marca 2005 r. odnaleziono kolejne szczątki, których wiek jest szacowany na 3,8 miliona lat. Są one uważane z najstarsze pozostałości po człekokształtnych i dwunożnych istotach na świecie. Liczne szkielety homo habilis sprzed ok. 2 mln lat znaleziono na wyżynach Etiopii, w Tanzanii i Kenii. Około 35-40 tys. lat temu, już jako człowiek rozumny, dotarł do Azji. Egipt w północnej Afryce jest jednym z czterech najstarszych dużych ośrodków cywilizacyjnych świata (obok Mezopotamii, Chin i Indii).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]