Historia architektury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Historia architekturynauka opisująca estetyczny i techniczny rozwój architektury, a także budownictwa od początków ludzkiej działalności budowlanej do chwili obecnej. Historia architektury zajmuje się także związkami architektury z rozwojem techniki, czynnikami klimatycznymi, ekonomicznymi, socjologicznymi oraz polityczno-ideologicznymi i religijnymi.

Najczęstszym ujęciem historii architektury związanej z europejskim, okcydentalnym kręgiem kulturowym aż do wieku XIX jest periodyzacja posługująca się podziałem na epoki stylistyczne. Według takiego podziału cała działalność budowlana danego okresu i terytorium może być scharakteryzowana i opisana przy pomocy skodyfikowanych cech stylistycznych.

Historykami architektury są zwykle osoby z wykształceniem z dziedziny architektury lub historii sztuki.

Architektura art déco inspirowana architekturą polską. Polski pawilon w Paryżu, 1925 (Józef Czajkowski)
Architektura modernizmu. Szklany Dom (Maison de Verre) w Paryżu, 1931 (Pierre Chareau)
Architektura Afryki: Wielkie Zimbabwe

Podstawowe epoki i style architektoniczne w europejskim, okcydentalnym kręgu kulturowym[edytuj | edytuj kod]

Architektura prehistoryczna[edytuj | edytuj kod]

Architektura starożytna[edytuj | edytuj kod]

Architektura średniowiecza[edytuj | edytuj kod]

Architektura nowożytna[edytuj | edytuj kod]

Architektura XIX w.[edytuj | edytuj kod]

Architektura XX i XXI w.[edytuj | edytuj kod]

Architektura innych rejonów świata[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Puryzm: nurt w architekturze modernizmu (Le Corbusier) i kierunek w malarstwie (Amédée Ozenfant). „Villa Savoye 1929-31 Space Analysis” Daniel Morrissey
  2. Agata Wereszczyńska. Statki na trawie i kropla wody – styl streamline w architekturze i wzornictwie przemysłowym w latach trzydziestych XX wieku w Stanach Zjednoczonych, Europie i Polsce. „Architecturae et Artibus”. 2/2015. s. 33–45.
  3. „Szklany Dom” projektu Juliusza Żórawskiego w Warszawie po 73 latach Andrzej K. Olszewski 2014.
  4. Ed Taverne „J.J.P. Oud: A Poetic Functionalist: 1890-1963” NAI 2001
  5. Architektura w Warszawie. Lata 1918–1939. Marta Leśniakowska Warszawa 2006. s. 173.
  6. Architektura w Warszawie. Lata 1918–1939. Marta Leśniakowska Warszawa 2006. s. 156.