Hittin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Hittin
حطّين
Widok na wioskę Hittin, 1934
Widok na wioskę Hittin, 1934
Państwo  Mandat Palestyny
Dystrykt Dystrykt Tyberiady
Wysokość 125 m n.p.m.
Populacja (1945)
• liczba ludności

1190
Data zniszczenia 17 lipca 1948
Powód zniszczenia atak Sił Obronnych Izraela
Obecnie Arbel, Kfar Zeitim
Położenie na mapie Mandatu Palestyny
Mapa lokalizacyjna Mandatu Palestyny
Hittin
Hittin
Ziemia 32°48′25″N 35°27′13″E/32,806944 35,453611Na mapach: 32°48′25″N 35°27′13″E/32,806944 35,453611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Hittin (arab. حطّين) – nieistniejąca już arabska wieś, która była położona w Dystrykcie Tyberiady w Mandacie Palestyny. Wieś została wyludniona i zniszczona podczas I wojny izraelsko-arabskiej, po ataku Sił Obronnych Izraela 17 lipca 1948.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Wioska Hittin leżała w Dolnej Galilei, w odległości ok. 6 km na północny zachód od miasta Tyberiada. Według danych z 1945 do wsi należały ziemie o powierzchni 22 764 ha. We wsi mieszkało wówczas 1190 osób[1].

własność gruntów powierzchnia gruntów (hektary)
Arabowie 22 086
Żydzi 147
publiczne 531
Razem 22 764
Rodzaj użytkowanych gruntów Arabowie (hektary) Żydzi (hektary)
uprawy oliwek 200 0
uprawy nawadniane 1 936 28
uprawy zbóż 10 439 23
nieużytki 10 172 96
zabudowane 70 0

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejsce to jest uznawane za lokalizację starożytnego miasta kananejskiego Siddim lub Ziddim, które następnie Żydzi nazwali Kefar Hattin. W czasach panowania rzymskiego było nazywane Kfar Hittaja[2].

W 1187 w pobliżu wioski doszło do bitwy pod Hittin, w której muzułmańskie siły Saladyna pokonały wojska krzyżowców. W 1596 Hittin była niewielką wioską, której mieszkańcy płacili podatki z upraw pszenicy, jęczmienia, oliwek, oraz hodowli kóz i uli[3]. Na początku XX wieku mieszkańcy wioski odsprzedali część gruntów żydowskim fundacjom syjonistycznym. Dzięki temu w 1908 powstał sąsiedni moszaw Micpa

W okresie panowania Brytyjczyków Hittin była średniej wielkości wioską. We wsi znajdował się jeden meczet oraz szkoła podstawowa dla chłopców[1].

Już w latach 20. XX wieku w rejonie wioski nastąpiła eskalacja konfliktu żydowsko-arabskiego. W 1925 w pobliżu wioski powstał moszaw Kfar Hittim. Podczas arabskich rozruchów w 1929 moszaw był celem napaści, a gdy w 1933 z powodów ekonomicznych został opuszczony, Arabowie doszczętnie zniszczyli jego pozostałości (został on odbudowany jako osiedle obronne w grudniu 1936). Podczas Wojny domowej w Mandacie Palestyny w wiosce stacjonowały siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które paraliżowały żydowską komunikację w całym rejonie. Na początku I wojny izraelsko-arabskiej starszyzna wioski usiłowała zawrzeć porozumienie o nieagresji z sąsiednim moszawem Kfar Hittim. W rejonie wioski toczyły się walki podczas bitew w moszaw Ilaniję. W trakcie Operacji Dekel w dniu 17 lipca 1948 wioskę Hittin zajęły siły izraelskie. Wysiedlono wówczas jej mieszkańców, a większość domów wyburzono[1].

Miejsce obecnie[edytuj | edytuj kod]

Tereny uprawne wioski Hittin zajął utworzony w 1949 moszaw Arbel i w 1950 moszaw Kfar Zeitim.

Palestyński historyk Walid Khalidi tak opisał pozostałości wioski Hittin: „W terenie znajdują się rozrzucone zwały kamieni porośnięte trawą. Płytki strumień jest zarośnięty roślinami. Meczet jest opuszczony, a jego minaret nienaruszony, jednak jego łuki kruszą się. Wokół rosną kaktusy, drzewa figowe i eukaliptusowe. Okoliczne równinne tereny są uprawiane lub wykorzystywane jako pastwiska. Na zboczu wzgórza stoi święte miejsce Druzów, sanktuarium al-Nabi Shu’ajb”[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Welcome To Hittin (ang.). W: Palestine Remembered [on-line]. [dostęp 2011-09-22].
  2. Walid Khalidi: All That Remains: The Palestinian Villages Occupied and Depopulated by Israel in 1948. Washington D.C.: Institute for Palestine Studies, 1992, s. 521. ISBN 0887282245.
  3. Wolf-Dieter Hütteroth, Kamal Abdulfattah: Historical Geography of Palestine, Transjordan and Southern Syria in the Late 16th Century. Erlanger Geographische Arbeiten. Erlangen: Vorstand der Fränkischen Geographischen Gesellschaft, 1977, s. 190.