Hokej na lodzie na siedząco

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Hokej na lodzie na siedząco lub Hokej na sledżach (ang. Para ice hockey, wcześniej sledge hockey) – zespołowy sport dla niepełnosprawnych i sport integracyjny. Przeznaczony dla osób z porażeniem lub amputacją co najmniej jednej kończyny dolnej[1]. Hokej na lodzie jeszcze niedawno uprawiali w przypadku osób niepełnosprawnych wyłącznie mężczyźni. Obecnie mogą w niego także grać kobiety.

Zasady gry[edytuj | edytuj kod]

Reguły gry są zbliżone do reguł hokeja na lodzie. Celem każdej z drużyn jest zdobywanie punktów za celne rzuty do bramki przeciwnika. Boisko ma wymiary 40 na 20 metrów. Zawodnicy poruszają się na specjalnych siedziskach , do których przytwierdzone są ostrza łyżew. Tępo zakończone kijki służą do napędu i podań krążka. Każda drużyna składa się z 6 zawodników na boisku łącznie z bramkarzem. Gra toczy się na lodowisku do hokeja i składa się z 3 tercji po 15 minut czystej gry. Przepisy są zbliżone do regularnego hokeja na lodzie: są wznowienia, są sytuacje spalone, gdy zawodnicy wjeżdżają w strefę przeciwnika bez krążka, przewinienia i kary za faule niedozwolone, np. używanie łokci w starciach indywidualnych, przytrzymywanie za koszulkę, podnoszenie kija powyżej głowy, atak przodem siedziska, atak na zawodnika bez krążka. Hokej na siedząco uprawiany jest w kilkunastu krajach i jest najbardziej widowiskową dyscypliną zimową przyciągającą tysiące widzów[2].

Rozgrywki[edytuj | edytuj kod]

Rozgrywki międzynarodowe rozgrywane są pod patronatem Międzynarodowego Komitetu Paraolimpijskiego. Wywodzi się ze Szwecji, uprawiany od lat 60. Od 1996 odbywają się mistrzostwa świata[3]. Hokej na lodzie na siedząco od 1994 roku jest też sportem paraolimpijskim.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]