Hong Sang-soo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Spacer.gif To jest biografia osoby noszącej koreańskie nazwisko Hong.
Hong Sang-soo
Hong Sang-Soo na planie filmu Bam gua nat, 5 września 2007, Paryż
Hong Sang-Soo na planie filmu Bam gua nat, 5 września 2007, Paryż
Prawdziwe imię i nazwisko 홍상수
Data i miejsce urodzenia 25 października 1960
Korea Południowa
Zawód reżyser, scenarzysta
Podpis artysty

Hong Sang-soo (kor.: 홍상수, Hancha: 洪尚秀) (ur. 25 października 1960 w Seulu) – południowokoreański reżyser filmowy.

Życiorys[edytuj]

Ojcem filmowca był producent filmowy, a matką wydawczyni prestiżowego magazynu literackiego. Po ich rozwodzie był wychowywany wraz z trójką rodzeństwa przez dziadków. W okresie szkoły średniej wdał się w rozrywkowe towarzystwo, w którym nie stronił od alkoholu i często się upijał. W 1985 roku ożenił się.

Swój pierwszy kontakt z kinem zawdzięcza oglądanym w telewizji produkcjom z Hollywood. Studia rozpoczął na kierunku teatr na Uniwersytecie Chungang, lecz na drugim roku zmienił kierunek studiów na film. W trakcie trzeciego roku nauki wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został przyjęty na studia artystyczne w California College of Arts and Crafts w Oakland oraz do The School of Art Institute of Chicago. W trakcie kilkumiesięcznego pobytu we Francji pracował tam w paryskiej filmotece narodowej.

Po powrocie do Korei rozpoczął pracę w koncernie medialnym SBS. Hong debiutował w 1996 roku filmem Dzień, w którym świnia wpadła do studni, który zdobył uznanie wśród rodzimych krytyków oraz zdobył wiele międzynarodowych nagród filmowych.

Jego najważniejsze osiągnięciami w karierze było zdobycie nagrody Un Certain Regard na festiwalu w Cannes za film Hahaha[1], oraz nagród na MFF w Locarno - Srebrnego Lamparta za najlepszą reżyserię za film Uri Seon-hui (우리 선희) w 2013 roku, a Złotego Lamparta w 2015 roku, za Jigeumeun matgo geuttaeneun tteullida (kor. 지금은맞고그때는틀리다).

Wraz z rozwojem swojej kariery zaczął uczyć scenopisarstwa na Korean National University of Arts (KNUA). Był także zapraszany do jury kilku festiwali filmowych m.in. na Festiwalu Filmowym Jeonju, na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Pusan, na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Karlowych Warach oraz na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Vancouver.

Reżyser w 2004 otworzył swoją własną firmę produkcyjną Jeonwonsa.

Charakterystyka stylu filmowego Hong Sang-Soo[edytuj]

Twórczość filmowa Hong Sang-Soo wpisuje się w obszar takich azjatyckich twórców jak Tsai Ming-liang czy Hou Hsiao-hsien, przez co jest nazwana przez krytyków i filmoznawców "koreańską nową falą". Reżyser łączy ze sobą poetykę kina azjatyckiego z tą wypracowaną w filmach europejskich. Najczęściej wskazują oni na jego powinowactwo z kinem Yasujirō Ozu[2], które jest twórczo połączone ze stylem Erica Rohmera[3]. Oprócz nazwisk tych filmowców, często wymieniani w tekstach, recenzjach dotyczących filmów Honga także osoby Roberta Bressona, Alaina Resnaisa, Luisa Buñuela, Jeana Vigo oraz Friedricha Wilhelma Murnaua[4]. Sam reżyser mówi, że bardzo ważnym dla niego filmem był Dziennik wiejskiego proboszcza Roberta Bressona[5]. Dodatkowo silny wpływ na kształt filmów tego twórcy miało także malarstwo Paula Cézannea[6]. Przyznaje się także do inspiracji pisarstwem André Gide, którego czytał "niemal codziennie"[7].

W swoim artykule pt. Hong Sang-soo - między przypadkiem a zamiarem Agnieszka Szeffel przywołuje słowa innego badacza twórczości Koreańczyka, Davida Bordwella, który wyodrębnił następujące cechy jego filmów:

Quote-alpha.png
skupienie na relacjach między postaciami i ich codziennych czynnościach w ściśle określonym obszarze (głównie podczas spotkań przy drinku); brak wiedzy o przeszłości, dążeniach, a nawet teraźniejszości bohaterów; celowe pomijanie lub werbalne opisywanie najatrakcyjniejszych momentów akcji; rezygnacja z pogłębionej psychologii na rzecz obserwacji zachowań w długich ujęciach realizowanych statyczną, zdystansowaną kamerą; unikanie finału rozwiązującego konflikt; epizodyczność fabuły.[8][9]

Zawarte w scenariuszach opowieści są mniej lub bardziej oparte na zdarzeniach z życia samego twórcy.[potrzebny przypis]

Metoda pracy[edytuj]

Hong Sang-soo przystępuje zwykle do pracy nad filmem bez całościowego scenariusza. Pracuje z notatek, które po części pisze w czasie okresu zdjęciowego, a następnie rozdaje je ekipie każdego ranka. Operatorzy, technicy i obsada jest przez to zmuszona do wytężonej koncentracji na planie. [potrzebny przypis]

Quote-alpha.png
Dialogi piszę tak, aby był dopasowane do osobowości grającego daną rolę aktora.[10]

Ekipa techników jest bardzo ograniczona na planie.

Niektórzy aktorzy, np. Yu Jun-sang, zgadzają się pracować u niego za darmo.[potrzebny przypis]

Recepcja twórczości filmowej[edytuj]

Reżyser (drugi od lewej) w Cannes w 2012 roku

Pomimo bardzo dużego szacunku dla reżysera w rodzimej Korei, który często jest nazywany najwybitniejszym reżyserem koreańskim, jego filmy mają tam umiarkowaną popularność w kinach. Największym sukcesem w ojczyźnie był jego obraz Saenghwalui balgyeon. O wiele większym powodzeniem jego filmy cieszą się w krajach europejskich, zwłaszcza we Francji. To właśnie tam większość jego filmów jest kierowana do dystrybucji kinowej, a nawet kilka z jego filmów zostało z finansowanych przez francuskich producentów m.in. przez Marina Karmitza. W 2012 roku zrealizował film W innym kraju z francuską gwiazdą Isabelle Huppert. Obraz był dystrybuowany w kinach w USA oraz Francji, do francuskich kin wybrało się na niego 70 tysięcy widzów[11].

W Polsce jest jak na razie stosunkowo nieznany, jedyne filmy jakie zostały wyświetlone w Polsce to telewizyjna emisja obrazu Kobieta jest przyszłością mężczyzny (2004) na kanale Zone Europa oraz zaprezentowany na festiwalu OffPlusCamera w 2011 roku film Noc i dzień (2008) w sekcji Nadrabianie zaległości. Kolejną próbą przybliżenia twórczości reżysera był 5. Festiwal Filmowy Pięciu Smaków, który odbywał się w dniach 19-26 października 2011 roku, na którym w ramach sekcji Taste of Korea zaprezentowano dwa filmy Hahaha (2010) oraz Oki (2010)[9]. Towarzyszyła temu publikacja artykułu Agnieszki Szeffel pt. Hong Sang-soo - między przypadkiem a zamiarem na łamach czasopisma Ekrany[9]. Z kolei na 28. Warszawskim Festiwalu Filmowym został zaprezentowany kolejny film pt.: W innym kraju[12], który jednak nie zdobył żadnej nagrody festiwalowej. W 2015 roku na 15. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty został zaprezentowany film Wzgórze wolności[13], był także wyświetlony w trakcie Warsaw Korean Film Festival w 2015 roku[14].

Filmografia[edytuj]

Rok Tytuł polski Tytuł oryginalny Uwagi
1996 Dzień, w którym świnia wpadła do studni Dwaejiga umul-e ppajin nal (돼지가 우물에 빠진 날) Debiut reżyserski
1998 Gangwon-do ui him (강원도의 힘)
2000 O! Su-jeong (오! 수정)
2002 Saenghwal-ui balgyeon (생활의 발견)
2004 Kobieta jest przyszłością mężczyzny Yeojaneun namjaui miraeda (여자는 남자의 미래다)
2005 Filmowa opowieść Geukjangjeon (극장전)
2006 Haebyeoneui yeoin (해변의 여인)
2008 Noc i dzień Bamgwa naj (밤과 낮)
2009 Jal aljido moshamyeonseo (잘 알지도 못하면서)
2009 Eotteon bangmun: Cheopcheopsanjung (어떤 방문: 첩첩산중) Film nowelowy, reżyser segmentu Cheopcheopsanjung
2010 Hahaha Hahaha (하하하) Nagroda Un Certain Regard[1]
2010 Oki Og-hui ui yeonghwa (옥희의 영화)
2011 Dzień jego przyjazdu Bugchonbanghyang (북촌방향)
2011 List (리스트, MOCT: Liseuteu) Film krótkometrażowy.
2012 W innym kraju Dareun naraeseo (다른 나라에서)
2013 Niczyja córka Haewon Nugu-ui ttal-do anin Haewon (누구의 딸도 아닌 해원)
2013 Venice 70: Future Reloaded Film nowelowy, reżyser segmentu 50:50 (oficjalny kanał festiwalu w Wenecji z filmem)
2013 Uri Seon-hui (우리 선희) Srebrny Lampart za najlepszą reżyserię na MFF w Locarno.
2014 Wzgórze wolności Jayuui eondeok (자유의 언덕)
2015 Jigeumeun matgo geuttaeneun tteullida (지금은맞고그때는틀리다) Złoty Lampart za najlepszą reżyserię na MFF w Locarno.

Przypisy

  1. a b Awards 2010 Un Certain Regard (ang.). Oficjalna strona festiwalu w Cannes. [dostęp 2015-12-08].
  2. Tales of Cinema – Hong Sang-soo Retrospective (ang.). 2012-11. [dostęp 2016-01-05].  Cytat: Similar to the films of Yasujiro Ozu, Hong Sang-soo's "Tales of Cinema" invent their own world, in which countless echoes and resonances emerge between the individual films – seemingly insignificant motifs and things from earlier films reappear in modified form in later ones.
  3. Tales of Cinema – Hong Sang-soo Retrospective (ang.). 2012-11. [dostęp 2016-01-05].  Cytat: Hong's erotically coded linguistic games are often taken as proof of a certain proximity to Eric Rohmer, but the ambiguous disruptions and surprises in his films are frequently more reminiscent of the surreal fictions of Luis Buñuel; like Buñuel, Hong often leaves the boundaries between dream, memory, film and reality pointedly unmarked.
  4. Vincent Ostria: Hong Sang-Soo – Nouveaux fragments d’un discours amoureux (fr.). 2005-11-02. [dostęp 2016-01-05].  Cytat: Avez-vous des cinéastes favoris? Il y en a beaucoup : Ozu, Bresson, Rohmer, Buñuel, Vigo, Murnau…
  5. Hong Sang-Soo: Mes dates clés, par Hong Sang-Soo (fr.). 2003-02-26. [dostęp 2016-01-05].  Cytat: Lors d'un séminaire à l'Art Institute, je vois le Journal d'un curé de campagne, de Robert Bresson.
  6. Vincent Ostria: Hong Sang-Soo – Nouveaux fragments d’un discours amoureux (fr.). 2005-11-02. [dostęp 2016-01-05].  Cytat: J’ai découvert Cézanne quand j’avais 26 ans.
  7. Michael Guillen: HONG SANG-SOO BLOGATHON—Virgin Stripped Bare By Her Bachelors Q&A At Pacific Film Archives (ang.). 2007-03-22. [dostęp 2015-11-04].  Cytat: Of course there are French writers and artists that he very much enjoys. In his 20s he was particularly fond of Andre Gide and read him nearly every day.
  8. Agnieszka Szeffel. Hong Sang-soo - między przypadkiem a zamiarem. „EKRANy”. nr 3-4, 2011. 
  9. a b c Filmy Honga Sang-soo na stronie festiwalu. Festiwal Pięciu Smaków. [dostęp 2015-12-24].
  10. Jean-Sébastien Chauvin, « Il suffit de peu pour voir la vie sous un angle joyeux : Entretien avec Hong Sang-soo », Cahiers du cinéma, no 682,‎ octobre 2012, p. 28-29
  11. IN ANOTHER COUNTRY DA-REUN NA-RA-E-SUH (IN ANOTHER COUNTRY) (fr.). JP Box Office. [dostęp 2015-11-05].
  12. W innym kraju na stronie WFF (pol.). Warszawski Festiwal Filmowy. [dostęp 2015-11-05].
  13. Wzgórze wolności. www.nowehoryzonty.pl. [dostęp 2015-07-14].
  14. Wzgórze wolności. korean-culture.org. [dostęp 2015-12-07].

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]