Horochów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Horochów
Горохів
Ilustracja
Herb
Herb
Państwo  Ukraina
Obwód Flag of Volhynian Oblast.svg wołyński
Rejon horochowski
Data założenia 1240
Prawa miejskie 1940
Powierzchnia 11,22 km²
Populacja (2001)
• liczba ludności
• gęstość

8847
789 os./km²
Nr kierunkowy +380 3379
Kod pocztowy 45700-45702
Położenie na mapie obwodu wołyńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu wołyńskiego
Horochów
Horochów
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Horochów
Horochów
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Horochów
Horochów
Ziemia 50°29′58″N 24°45′54″E/50,499444 24,765000
Portal Portal Ukraina

Horochów (ukr. Горохів, Horochiw) – miasto na Ukrainie, w obwodzie wołyńskim, siedziba administracyjna rejonu horochowskiego. W 2001 roku liczyło ok. 8,8 tys. mieszkańców.

Historia[edytuj]

Przedwojenny herb

W 1450 roku król Kazimierz IV Jagiellończyk podarował Horochów z okolicznymi włościami Olizarowi Szyłowiczowi.

W 1650 roku miasto wraz z 4 wsiami należało do rodu Warszyckich, w końcu XVIII wieku do Poniatowskich. W 1795 roku trafiło w ręce rodu Strojnowskich.

W 1816 roku Horochów zwiedził i opisał Julian Ursyn Niemcewicz w „Podróżach historycznych”. W 1759 roku urodził się tutaj Józef Wielhorski – generał dywizji armii Księstwa Warszawskiego, senator-wojewoda Królestwa Polskiego, radca stanu Księstwa Warszawskiego, a 11 stycznia 1835 roku Jan Dzierżysław Tarnowski – polityk.

Podczas I wojny światowej, w latach 1916-1917, przez Horochów przebiegał front austriacko-rosyjski a okolice miasta były areną zaciętych walk[1].

W II Rzeczypospolitej Horochów był siedzibą powiatu horochowskiego w województwie wołyńskim. W 1937 roku w mieście mieszkało 7800 osób, z czego 40% stanowili Żydzi.

24 czerwca 1941 roku miasto zostało zajęte przez Wehrmacht. 12 sierpnia 1941 roku SD z Łucka przy udziale ukraińskich schutzmanów rozstrzelało 300 Żydów. W październiku 1941 roku Niemcy utworzyli w Horochowie getto dla ludności żydowskiej. 8 września 1942 roku getto zostało „zlikwidowane” przez oddział SD z Łucka przy współudziale niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji. Rozstrzelano około 3 tys. Żydów, których pochowano w zbiorowej mogile wykopanej dzień wcześniej przez ludność ukraińską około 1 km na południe od miasta[2].

Podczas rzezi wołyńskiej Horochów stanowił schronienie dla około 1200 polskich uciekinierów z okolicznych wsi. Korzystając z tego Niemcy utworzyli w mieście 150 osobowy Schutzmannschaft złożony z Polaków, który zwalczał Ukraińską Powstańczą Armię i bronił miasto przez napadami[3].

W styczniu 1944 roku Niemcy wycofali się z Horochowa ewakuując także schutzmanów oraz polską ludność. Miasto zostało zajęte 18 lipca 1944 roku przez wojska radzieckie 1 Frontu Ukraińskiego[4].

Zabytki[edytuj]

  • pałac – wybudowany w stylu empire przez rodzinę Strojnowskich. Na początku XIX wieku pałac posiadał bogate zbiory sztuki, które następnie trafiły do pałacu w Dzikowie, własności Tarnowskich. Na początku XX wieku w ocalałym skrzydle obiektu znajdował się urząd starostwa[5].

Przypisy

  1. Mieczysław Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Łuck 1929 |data dostępu =2010-02-18
  2. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Moskwa 2009, ISBN 978-5-8243-1296-6, s. 233
  3. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, „Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945”, Warszawa 2000, ISBN 83-87689-34-3, s.194.
  4. ВОВ-60 - Сводки
  5. dr Mieczysław Orłowicz, Ilustrowany przewodnik po Wołyniu, Łuck - Horochów - Stojanów. wolyn.ovh.org. [dostęp 26.11.2013].

Literatura[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]