Horror vacui

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Przykład horror vacui w sztuce – dekoracja wazy dipylońskiej

Horror vacui (łac. „lęk przed pustką”)[1] – dwojakiego znaczenia pojęcie stosowane:

  • w sztuce: tendencja artystyczna polegająca na tworzeniu dekoracji zapełniających całą powierzchnię obiektu, bez pozostawiania pustego tła, z reguły motywami ornamentalnymi (również geometrycznymi) albo przedstawieniami figuralnymi. W starożytności występowała w różnych kręgach kulturowych, szczególnie we wczesnych fazach rozwoju ich sztuki, wobec braku ustalonych schematów czy obowiązujących kanonów kompozycyjnych[2].
Spotykana w sztuce wielu kultur, np. u Celtów, Indian czy w sztuce islamu i baroku (w przeciwieństwie do tzw. amor vacui – upodobania do pustej przestrzeni, występującego m.in. w sztuce japońskiej)[potrzebny przypis].
  • w fizyce: historyczny pogląd, oparty na wywodach starożytnych filozofów greckich (zwłaszcza Arystotelesa), polegający na stwierdzeniu, że osiągnięcie próżni nie jest możliwe, gdyż przyroda przeciwdziała temu w sposób naturalny i fundamentalny[potrzebny przypis].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Horror vacui - Słownik języka polskiego PWN
  2. Encyklopedia sztuki starożytnej. Europa – Azja – Afryka – Ameryka. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe / Wydawnictwo Naukowe PWN, 1998, s. 284.