Hoszcza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hoszcza
Гоща
Ilustracja
Cerkiew św. Michała Archanioła
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo  Ukraina
Obwód rówieński
Powierzchnia 7.09 km²
Populacja (01.01.2011)
• liczba ludności
• gęstość

5360
756 os./km²
Nr kierunkowy +380 3650
Kod pocztowy 35400
Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu rówieńskiego
Hoszcza
Hoszcza
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa lokalizacyjna Ukrainy
Hoszcza
Hoszcza
Ziemia50°35′55″N 26°40′31″E/50,598611 26,675278
Strona internetowa
Portal Portal Ukraina

Hoszcza (ukr. Гоща) – osiedle typu miejskiego na Ukrainie i stolica rejonu w obwodzie rówieńskim. Liczyła 5.360 mieszkańców w 2011 r. Miasto jest położone nad Horyniem. W przeszłości stanowiło jeden z ośrodków polskiego arianizmu.

W 1600 w Hoszczy Gabriel Hojski założył szkołę ariańską i zbór. Funkcjonowały one do 1648, do wybuchu rebelii Chmielnickiego. Tu w szkole ariańskiej uczył się Dymitr Samozwaniec I, a pierwszym ministrem zboru był Andrzej Lubieniecki. W II poł. XIX wieku były widoczne jeszcze ruiny ariańskiej szkoły.

Do 17 września 1939 r. miasto znajdowało się w ówczesnym pow. rówieńskim w dawnym województwie wołyńskim II Rzeczypospolitej i stanowiło garnizon macierzysty Batalionu KOP „Hoszcza”. Miejscowość była siedzibą gminy Hoszcza. We wrześniu 1939 r. miasto znalazło się w granicach ZSRR. Władze komunistyczne zorganizowały w miejscowości jeniecki obóz pracy przymusowej już w październiku 1939 r., w dawnych koszarach KOP, istniał do lutego 1941 r. Liczba jeńców była płynna, jednakże nigdy nie przekroczyła 600. Pod względem etnicznym najwięcej było Polaków. Żołnierze budowali szosę RówneKorzec. Wykwalifikowani mechanicy i kierowcy pracowali w samym mieście – dzięki nim osadzeni posiadali informacje ze świata. Władze obozu wyliczyły, że za dzienne wyżywienie jeniec musiałby zapłacić 5 rubli 20 kopiejek, a za przerzucenie metra sześciennego ziemi ustalono zapłatę w wysokości jedynie 86 kopiejek. Aby zarobić na jedzenie, żołnierz musiał przerobić więc co najmniej sześć metrów sześciennych ziemi. Wyrobienie normy zajmowało ok. 14–16 godzin dziennie. Wobec jeńców stosowano drastyczne środki przymusu. Kiedy w marcu 1940 r. kilku żołnierzy odmówiło wyjścia na roboty z powodu braku odpowiedniej odzieży, NKWD przetrzymało ich przez kilka godzin na mrozie nagich. W czasie wolnym od pracy władze obozowe organizowały pogadanki, na których chwaliły dokonania ZSRR i rewolucji socjalistycznej. Obóz zlikwidowano w lutym 1941 r., jeńców przeniesiono do nowych obozów[1].

Podczas II wojny światowej Niemcy dokonali eksterminacji ludności żydowskiej. 20 maja 1942 roku SD z Równa i pluton 1. kompanii 33. pułku policji przy pomocy niemieckiej żandarmerii i ukraińskiej policji rozstrzelały na miejscu 670 Żydów. Pod koniec września 1942 w podobnej akcji rozstrzelano około 500 Żydów. W okresie pomiędzy obiema akcjami w Hoszczy istniało getto[2].

W 1943 roku miasto było schronieniem polskich uchodźców z rzezi wołyńskiej[3].

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

  • zamek[4] Kierdejów-Hojskich, pozostały po nim resztki umocnień ziemnych[5]
 Osobny artykuł: Zamek w Hoszczy.
  • cerkiew pw. św. Michała z 1639 roku, przebudowana w XIX w.[5]
  • pałac (prawdopodobnie z XVIII w., przebudowa XIX w.), znajduje się w północnej części parku miejskiego. Obecnie (2005 r.) biblioteka[5].
  • stacja pocztowa z połowy XIX w. zbudowana w stylu neogotyckim[5]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Piotr Żaroń, Obozy jeńców polskich w ZSRR w latach 1939-1941, Warszawa 1994, s. 146-147.
  2. Холокост на территории СССР: Энциклопедия, Red. I.A. Altman, Moskwa 2009, ​ISBN 978-5-8243-1296-6​ s. 237
  3. Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939-1945, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 684, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.
  4. Hoszcza. www.ruinyizamki.pl. [dostęp 11.8.13].
  5. a b c d Grzegorz Rąkowski, Wołyń. Przewodnik po Ukrainie Zachodniej. Część I, Pruszków: Rewasz, 2005, s. 332-333, ISBN 83-89188-32-5, OCLC 69330692.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]