Hotel Georges w Wilnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hotel Georges
Жорж
St.-Georges
Żorż
Vilnius
Ilustracja
współczesne zdjęcie b. hotelu "Georges" w Wilnie
Państwo  Polska
Miejscowość Wilno
Adres al. A. Mickiewicza 20
ob. pr. Giedymina 20
Typ budynku hotel
Styl architektoniczny eklektyczny
Architekt Tadeusz Rostworowski,
J. Parczewski
Inwestor Tadeusz Rostworowski
Kondygnacje 5
Rozpoczęcie budowy 1893
Ukończenie budowy 1895
Zniszczono 1944
Odbudowano 1950, 2005
Pierwszy właściciel Tadeusz Rostworowski
Kolejni właściciele Ignacy Zawistowski
Antoni Lucjan Zawistowski
Położenie na mapie Wilna
Mapa lokalizacyjna Wilna
Hotel Georges Жорж St.-Georges Żorż Vilnius
Hotel Georges
Жорж
St.-Georges
Żorż
Vilnius
Położenie na mapie Litwy
Mapa lokalizacyjna Litwy
Hotel Georges Жорж St.-Georges Żorż Vilnius
Hotel Georges
Жорж
St.-Georges
Żorż
Vilnius
Ziemia54°41′13,686″N 25°16′42,744″E/54,687135 25,278540

Hotel Georges - najwytworniejszy hotel w historii Wilna, obecnie niepełniący swej funkcji.

Jego pierwsza nazwa - "St.-Georges" (Жорж). W okresie międzywojennym znany był też pod spolszczoną nazwą "Żorż". Panowała opinia, że pełnił wiodącą rolę obiektu wymienianego po zabytkach Wilna i uniwersytecie.

Zbudowany w latach 1893-1895 według projektu architekta hr. Tadeusza Rostworowskiego[1], przez kilka lat właściciela, oraz inżyniera J. Parczewskiego przy ówczesnej ul. Świętojerskiej 20, w okresie międzywojennym ul. A. Mickiewicza, obecnie pr. Giedymina. Nad budynkiem dominował św. Jerzy na rumaku, i stąd, oraz od nazwy ulicy, jego nazwa. Pełnił rolę hotelu do 1940. Został wysadzony przez Niemców w czasie prowadzonej przez AK Operacji „Ostra Brama” (w lipcu 1944)[2]. Odbudowany w 1950 mieścił hotel "Vilnius". Od 2005 pełni funkcję apartamentowca jako "Grand Duke Palace".

Przeszedł do historii głównie dzięki eleganckiej restauracji i sali balowej w stylu Ludwika XVI, które były miejscem wielu spektakularnych wydarzeń, bali itd. Np. żagarysta Alfred Kolator wspomina, że

była tam obszerna sala restauracyjna, meble stylowe z belle epoque, miękkie, pokryte jasno kremowym brokatem, części drewniane złocone, ściany zdobione złoconymi gzymsami, gości nie za wiele. Dania: zupa rakowa, udziec sarni, może być zając, cietrzew, bażant, przepiórka, jarząbek (zależnie od sezonu), w ogóle czego dusza zapragnie, ale zawsze coś z dziczyzny, a do podlania tego ni wypadało wziąć co innego, niż jarzębiak izdebnicki. Na deser, choćby to było w okresie Bożego Narodzenia, mogą być świeże truskawki — od tego byli w Wilnie sławni ogrodnicy, panowie Kiec i Wagner”.[3]

Jego współwłaścicielem był jeden z przodków (kuzyn ojca) kardynała Henryka Gulbinowicza.

W 1939 mieścił konsulat generalny Litwy.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Maria Rostworowski. Internetowy Polski Słownik Biograficzny. [dostęp 2017-09-22].
  2. Dola i niedola Ewalda Krolla, [w:] [1]
  3. Mieczysław Jackiewicz: Kawiarnie, restauracje i inne lokale w Wilnie (2), Kurier Wileński z 25 stycznia 2013, [w:] [2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Anna Hendzel-Andreew: O współpracy Ruszczyca ze Sleńdzińskim w wileńskiej części "Dziennika" - zakończenie rozważań, Nasz Czas, [w:] [3]
  • Józef Krajewski: Wilno i okolice: Przewodnik, Rewasz Pruszków 2012, 336 s., ​ISBN 978-83-62460-33-5