Hr. Ms. Panter (1913)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hr. Ms. Panter
Ilustracja
Hr. Ms. „Panter” w 1914 r.
Klasa niszczyciel
Typ Fret
Historia
Stocznia Fijenoord, Schiedam
Położenie stępki 1912
Wodowanie 9 września 1913
 Koninklijke Marine
Wejście do służby marzec 1914
Wycofanie ze służby 1934
Dane taktyczno-techniczne
Wyporność normalna: 510 ton
Długość 70,4 metra
Szerokość 6,6 m
Zanurzenie maksymalne: 2,8 m
Napęd
2 zespoły turbin parowych Krupp-Germania o łącznej mocy 8500 KM
4 kotły Yarrow, 2 śruby
Prędkość 30 węzłów
Zasięg 2700 Mm przy prędkości 8,5 węzła
Uzbrojenie
4 działa kal. 75 mm (4 x I)
4 km kal. 7,9 mm (4 x I)
Wyrzutnie torpedowe 2 × 450 mm (2 x I)
Załoga 83

Hr. Ms. Panterholenderski niszczyciel z początku XX wieku, jedna z ośmiu zbudowanych jednostek typu Fret. Okręt został zwodowany 9 września 1913 roku w stoczni Fijenoord w Schiedam, a w skład Koninklijke Marine wszedł w marcu 1914 roku. Od 1928 roku niszczyciel pełnił funkcję okrętu łącznikowego, a z listy floty został skreślony w 1934 roku.

Projekt i budowa[edytuj | edytuj kod]

Niszczyciele typu Fret[a] były pierwszymi seryjnymi holenderskimi jednostkami tej klasy wyposażonymi w turbiny parowe[1]. Początkowo jednostki miały cztery krótkie kominy, jednak później przebudowano je w ten sposób, że wysokość kominów zmniejszała się schodkowo od pierwszego do czwartego komina[2].

Hr. Ms. „Panter” zbudowany został w stoczni Fijenoord w Schiedam (numer stoczniowy 94)[1][2]. Stępkę okrętu położono w 1912 roku, a zwodowany został 9 września 1913 roku[1][3].

Dane taktyczno-techniczne[edytuj | edytuj kod]

Okręt był niszczycielem o długości całkowitej 70,4 metra, szerokości 6,6 metra i maksymalnym zanurzeniu 2,8 metra (normalne wynosiło 2 metry)[1][2]. Wyporność normalna wynosiła 510 ton[2][4][b]. Siłownię okrętu stanowiły dwa zestawy turbin parowych Krupp-Germania o łącznej mocy 8500 KM, do których parę dostarczały cztery kotły Yarrow[1][2][c]. Prędkość maksymalna napędzanego dwoma śrubami okrętu wynosiła 30 węzłów[2][3]. Okręt zabierał zapas 120 ton węgla i 12,5 tony paliwa płynnego, co zapewniało zasięg wynoszący 2700 Mm przy prędkości 8,5 węzła (lub 750 Mm przy prędkości 20 węzłów)[1][5][d].

Na uzbrojenie artyleryjskie okrętu składały się cztery pojedyncze półautomatyczne działa kalibru 75 mm L/52 SA Nr 1 i cztery pojedyncze karabiny maszynowe kal. 7,9 mm L/80[1][2]. Broń torpedową stanowiły dwie pojedyncze wyrzutnie kal. 450 mm[1][3].

Załoga okrętu składała się z 83 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2].

Służba[edytuj | edytuj kod]

Okręt został przyjęty w skład Koninklijke Marine w marcu 1914 roku[1]. Niszczyciel wraz z budowanym jednocześnie Hr. Ms. „Vos” został wysłany do Holenderskich Indii Wschodnich, gdzie spędził cały okres służby[4][5]. W 1928 roku z okrętu zdemontowano wyrzutnie torped w związku z przystosowaniem do pełnienia roli okrętu łącznikowego[1][5]. Jednostkę wycofano ze składu floty w 1934 roku[5][6]. Zdjęte z okrętu wyrzutnie torpedowe wykorzystano w budowanych na przełomie lat 30. i 40. w Surabai kutrach torpedowych typu TM[5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Zwane również typem Wolf, od pierwszej zwodowanej jednostki.
  2. Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że wyporność okrętu wynosiła 480 ton.
  3. Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że moc siłowni wynosiła 7500 KM.
  4. Brassey 1915 ↓, s. 183 podaje, że okręt zabierał zapas 80 ton węgla.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e f g h i j k Gogin 2014 ↓.
  2. a b c d e f g h Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 367.
  3. a b c Brassey 1915 ↓, s. 183.
  4. a b Moore 1990 ↓, s. 277.
  5. a b c d e Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 368.
  6. Gardiner i Chesneau 1980 ↓, s. 387.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • T.A. Brassey (red.): The Naval Annual, 1915. London: William Cloves and Sons, 1915. (ang.)
  • Robert Gardiner, Roger Chesneau: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1922–1946. London: Conway Maritime Press, 1980. ISBN 0-85177-146-7. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: FRET destroyers (1912-1914) (ang.). Navypedia. [dostęp 2019-06-01].
  • John Moore (red.): Jane’s Fighting Ships of World War I. London: Studio Editions, 1990. ISBN 1-85170-378-0. (ang.)