Hrabia Olaf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Hrabia Olaf (ang. Count Olaf) – czarny charakter występujący we wszystkich książkach z serii Seria niefortunnych zdarzeń, w filmie Lemony Snicket: Seria niefortunnych zdarzeń nakręconym w 2004 roku i serialu Seria niefortunnych zdarzeń z 2017. Jest to piroman, złodziej, porywacz i morderca, który w powieści Daniela Handlera próbuje położyć rękę na fortunie Baudelaire'ów oraz Bagiennych. Jest on spokrewniony z sierotami Baudelaire, ale nie wiadomo, czy jest on ich trzecim kuzynem z czwartej linii, czy też na odwrót.[1]

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Hrabia Olaf jest z pozoru wysokim, chudym i starszym mężczyzną. Jest to powodem, dla którego nikt, kto nie znał Wolontariatu Zapalonych Strażaków, nie wierzył w jego intrygi. Znakami charakterystycznymi Hrabiego Olafa była pojedyncza brew oraz tatuaż w kształcie oka na lewej kostce nogi. Jak się potem okazuje, taki tatuaż posiada większość członków organizacji.

Historia Olafa[edytuj | edytuj kod]

Przed "Serią Niefortunnych Zdarzeń"[edytuj | edytuj kod]

Hrabia Olaf miał szczęśliwe dzieciństwo, wraz z rodzicami działał w Wolontariacie Zapalonych Strażaków (WZS). Stracił ich podczas schizmy, jaka wybuchła w organizacji. Zamordowali ich Beatrycze i Bertrand Baudelaire, używając do tego zatrutych rzutek.

Prawdopodobnie, Olaf został w dzieciństwie uprowadzony przez członków organizacji i naznaczony tatuażem – robiono tak z większością przyszłych członków wolontariatu.

Strata rodziców odbiła się na jego charakterze – stał się nikczemnym łotrem, złodziejem i mordercą. W trakcie schizmy w WZS przeszedł na stronę przeciwników organizacji.

Oprócz tego został aktorem, a do listy jego marzeń doszła chęć stania się bogatym, a poprzez to stać się królem świata. Zagrał w wielu spektaklach, które sam wyreżyserował (na afiszach zawsze było napisane, że główną rolę gra Olaf, a reżyserem jest Al Funcoot (Al Funcoot jest anagramem słowa Count Olaf). Zagrał również rolę Małego Roya w filmie "Śnieżne Zombi" reżyserii jednego z członków WZS, Gustawa Sebalda – ten sam film oglądają Wioletka, Klaus i Słoneczko Baudelaire'owie z Olafem i wujkiem Montym. "Śnieżne Zombie" zawiera również ostrzeżenie kierowane do wujka Montiego. Warto dodać, że Hrabia Olaf często w swoim życiu używał anagramów w celu ukrycia prawdziwego nazwiska swojego lub członków jego trupy teatralnej.

Hrabia Olaf był prawdopodobnie zakochany w Kit Snicket. Uczył również aktorstwa i teatru Esmeraldę Szpetną, która się w nim zakochała, a ona sama została oceniona słabo przez Lemony'ego Snicketa w recenzji kilku spektaklów teatralnych na łamach gazety "Dziennik Punctilio". Oprócz tego prawdopodobnie wraz z Esmeraldą dokonał infiltracji WZS dla wcześniej wymienionej gazety w celu ukazania się adresu kwatery głównej w tamtejszej rubryce "Tajne organizacje, o których warto wiedzieć" autorstwa Geraldine Juliene.

W trakcie akcji książek[edytuj | edytuj kod]

Dochodzi do pożaru, w wyniku którego Bertrand i Beatrycze Baudelaire'owie giną, a Wioletka, Klaus i Słoneczko Baudelaire zostają sierotami. Hrabia Olaf, który potem zaopiekował się dziećmi prawdopodobnie dopuścił się tego pożaru w ramach zemsty za swoich rodziców. Olaf już wtedy chciał zdobyć fortunę dzieci, lecz okazało się, że majątek będzie dostępny w momencie, gdy Wioletka skończy 18 lat. W związku z tym Olaf planuje ślub, który nie wychodzi (patrz "Intrygi Olafa i pseudonimy"). Po unieważnieniu ślubu Olaf ucieka grożąc Wioletce, że nigdy nie da spokoju rodzeństwu.

Olaf często szantażował dzieci, wymuszał i na siłę starał się zdobyć ich majątek.

W Akademii Antypatii porywa dwójkę trojaczków Bagiennych, by zagarnąć fortunę, a kiedy zostają one uwolnione, zabija Jacques'a Snicketa i wrabia w morderstwo Baudelaire'ów. Przez następne tomy Olaf na różne sposoby stara się, aby policja aresztowała dzieci. W tym czasie Esmeralda Szpetna zostaje jego partnerką i traktuje go jak męża. Ich drogi rozchodzą się pod koniec powieści Przedostatnia pułapka.

Olaf denerwuje się, kiedy wychodzi na jaw, że istnieją obarczające go tajne akta – akta Snicketa – w archiwum pod Szpitalem Sznitzel. W kolejnych tomach serii, próbuje je przechwycić.

W końcu Olaf wpada w ręce sprawiedliwości. Zostaje postawiony przed sądem, lecz z pomocą swoich wspólników udaje mu się uciec z rozprawy, uprowadzić dzieci i wypłynąć na wyspę Iszmaela – innego dawnego członka WZS. Podczas podpalania Olaf mówi Baudelaire'om "Wasza matka też nie była święta", co stanowiło komentarz do stwierdzenia, że Olaf jest okrutny oraz potwierdzeniem tego, że to Beatrycze i Bertrand Baudelaire'owie zamordowali rodziców Olafa.

Olaf chciał nazwać wyspę Iszmaela Olaflandią oraz stać się jej królem. Myśląc, że fortuna Baudelaire'ów jest już jego planował m.in. kupienie czarnej limuzyny ze zderzakami i na środku oceanu zażądał popłynięcia do salonu samochodowego oraz zaparzenia kawy.

Hrabia Olaf w wyniku starcia z Iszmaelem wypuszcza Meduzoidalne Mycelium – krwiożerczy grzyb. Przed śmiercią pokazuje, iż ma w sobie choć cząstkę dobroci – pomaga wnieść ciężarną Kit Snicket na plażę, by mogła ona spokojnie urodzić córeczkę. Wkrótce potem umiera.

Intrygi Olafa i pseudonimy[edytuj | edytuj kod]

  • Intryga ze ślubem (Przykry początek) – Hrabia Olaf wystawiał sztukę Cudowny ślub własnego autorstwa i nakazał dzieciom oraz Sędzi Strauss odegrać w nich swoje role. Okazało się jednak, że to był prawdziwy ślub, który potem został unieważniony, ponieważ Wioletka podpisała dokumenty nie tą ręką, którą się normalnie posługiwała.

Pseudonim: Al Funcoot – Olaf pseudonimem zataił fakt napisania sztuki przez niego samego

  • Wyjazd do Peru (Gabinet gadów) – Hrabia Olaf zastępuje asystenta Wujka Monty'ego – Gustawa, którego utopił w bagnach. Zamierzał wraz z doktorem i dziećmi wyjechać do Peru, by tam zdobyć majątek dzieci i je zabić. Jednakże wujek Monty niszczy bilet Olafa biorąc go za szpiega ze Związku Herpetologicznego, więc ten zabija doktora i próbuje wywieźć dzieci za granicę. Intryga się komplikuje w momencie wkroczenia pana Poe do akcji, przy którym Olaf musiał "świecić oczami" i ratować swoją skórę. Wraz z pomocą doktora Lucafonta – granego przez Hakorękiego – winą za śmierć doktora obarczył Niewiarygodnie Jadowitą Żmiję, gdyż nie wiedział, że nazwa zwierzęcia jest specjalnie myląca. Jednak dzięki rodzeństwu Baudelaire wyszło na jaw, że Hrabia Olaf zrobił strzykawką dwie dziurki na szyi i wstrzyknął do żył jad Mamby Złej.

Pseudonim: Stefano

  • Szantaż (Ogromne okno) – Hrabia Olaf robi dobre wrażenie na Ciotce Józefinie. Jednakże ponieważ dzieci go przejrzały, zadzwonił do Ciotki. Przez telefon nakazał Ciotce Józefinie porzucić dzieci i udać własną śmierć, by prawo do opieki nad dziećmi przeszło na Olafa. Na początku wszystko idzie zgodnie z planem, lecz ciotka w liście pożegnalnym zostawia szyfr, dzięki czemu dzieci odnajdują ją jeszcze żywą. W czasie powrotu łódź Baudelaire'ów i ciotki Józefiny zostaje zaatakowana przez Pijawki Łzawe i na pomoc dzieciom przybywa Hrabia Olaf – zabiera dzieci, po czym dokonuje morderstwa Ciotki Józefiny wrzucając ją pijawkom na pożarcie.

Pseudonim: Kapitan Julio Szlam

  • Hipnoza (Tartak tortur) – Hrabia Olaf jest w zmowie z doktor Georginą Orwell – okulistką i hipnotyzerką w Paltryville. Za pomocą swojego pomocnika w Tartaku Szczęsna Woń zmusza Klausa do odwiedzania okulistki, która hipnotyzowała go, nakazując mu powodowanie wypadków w pracy i pogorszenie sobie opinii. W wyniku tego Sir – ówczesny opiekun dzieci – miał zamiar oddać je pierwszej lepszej osobie, która się nadarzyła – a był nią Olaf. Wioletka znalazła jednak sposób na wybudzenie Klausa z hipnozy i dzięki temu ratuje też partnera biznesowego Sira, Charles'a, który według założeń intrygi Hrabiego miał umrzeć. Olafowi udaje się uciec, a doktor Orwell ginie.

Pseudonim: Shirley

  • Wycieńczenie organizmu (Akademia antypatii) – tym razem Olaf zatrudnia się w szkole dzieci jako nauczyciel wychowania fizycznego. Zabiera dzieci na trening i każe im biegać całą noc.
  • Wykończone dzieci pogarszają wyniki w nauce i pracy, a wicedyrektor szkoły chce oddać je pod opiekę Olafa, aby "zajął się" ich edukacją. Dziecom pomagają przyjaciele – Duncan i Izadora Bagienni. Przebierają się za Baudelaire'ów i idą za nich na trening, a w tym czasie sieroty uczą się do specjalnego testu, który miał zadecydować o ich pozostaniu w szkole. Dzieci zaliczają egzamin, więc Hrabia Olaf porywa Bagiennych, mając nadzieję zagarnąć majątek dzieci – słynne szafiry, pozostawione im przez rodziców. Duncan zdążył jeszcze przekazać Baudelaire'om skrót wolontariatu – sieroty postanawiają poznać jego znaczenie.

Pseudonim: trener Dżyngis.

  • Licytacja (Winda widmo) – dzieci znajdują Izadorę i Duncana Bagiennych w czeluściach pustej komory windy i wdrapują się do domu, by pomóc uratować swoich przyjaciół. Natrafiają jednak na problem w postaci Esmeraldy Szpetnej – ich nowej opiekunki. Wrzuca ona dzieci do pustego szybu, zdradzając im, że jest z Olafem w zmowie. Baudelaire'owie przeżywają dzięki sieci, którą ktoś rozpiął w połowie groźnego korytarza. Po wydostaniu się, biegną na Aukcję Rzeczy Modnych – nowym planem łotra jest zamknięcie Bagiennych w jednym z przedmiotów do licytacji i przeszmuglowanie ich za plecami policji. Sieroty dają nabrać się na podstęp – przedmiot o nazwie WZS (w którym spodziewały się znaleźć przyjaciół) to Wielce Zgrywne Serweteczki, pudło wypchane papierem. Prawdziwym miejscem ukrycia Bagiennych był wielki pomnik ryby. Wykupuje go Hakoręki. Dzieci nie dają rady powstrzymać go przed ucieczką. Olaf znowu ucieka.

Pseudonim: Gunter

  • Morderstwo (Wredna wioska) – Baudelaire'owie trafiają do Wioski Zakrakanych Skrzydlaków. Hrabia Olaf zabija Jacques'a Snicketa,branego za Olafa ze względu na pojedynczą brew i tatuaż w kształcie oka na kostce lewej nogi. Później, przebiera się za detektywa i oskarża Baudelaire'ów. Społeczność wioski wierzy mu, domaga się wsadzenia dzieci do więzienia, a potem spalenia na stosie. Sieroty uciekają z więzienia. Odnajdują też Bagiennych, których Olaf ukrył w fontannie na rynku wioski. Planują uciec wraz z nowo poznanym mężczyzną, Hektorem, zostają jednak powstrzymane przez wściekły tłum. Hektor odlatuje swoim wynalazkiem, samowystarczalnym balonowym domem, wraz z Bagiennymi. Baudelaire'owie muszą uciekać na Uroczysko, aby nie zostać aresztowanymi przez policje.

Pseudonim: detektyw Dupin.

  • Kranioektomia (Szkodliwy szpital) – Hrabia Olaf chciał zdobyć akta Snicketa z podziemnych archiwów szpitala. Jednakże akta dostają się w ręce Klausa, a Wioletka zostaje uprowadzona przez Esmeraldę Szpetną. Mają na niej dokonać operacji usunięcia głowy, czyli po prostu zabić. Klaus i Słoneczko dają radę uwolnić siostrę, a potem uciekają ze szpitala w bagażniku samochodu Olafa, który podpala szpital.

Pseudonim: Matateusz, szef kadr szpitala

  • Rzucenie lwom na pożarcie (Krwiożerczy karnawał) – dzieci postanawiają przebrać się i zatrudnić w Gabinecie Osobliwości. Olaf wywiózł je do Karnawału Kaligariego, gdzie spotyka się z medium Madame Lulu. Proponuje on nową atrakcję dla wesołego miasteczka – każdego dnia jeden z pracowników Gabinetu Osobliwości zostanie rzucony na pożarcie wygłodniałym lwom. Na pierwszy ogień mają pójść Baudelaire'owie. W skutek ich działań, do dołu ze zwierzętami trafia Madame Lulu oraz inny pomocnik Olafa, łysy z długim nosem. Olaf podpala Karnawał. Proponuje dzieciom (wciąż w przebraniu), aby wyruszyły z nim do Gór Grozy. Miała tam znajdować się główna kwatera WZS. Chcąc uniknąć zdemaskowania, zgadzają się. Olaf wsadza Klausa i Wioletkę do barakowozu, który przypina do swojego auta, a Słoneczko bierze do środka pojazdu. W trakcie jazdy, odcina połączenie barakowozu z automobilem. Klaus i Wioletka spadają w przepaść przy drodze.
  • Znalezienie cukiernicy i zniszczenie WZS (Zjezdne zbocze) – Olaf z trupą planują odnalezienie cukiernicy oraz zniszczenie kwatery WZS i ich członków. Okazuje się, że kwatera została spalona przez współpracowników Olafa, a cukiernica zaginęła. Klaus i Wioletka ratują Słoneczko przy pomocy nowego przyjaciela – trzeciego Bagiennego, Quigleya.
  • Poszukiwanie cukiernicy (Groźna grota) – Olaf nadal szuka cukiernicy i natrafia na trop. Słoneczko zatruwa się Meduzoidalnym Mycelium, a Olaf stara się uniemożliwić dzieciom znalezienie lekarstwa. Ponosi jednak klęskę. Baudelairowie nie tylko przeżywają, udaje się im uciec.
  • Poszukiwanie cukiernicy i spalenie "ostatniego bezpiecznego miejsca" (Przedostatnia pułapka) – Olaf poszukuje cukiernicy w Hotelu Ostateczność, stanowiącym ostatnie bezpieczne miejsce organizacji. Ma on harpun, z którego zostaje zastrzelony Dewey Ostateczność, właściciel hotelu. Zostaje wtedy schwytany, a wraz z nim dzieci Baudelaire – je także oskarża się o śmierć Deweya. Podczas nadzwyczajnego procesu (w hallu hotelu), Olaf usiłuje uciec. Dzieci doganiają go, a w skutek nowo poznanych faktów pomagają mu spalić hotel. Następnie uciekają z łotrem jego łodzią.
  • Przejęcie wyspy (Koniec Końców) – kiedy Olaf trafia na wyspę należącą niegdyś do WZS, nazywa ją Olaflandią, mieszkańców dzikusami i jego podwładnymi, a samego siebie królem Olaflandii. Chciał zawładnąć wyspą Iszmaela, jednak zostaje porzucony przez Piętaszkę – mieszkankę – na szelfie przybrzeżnym. Żeby dostać się na wyspę przebiera się i udaje kobietę w ciąży, jednakże numer się nie udaje. Olaf trafia początkowo do klatki, lecz potem ci, którzy buntowali się przeciwko Iszmaelowi, wypuszczają go. Podczas spotkania Olafa i Iszmaela – swoistego władcy na wyspie – dochodzi do tragedii. Olaf zostaje trafiony kuszą z harpunu. Jego ciężarny brzuch udawał podwodny hełm, w którym skryte były zarodniki Meduzoidalnego Mycelium. Wszyscy mieszkańcy wyspy zatruwają się. Większość odpływa łodzią, w skutek czego na wyspie zostają tylko: Baudelairowie, Olaf i Kit Snicket, która przybyła nieprzytomna na tratwie z książek. Jest w zaawansowanej ciąży i zaczyna rodzić. Olaf umiera od odniesionych ran.

Pseudonim: Kit Snicket.

Stosunki z innymi postaciami[edytuj | edytuj kod]

Lista ludzi, których Hrabia Olaf z pewnością zabił[edytuj | edytuj kod]

  • Wujek Monty – od wstrzyknięcia jadu Mamby Złej
  • Gustaw – był asystentem Wujka Monty'ego, został utopiony w stawie
  • Jacques Snicket – niesprecyzowany sposób zabójstwa

Lista ludzi, których Hrabia Olaf prawdopodobnie zabił[edytuj | edytuj kod]

  • Józefina Anwhistle – zostawiona na pożarcie pijawkom łzawym, teoretycznie mogła jednak przeżyć
  • Bertrand i Beatrycze Baudelaire – pożar domu
  • Państwo Bagienni – pożar domu
  • kapitan Doku Damoklesa – zniknął w niewyjaśnionych okolicznościach
  • siostra Badolicych – pożar domu
  • rodzina Iszmaela
  • wszyscy zebrani w Hotelu Ostateczność – nie wiadomo, czy ktoś przeżył pożar. Wśród zebranych w hotelu byli min. bracia Frank i Ernest Ostateczność, państwo Szpetni, Karmelita Plujko, cała trupa Olafa oraz pan Poe.

Grupa Olafa[edytuj | edytuj kod]

Grupa Olafa była na początku grupą teatralną, lecz jak potem się okazało było tą złą częścią schizmy. Wszystkie osoby z Grupy wspierali się nawzajem, lubili podpalać, co często robili. Szacuje się, że liczba pomocników Olafa wynosi od 25 do 41 osób.

  • Dwie bladolice – nieznane są powody wstąpienia do grupy. Od Olafa odchodzą w tomie 10 Zjezdne zbocze stwierdzając, że znudziło im się podpalanie oraz, że w jednym z pożarów zginęła ich siostra.
  • Człowiek o nieokreślonej płci – zginął w Szpitalu Schnitzel poprzez spalenie się na skwarek.
  • Łysy z długim nosem – Zginął rozszarpany przez lwy na Karnawale Kaligariego. Pomagał Olafowi m.in jako brygadzista Flacutono w Tartaku Szczęsna Woń.
  • Fernald Widdershines / Hakoręki – określany jest jako chwiejny, a przydomek Hakoręki pochodzi od tego, że zamiast rąk ma haki. W ramach "chrztu bojowego" podpalił Akwalabium Anwhistle'a. Brat Fiony Widdershines.
  • Esmeralda Szpetna – była opiekunką Baudelaire'ów w części Winda widmo. Jednakże od początku trzymała z Olafem. Uczyła się u niego teatru i aktorstwa, na dodatek zakochała się w łotrze. Ostatni raz była widziana w hotelu Ostateczność.
  • Fiona – siostra Fernalda oraz pasierbica kapitana Widdershinesa. Jest mykolożką – specjalistką ds. grzybów. Chciała być po stronie dobra, lecz po tajemniczym zniknięciu kapitana przeszła do Olafa, który obiecał jej odnalezienie jej ojczyma. Jednakże pomaga Baudelaire'om uciec ze statku podwodnego Olafa. Ją również można określić jako chwiejną. Do grupy Olafa dołącza w tomie Groźna grota, gdzie w sumie spotykamy ją pierwszy i ostatni raz.
  • Colette – dziwoląg z Karnawału Kaligariego, była bardzo giętka, dzięki czemu mogła ze swoim ciałem robić różne rzeczy. W tomie Krwiożerczy Karnawał przyłącza się do trupy Olafa, gdyż miała dość swojego dotychczasowego życia. Ostatni raz widziana była w hotelu Ostateczność.
  • Hugo – dziwoląg z Karnawału Kaligariego, miał duży garb na plecach. Jego postać jest nawiązaniem do Dzwonnika z Notre Dame – z wyglądu przypomina Quasimodo, a jego imię jest nawiązaniem do nazwiska autora powieści Wiktora Hugo. Miał dość swojego dotychczasowego życia, tak więc w tomie Krwiożerczy karnawał przyłącza się do Olafa. Ostatni raz widziany w Hotelu Ostateczność.
  • Kevin – dziwoląg z Karnawału Kaligariego, był oburęczny. Miał dosyć swojego życia, dlatego w tomie Krwiożerczy karnawał przyłącza się do Olafa. Ostatni raz widziany w Hotelu Ostateczność.
  • Georgina Orwell – doktor-okulistka, a na dodatek hipnotyzerka. Hipnotyzowała Klausa przez co ten powodował różne wypadki w Tartaku Szczęsna Woń. Ginie w czasie walki ze Słoneczkiem, kiedy to ona przypadkowo wpada pod piłę mechaniczną. Występuje tylko w tomie Tartak tortur.
  • Karmelita Plujko – niemiła dziewczynka ucząca się w Szkole Powszechnej im. Prufrocka, następnie będąca Śnieżną Skautką. Jest niemiła, rozpieszczona i ciągle czegoś chce, poza tym charakterem przypomina Esmeraldę Szpetną. Pierwszy raz spotykana jest w Akademii antypatii, lecz do trupy Olafa dochodzi w tomie Zjezdne zbocze. Oprócz tego zostaje adoptowana przez Esmeraldę i Olafa (który jej wręcz nie lubił) mimo, iż nie jest sierotą. Bruce, który zabierał rzeczy doktora Montgomery Montgomery i był dowódcą Śnieżnych Skautów był wujkiem Karmelity. Ostatni raz była widziana w tomie Przedostatnia pułapka.
  • Iwan Łzawy

Współpracownicy[edytuj | edytuj kod]

Wymienieni tutaj współpracownicy to postacie pojawiające się w tomach Zjezdne zbocze i Przedostatnia pułapka. Są to osoby, które nieoficjalnie współpracowały z Olafem i stały po złej stronie schizmy WZS. Pomagają Olafowi w niszczeniu organizacji, podpaleniach i pomagają mu uchronić się przed sprawiedliwością – skrępowali sędzię Justycję Strauss i pozwolili Olafowi uciec. Z zawodu te osoby były właśnie sędziami, pracowały z sędzią Strauss, dlatego ona miała do nich pełne zaufanie. Co ciekawe, te osoby były jedynymi osobami, których Hrabia Olaf się bał. Prawdopodobnie zginęli w pożarze Hotelu Ostateczność.

  • Mężczyzna z brodą, ale bez włosów
  • Kobieta z włosami, ale bez brody

Ludzie, których Olaf dręczył[edytuj | edytuj kod]

Inne wyczyny[edytuj | edytuj kod]

  • Liczne podpalenia domów
  • Wrobienie w morderstwo Baudelaire'ów
  • Ucieczki z miejsca przestępstwa
  • Podpalenie archiwum pod szpitalem Sznitzel
  • Podpalenie Karnawału Kaligariego
  • Podpalenie Hotelu Ostateczność
  • Szantaże
  • Kradzieże i wymuszenia w teatrach w czasie występów
  • Próba zabójstwa Baudelaire'ów.

Hrabia Olaf w adaptacjach filmowych[edytuj | edytuj kod]

Hrabiego Olafa w filmie zagrał Jim Carrey, a w serialu Neil Patrick Harris.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Mówi to pan Poe w Przykrym początku.