Hrajno

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Hrajno
Грайна
Państwo  Białoruś
Obwód grodzieński
Rejon brzostowicki
Sielsowiet Koniuchy
Wysokość 112 m n.p.m.
Nr kierunkowy 1511
Kod pocztowy 231782
Położenie na mapie obwodu grodzieńskiego
Mapa lokalizacyjna obwodu grodzieńskiego
Hrajno
Hrajno
Położenie na mapie Białorusi
Mapa lokalizacyjna Białorusi
Hrajno
Hrajno
53°24′59,0400″N 23°57′05,0400″E/53,416400 23,951400
Portal Portal Białoruś

Hrajno (biał. Грайна, Hrajna, ros. Грайно, Grajno) – wieś na Białorusi, w obwodzie grodzieńskim, w rejonie brzostowickim, w sielsowiecie Koniuchy. Położona jest przy drodze krajowej R99 GrodnoPograniczny, w pobliżu rzeki Świsłoczy, 29 km na południe od Grodna i 13,5 km od granicy polsko-białoruskiej. Na północ i wschód od wsi przebiega granica administracyjna pomiędzy rejonami brzostowickim i grodzieńskim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W czasach I Rzeczypospolitej wieś należała do wójtostwa grajeńskiego, we włości dworu kwasowskiego. Według rewizji z 1558 roku, było w niej 18 włók (ok. 302,3 ha) dobrego gruntu, z czego 2 włóki wójtowskie i 12 na osadzie. W 1560 roku wieś przeszła w ramach wymiany pod władanie wojewody trockiego. Wójtostwo grajeńskie obejmowało wsie: Świsłocz, Balicze, Sukowicze, Chodorowicze, Odla, Bobrowniki, Hrajno i Łaniewicze[1]. Wieś magnacka położona była w końcu XVIII wieku w powiecie grodzieńskim województwa trockiego[2].

W czasach zaborów dobra w granicach Imperium Rosyjskiego, w guberni grodzieńskiej, w powiecie grodzieńskim, w gminie Indura. W 1900 roku miały powierzchnię 554 dziesięcin (ok. 605,2 ha) i były własnością Lachnickich[1]. Od 1919 roku w granicach II Rzeczypospolitej. 7 czerwca 1919 roku, wraz z całym powiatem grodzieńskim, weszły w skład okręgu wileńskiego Zarządu Cywilnego Ziem Wschodnich – tymczasowej polskiej struktury administracyjnej[3]. Latem 1920 roku zajęte przez bolszewików, następnie odzyskane przez Polskę. 20 grudnia 1920 roku włączona wraz z powiatem do okręgu nowogródzkiego[4]. Od 19 lutego 1921 roku[5] w województwie białostockim, w powiecie grodzieńskim, w gminie Indura. W 1921 roku miejscowość miała status folwarku. Były w nim 4 domy mieszkalne[6].

W wyniku napaści ZSRR na Polskę we wrześniu 1939 roku miejscowość znalazła się pod okupacją radziecką. W październiku 1939 roku weszła w skład Zachodniej Białorusi – marionetkowego bytu państwowego utworzonego przez radzieckie władze okupacyjne. 2 listopada została włączona do Białoruskiej SRR. 4 grudnia 1939 roku włączona do nowo utworzonego obwodu białostockiego. Od czerwca 1941 roku pod okupacją niemiecką. 22 lipca 1941 roku włączona w skład okręgu białostockiego III Rzeszy. W 1944 roku ponownie zajęta przez wojska radzieckie i włączona do obwodu grodzieńskiego Białoruskiej SRR. Od 1991 roku w składzie niepodległej Białorusi.

W przeszłości w folwarku znajdował się dwór Lachnickich. Do czasów obecnych zachowały się pozostałości zabudowań dworskich[7].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Według spisu powszechnego z 1921 roku, folwark zamieszkany był przez 51 osób, wyłącznie Polaków. Katolicyzm wyznawało 26 mieszkańców, prawosławie – 22, judaizm – 3[6].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Grajno w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego. T. XV, cz. 1: Abablewo – Januszowo. Warszawa 1900.
  2. Вялікі гістарычны атлас Беларусі Т.2, Mińsk 2013, s. 97.
  3. Dz. Urz. ZCZW z 1919 r. Nr 5, poz. 41
  4. Dz.U. z 1920 r. nr 115, poz. 760
  5. Dz.U. z 1921 r. nr 16, poz. 93
  6. a b Skorowidz…, s. 36
  7. Dwór Lachnickich (biał. • ang. • pol. • ros.). radzima.org. [dostęp 2018-06-07].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]