Huńska mowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Pożegnanie korpusu niemieckiego w Bremerhaven, 1900

Huńska mowa (niem. Hunnenrede) – mowa wygłoszona przez cesarza Niemiec, Wilhelma II Hohenzollerna, 27 lipca 1900 roku, w Bremerhaven, podczas pożegnania korpusu niemieckiego wysyłanego do Chin w związku z powstaniem bokserów.

Podczas I wojny światowej wykorzystała ją propaganda brytyjska – do huńskiej mowy nawiązuje przezwisko Hunowie nadane Niemcom przez Brytyjczyków.

Cesarz scharakteryzował dobitnie, jakie stawia zadania przed żołnierzami w związku z zastrzeleniem posła niemieckiego Clemensa von Kettelera(niem.) w Chinach, m.in.:

Quote-alpha.png
Tępić bez pardonu, nie brać jeńców, kto wpadł wam w ręce, niech ginie. Podobnie jak tysiąc lat temu Hunowie zdobyli sławę pod przywództwem swojego króla Attyli, co w dużym stopniu pojawia się jeszcze dziś w przekazach i w legendach, tak niech zapisze się dzięki wam na tysiące lat w Chinach imię Niemców w taki sposób, żeby nigdy żaden Chińczyk nie odważył się chociażby krzywo spojrzeć na Niemca.

Odmowa brania jeńców była wyraźnym złamaniem regulaminu wojny załączonego do II Konwencji Haskiej z 1899 (art. 23 d), który zabrania oświadczać, że nie będzie darowane życie (fr. déclarer qu’il ne sera pas fait de quartier, ang. declare that no quarter will be given)[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Podpisanie Konwencji przez Cesarstwo nastąpiło 28 grudnia 1899, złożenie dokumentów ratyfikacji w Hadze 4 września 1900, wkrótce po wygłoszeniu tej mowy (Andrzej J. Kamiński, Stanowisko Niemiec na pierwszej konferencji haskiej (1899). Poznań 1962, s. 287n). Wcześniej zakaz ten sformułowała Deklaracja brukselska (1874) w art. 13 d). Por. też Orders or Threats that No Quarter Will Be Given.

Publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Przemówienie Wilhelma II wygłoszone podczas pożegnania wojsk niemieckich, wyruszających do Chin, w Bremie 27 VII 1900 r.., [w:] Wiek XIX w źródłach. Wybór tekstów źródłowych z propozycjami metodycznymi dla nauczycieli historii, studentów i uczniów, oprac. Melania Sobańska-Bondaruk, Stanisław Bogusław Lenard, PWN, Warszawa 1998, s. 364–365.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Damian Fierla: Powstanie Bokserów 1899-1901 z serii: „Wielkie Bitwy Historii” T. 4. Warszawa: Wydawnictwo „Taktyka i Strategia”, Oficyna Wydawnicza „Alma-Press”, 2007, s. 33. ISBN 978-83-7020-375-7.
  • Janusz Pajewski: Historia Powszechna 1871-1918. Warszawa: PWN, 2002, s. 227–233. ISBN 83-01-13840-8.