Hubara arabska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hubara arabska
Chlamydotis macqueenii[1]
(J. E. Gray, 1832)
Hubara arabska
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd dropie
Rodzina dropie
Rodzaj Chlamydotis
Gatunek hubara arabska
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 VU pl.svg

Hubara arabska (Chlamydotis macqueenii) – gatunek dużego ptaka z rodziny dropi (Otididae).

Dawniej była klasyfikowana jako podgatunek hubary saharyjskiejChlamydotis undulata macqueenii[3][4], jednakże w 2002[4] po przeprowadzeniu badań genetycznych stwierdzono, iż należy ją uznać za oddzielny gatunek[3][4]. Różnice występują m.in. w głosie oraz w zachowaniach godowych[3]. Hubara arabska jest ponadto nieco większa i ma nieco jaśniejsze[5] oraz bardziej jednolite upierzenie na grzbiecie[6].

zamieszkujący Bliski Wschód i Półwysep Arabski oraz Iran, Pakistan i Kazachstan po Mongolię i Chiny. Populacja wędrowna. Zimuje na wybrzeżach Zatoki Perskiej oraz w Iranie i Indiach. Sporadycznie zalatuje do Polski.

Cechy gatunku
Brak wyraźnego dymorfizmu płciowego, choć samice są nieco mniejsze. Wierzch ciała brudnożółty, z lekkim poprzecznym rysunkiem. Na głowie mały czub z ciemnych piór o białych końcówkach. Od pokryw usznych wzdłuż szyi aż po pierś ciągną się pasy długich, czarnych lub brązowych piór, które mogą być nastroszone. Spód biały, wole ciemno nakrapiane. Pokrywy podogonowe ciemno pręgowane. Szyja szarawa.
Nieco mniejsza od hubary, ma też ciemniejsze upierzenie.
Wymiary średnie
dł. ciała ok. 55–75 cm
rozpiętość skrzydeł ok. 145 cm
waga ok. 1,1–3,2 kg
Biotop
Stepy, pustynie i półpustynie.
Gniazdo
Na ziemi.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając w marcu – maju 1 do 5 jaj.
Wysiadywanie
Jaja wysiadywane są przez okres ok. 24 dni. Pisklęta opuszczają gniazdo i pierzą się po ok. 35 dniach, a opuszczają samicę jesienią.
Pożywienie
Pokarm mieszany – pędy i nasiona roślin, oraz bezkręgowce.
Ochrona
W Polsce podlega ścisłej ochronie gatunkowej[7].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Chlamydotis macqueenii, w: Integrated Taxonomic Information System (ang.).
  2. Chlamydotis macqueenii. Czerwona księga gatunków zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.).
  3. a b c Encyklopedia Ptaki. Peter Frances (red.). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2009, s. 207. ISBN 978-83-01-15733-3.
  4. a b c Ludwik Tomiałojć, Tadeusz Stawarczyk: Awifauna Polski. Rozmieszczenie, liczebność i zmiany. Wrocław: PTPP „pro Natura”, 2003, s. 303.
  5. Wielka encyklopedia ptaków. Christopher M. Perrins (red.). Wyd. I. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 1993. ISBN 83-7079-155-7.
  6. C.W. Mackworth-Praed, C.H.B. Grant: African Handbook of Birds. Series I. Volume I: Birds od Eastern and North Eastern Africa. Londyn: Longmans, Green and Co, 1957, s. 320. (ang.)
  7. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz.U. z 2014 r. poz. 1348).