Hugo Fernández

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Hugo Fernández
Imię i nazwisko Hugo Daniel Fernández Vallejo
Data i miejsce
urodzenia
2 lutego 1945
Montevideo, Urugwaj
Pozycja Obrońca
Wzrost 177 cm
Masa ciała 77 kg
Kariera piłkarska
Lata Klub M (G)
1961–1966
1966–1967
1968–1969
1970
1971–1972
1972–1975
1975–1977
1978–1980
1980–1981
1981
Nacional
Racing Montevideo
Gimnasia La Plata
Defensor Sporting
Cerro
Peñarol
Tenerife
Puebla
Peñarol
Atlas


13 (0)



60 (2)
74 (7)

3 (0)
Kariera trenerska
Lata Klub/reprezentacja
1984
1984–1988
1988–1989
1989
1991–1993
1994–1995
1995–1996
1997–1998
2001
2002
2003
2006
2007
Peñarol
Puebla
Tigres UANL
Tampico
Toshiba
Nacional
Puebla
Consadole Sapporo
Irapuato
Veracruz
Puebla
Lobos BUAP
Dorados

Hugo Daniel Fernández Vallejo (ur. 2 lutego 1945 w Montevideo) – urugwajski piłkarz i trener piłkarski.

Kariera klubowa[edytuj]

Fernández pochodzi ze stołecznego miasta Montevideo i jest wychowankiem tamtejszego czołowego w kraju zespołu Club Nacional de Football. Do seniorskiej drużyny został włączony już jako szesnastolatek i przez kolejne sześć sezonów odniósł z nią kilka sukcesów; w latach 1963 i 1966 zdobył tytuł mistrza Urugwaju, podczas rozgrywek 1961, 1962 i 1965 wywalczył wicemistrzostwa kraju, za to w 1964 roku dotarł do finału prestiżowych rozgrywek Copa Libertadores, przegrywając w nim ostatecznie w dwumeczu z argentyńskim Independiente. W 1967 roku odszedł do niżej notowanego Racing Club de Montevideo, z którym przez dwa lata nie wywalczył żadnego trofeum, po czym wyjechał do Argentyny, gdzie podpisał umowę z Gimnasia y Esgrima La Plata. Po upływie kolejnych dwóch sezonów powrócił do ojczyzny, gdzie został graczem Defensora Sporting. W 1971 roku przeszedł natomiast do Club Atlético Cerro, gdzie również grał przez dwa lata.

W połowie 1972 roku Fernández podpisał umowę z jednym z najbardziej utytułowanych zespołów w kraju, Club Atlético Peñarol. Podczas gry w tej drużynie również zdobył kilka trofeów; w sezonie 1972 wicemistrzostwo Urugwaju, natomiast w latach 1973, 1974 i 1975 tytuły mistrzowskie. W lipcu 1975 po raz kolejny wyjechał za granicę, tym razem do Hiszpanii, gdzie zasilił tamtejszego drugoligowca CD Tenerife. Jako podstawowy piłkarz występował w nim przez kolejne dwa lata, zanotował również dwa występy na samym początku sezonu 1977/1978, po którym jego ekipa spadła do trzeciej ligi hiszpańskiej. W późniejszym czasie został piłkarzem meksykańskiego klubu Puebla FC, w którego barwach zadebiutował w tamtejszej Primera División 29 stycznia 1978 w wygranym 2:0 spotkaniu z Atlético Potosino, natomiast premierowego gola strzelił 9 kwietnia tego samego roku w zremisowanej 1:1 konfrontacji z Tampico. Po kilkunastu miesiącach powrócił do Peñarolu, z którym w sezonie 1981 zdobył szóste i zarazem ostatnie mistrzostwo Urugwaju w karierze, a buty na kołku zawiesił jako zawodnik meksykańskiego Club Atlas z miasta Guadalajara.

Kariera trenerska[edytuj]

Po zakończeniu kariery piłkarskiej Fernández rozpoczął pracę jako trener, początkowo podpisując umowę ze swoim byłym zespołem, Club Atlético Peñarol, zastępując na stanowisku szkoleniowca Osvaldo Balseiro. Z Peñarolem wywalczył tytuł wicemistrza Urugwaju w 1984 roku, po czym wyjechał do Meksyku, gdzie pracował przez zdecydowaną większość kariery trenerskiej. Początkowo podpisał umowę z kolejnym klubem, którego barwy reprezentował już jako zawodnik, czyli Puebla FC. Spędził tam kolejne cztery lata, a w sezonie 1987/1988 zdobył z nim krajowy puchar – Copa México. Bezpośrednio po tym sukcesie odszedł do ekipy Tigres UANL z miasta Monterrey, której szkoleniowcem pozostawał z kolei przez nieco ponad pół roku i nie odniósł żadnego sukcesu. W późniejszym czasie objął drużynę Tampico Madero FC, jednak został zwolniony po tym, jak w dwunastu spotkaniach ligowych zdołał odnieść tylko jedno zwycięstwo i znacznie przyczynił się do spadku klubu do drugiej ligi po sezonie 1989/1990. W 1991 roku wyjechał do Japonii, obejmując tamtejszy zespół Toshiba SC, który trenował przez następne dwa lata. W 1995 roku, już jako szkoleniowiec swojego macierzystego Club Nacional de Football, przyczynił się do zdobycia przez zespół wicemistrzostwa Urugwaju.

W listopadzie 1995 Fernández po raz drugi został szkoleniowcem Puebla FC, którego poprowadził do końca rozgrywek 1995/1996, jednak nie odniósł z nim żadnego osiągnięcia. W 1997 roku objął japońskiego drugoligowca Consadole Sapporo, z którym jeszcze w tym samym sezonie wywalczył awans do najwyższej klasy rozgrywkowej, jednak już po kolejnych dwunastu miesiącach jego zespół spadł z J-League. We wrześniu 2001 podpisał kontrakt z meksykańskim CD Irapuato, który wraz z końcem roku połączył się z Tiburones Rojos de Veracruz, przyjmując jego nazwę. Na początku marca 2003 po raz trzeci objął Pueblą i poprowadził ją w czterech ligowych meczach, po czym odszedł z ekipy. Wiosną 2006 bez większych sukcesów był trenerem drugoligowej drużyny Lobos BUAP z siedzibą w mieście Puebla, po czym przeszedł do klubu Dorados de Sinaloa z Culiacán, także występującego w Primera División A. W wiosennym sezonie Clausura 2007 wywalczył z nią mistrzostwo drugiej ligi meksykańskiej, co wskutek porażki w decydującym dwumeczu z Pueblą nie zaowocowało jednak awansem do najwyższej klasy rozgrywkowej. W jesiennych rozgrywkach Apertura 2007 dotarł za to z Dorados do finału drugiej ligi. W późniejszym czasie pełnił funkcję dyrektora sportowego Puebla FC; został zwolniony z tego stanowiska po upływie półtora roku w listopadzie 2012.

Bibliografia[edytuj]